Oko Helma

Drugi tom trylogii Kamienia Poszukiwacza skupia się na rodzie Wyvernspur i wciągniętej w wydarzenia bardce Olive Ruskettle. Giogioni Wyvernspur to trefniś, obibok i ladaco w rodzinie Wyvernspur. Kiedy z rodzinnej krypty zostaje skradziony artefakt nazywany ostrogą wyverna, to Giogioni zostaje nominowany przez rodzinę na osobę odpowiednią do odnalezienia go (bardziej z braku laku :D). Najmłodszy z rodu w krypcie spotyka czarodziejkę Cat, która jest niemal identyczna do poznanej najemniczki Alias. Jak pisałem w całą sprawę zostaje wciągnięta halflinka Olive oraz zły syn Bezimiennego - Flattery. Czy Giogi odkryje w sobie cechy potrzebne do zostania prawdziwym spadkobiercą rodu Wyvernspur? Czy odnajdzie ostrogę i jaka nagroda czeka go na końcu drogi? Bardzo ciekawa kontynuacja trylogii. Dowiadujemy się więcej o tworach Bezimiennego, obserwujemy przemianę Olive, w ramach której przeistacza się ze złodziejki w harfiarkę. Dodatkowo rozwój Giogiego to coś na co czekałem od początku książki. Całość akcji toczy się w Cormyrze, w okolicy Immersea, gdzie znajduje się siedziba rodowa rodu Wyvernspur, w okolicach dobrze znanych fanom FR. Książkę podsumować można jako bardzo dobrą kontynuację ciekawie rozpoczętej trylogii. Otrzymujemy wszystko to na co się pisaliśmy biorąc do ręki książkę z FR: magię, potwory, wyverny oraz ciekawych bohaterów w różnych odcieniach szarości.

Pierwsza z przeczytanych przeze mnie książek z serii Forgotten Realms. W ogóle jedna z pierwszych poważnie przeczytanych przez mnie książek (co oznacza, że szybko i tzw. wypiekami na twarzy). To czy była dobra nie ma znaczenia aż takiego. Co prawda jak się okazało była to 3 część i jakoś za pozostałe nigdy się nie zabrałem ale dostałem wszystko czego rzeczywiście pragnąłem wtedy (w wieku 10/11/12? lat). Była akcja, stwory, klepanie się i świat, który doskonale znałem z gierek typu Baldur's Gate czy Icewind Dale. Za każdym razem gdy pojawiał się jakiś znany mi stwór, czar czy przedmiot magiczny niemal podskakiwałem z zachwytu. Dzisiaj już pewnie przeszkadzałyby mi okropne dialogi i sposób prowadzenia fabuły, co chyba było głównie winą bardzo słabych tłumaczeń. Chociaż jak się tak zastanowić to historia, która zaczyna się od procesu, a staje opowieścią o staniu się bóstwem dzięki czemu udaje się uratować świat (i to niejeden),jest całkiem dobrą typową dla Forgotten Realmsów strukturą fabularną. A wszystko w czasie podróży do ciotki, do Siedlec pociągiem, gdy trzeba było zatrzymać się na jakiś czas w Warszawie Centralnej przy przesiadce. Było tam wtedy pełno stoisk z książkami, duperelami i w tym z jakimś fantasy stuffem. Ojciec mnie namówił przy jednym takim stanowisku żebym jakąś książkę sobie wybrał, no i padło na tą.

W stolicy Untheru - Messemprar panuje chaos. Od czasu śmierci Gilgeama, miasto żyje w strachu przed Mulhorandczykami, którzy planują je zaatakować. Brakuje w nim wszystkiego: od żywności, aż do podstawowych towarów włącznie. Cele buntowników, wyznawców Tiamat, kapłanów Gilgeama, Zhentów i wielu innych są sprzeczne, przez co cierpi miasto i zamieszkująca je ludność. Kehrsyn stara się zarabiać na życie kuglarskimi sztuczkami: tu moneta zniknie, tam się pojawi, żonglerka nie jest jej obca, ma też w zanadrzu kilka komediowych atrakcji. Lata temu obiecała sobie, że nie będzie kradła pomimo jej talentu. Kiedy jednak pewnego dnia, pewna zaklinaczka wrabia ją w morderstwo Zhenta, ma do wyboru żyć lub nie żyć. Wybiera życie i tak zobowiązuje się do kradzieży magicznego przedmiotu - Laski Nekromanty. Kehrsyn jeszcze nie wie, w jaką intrygę się wplątała ... To moja pierwsza książka spod pióra Edwarda Bolme'a, którą przeczytałem. Początek nie jest zbyt dobry - autor przynudza opisując nam Messemprar w aktualnych czasach, czyli dostajemy gro informacji o żebrakach, biedakach, braku jedzenia, itp. - dosłownie zero akcji. Kiedy przynudzanie na zasadzie "no dobra, streściłem Wam co tam się dzieje" się skończyło zaczęła się akcja, w którą wciągnięte są najróżniejsze frakcje: mamy Zhentarimów z ich mrocznym bogiem Banem na czele (skoro wciąż jest to Bane, a nie Cyric, to można uznać, że akcja powieści dzieje się przed Awatarami),Kult Smoka z Tiamat na czele, wyznawcy Gilgeama, zwolennicy Mulhorandu i miejska biedota. Akcja jest dość dynamiczna, a jej główne wydarzenia skupiają się dookoła niepozornego artefaktu o wielkiej mocy. Główna bohaterka to typ wystraszonej, wiecznie przemoczonej młodej dziewczyny, która ma wielkie talenty złodziejskie, ale wykorzystuje je do zabawiania "tłumów" i praktycznie dziwnym trafem zostaje wciągnięta w wydarzenia. Zakończenie jest dość zaskakujące (biorąc pod uwagę dużą ilość walczących frakcji ciężko się domyśleć, kto stoi na czele intrygi i w zasadzie po co). Ciekaw jestem co przyniesie drugi tom tej trylogii (i tu należy zaznaczyć, że w Polsce trzeci tom nie został wydany, więc na drugim tomie kończy się nasza polskojęzyczna przygoda z cyklem).

Najemniczka Alias i saurial Smoczywabik udają się do Wrót Zachodu, aby wymienić jeden magiczny artefakt, na inny - taki, który dostarczy saurialom z Doliny Cieni wczesne ostrzeganie o wrogach. W trakcie pobytu w mieście zostają napadnięci przez grupę rzezimieszków, którzy okazują się być członkami organizacji przestępczej zwanej Nocnymi Maskami, która terroryzuje Wrota Zachodu. Alias, wraz ze Smoczywabikiem zostają wynajęci przez miejskiego szlachcica do rozprawienia się z Nocnymi Maskami i postawienia ich przed sądem. W trakcie realizowania tej misji, zostają wciągnięci w niebagatelną intrygę... Magia, intrygi, walki, to wszystko to coś, za co cenię Forgotten Realms. Dzięki wkładowi Jeffa Gruba w tę książkę dostajemy wszystkie te rzeczy i dużo więcej, upakowanego w bardzo przyjemną fabułę.

Czytając powieści z Zapomnianych Krain często zapominamy, że poza Faerunem i Podmrokiem, mamy jeszcze morza i oceany, które są równie pełne życia i niebezpieczeństw jak te pierwsze. Mordercze Sahuaginy, malenti, a także przeciwstawne im morskie elfy. Ta trylogia zawiera historię właśnie o morzach i oceanach Faerunu. Zatem do dzieła :) Sahuaginowie długo czekali na potężnego przywódcę, który poprowadzi ich na ludzi żyjących na lądzie. Potrzebowali dobrego przywódcy, który odzyska dla nich morza i oceany i umocni ich panowanie na nich. Taki przywódca właśnie został przebudzony. Jednak żaden z sahuaginów, nawet ich król, nie spodziewa się jak wielkie zło zostało przywrócone do życia. Ten który pływa z Sekolahem wraca do życia i jest pełen gniewu i nienawiści dla wszystkich ludzi powierzchni. Jherek to dobrze wychowany chłopak, świetny żeglarz i dobry szkutnik. Kiedy otrzymuje zatrudnienie na Motylu ma wrażenie, że życie jest piękne. Kiedy ratując córkę amnijskiego kupca z paszcz rekina, cała załoga dostrzega piracki tatuaż, szczęście Jhereka opuszcza. Podobnie jak on musi opuścić załogę, okręt, a nawet miasto Velen. Jednak chłopak musi przeżyć, bowiem został on wybrany aby stawić czoła najczarniejszemu złu morskich głębin. Czy Jherek da radę uwolnić się od jarzma opinii ojca, najkrwawszego pirata Faerunu i wykuć swoją przyszłość? Jak daleko w skutkach zajdzie nienawiść Iakhovasa dla ludzi powierzchni? Ta książka to moje pierwsze starcie z twórczością Mela Odoma. Słyszałem, że pisał również książki z uniwersum Diablo Blizzarda, ale nie miałem jeszcze przyjemności się z nimi zapoznać. Trafiło więc na "Groźbę z Morza". Akcja toczy się na Wybrzeżu Mieczy oraz w kilku miastach, które na nim leżą. Świat doskonale nam znany z innych powieści nie jest tutaj ubarwiany, opisywany od nowa - opisów jest tyle, żeby czytelnik, który zna Zapomniane Krainy nie uległ znudzeniu oraz żeby zupełnie laik wiedział co się dzieje :) Fakt, że w takiej powieści bohaterowie również przeżywają rozterki emocjonalne, kryzysy tożsamości, zwątpienia moralności działa na dodatkowy plus. Jedyny minus jaki spotkałem to nawiązania do wydarzeń z przeszłości, które nie zostały w wystarczający sposób przybliżone czytelnikowi (albo były w jakiejś innej książce opisane, albo Mel Odom uznał, że są one tak mało znaczące dla całości fabuły, że nie ma czasu ich przybliżać - szkoda). Nowym czytelnikom, którzy dopiero zapoznają się z Zapomnianymi Krainy nie poleciłbym tej książki - za dużo wiedzy ze świata potrzeba, aby zrozumieć wszystkie smaczki i niuanse. Starym wyjadaczom za to, gorąco polecam :)

Słaba książeczka... Zapomniałem, że czytałem chore ilosci fantasy za dzieciaka, pora je pododawac... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Znowu przyszedł ten czas, że potrzebowałem się odrobinę odmóżdżyć w świecie Faerunu / Zapomnianych Krain. W moim eskapistycznym guilty pleasure. I tak jak to było do przewidzenia, dostałem papierowe postacie, bardzo grubymi nićmi szytą intrygę, mocno średnią prozę i pełno dziur fabularnych. Ale jakie to było urocze i pocieszne. Fabuła gnała na skręcenie karku, bohaterów rzucało to tu to tam. Byli tu bardowie, elfy, smok, krasnoludzka rysowniczka karykatur, magia, intrygi i miasto Waterdeep w samym centrum zawieruchy. Jednowymiarowe archetypy postaci działały w sam raz i budziły sympatię. Choć w zasadzie dalej nie wiem o co chodziło antagonistce (wkurzał ją potężny czarodziej, jeden z władców miasta bo.... porzucił bardów, czy przestał ich doceniać? WTF, tym bardziej, że nie raz powiedziano nam, że on w zasadzie nie miał nawet za grosz talentu muzycznego. Co to w ogóle za motywacja dla wielkiego i skomplikowanego planu wymyślnej zemsty :D) Ale to nic, widać to ten typ antagonistki szalonej. Bawiłem się bardzo fajnie przez kilka wieczorków, wiedząc oczywiście na co się piszę. Tylko dla miłośników specyficznego miksu nostalgii za Dungeons & Dragons i tych mocno campowych zaułków popkultury.

I znów siadamy do Forgotten Realms, znów śledzimy kolejne losy fantastycznej krainy, do której mam tak wielki sentyment. Tym razem na tapecie mamy jednak Cormyr, starożytną i potężną krainę, pierwotnie władaną przez elfy, a później przez królewski ród Obaskyrów. Czas więc prześledzić losy królestwa, poszpiegować spiskowców i zastanowić się, jak zastopować niepokoje, a wszystko to zostaje okraszone jeszcze dodatkowo smokami, zagrożeniami z Thay i tragicznym tłumaczeniem, które dosłownie co kilka zdań sprawiało, że odkładałam książkę i walczyłam sama z sobą, by dalej czytać. No ale dałam radę, hurra... To co? Idziecie króciutko dziś pocierpieć ze mną? https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/01/72026-ed-greenwood-jeff-grubb-cormyr.html

Kiedyś przeczytałem tą książkę i nie zrobiła na mnie specjalnego wrażenia. Tym razem jestem zaskoczony, bo jest naprawdę nieźle napisana. Opis pustyni i zwyczajów jej mieszkańców jest interesujący. Szkoda tylko, że fabuła jest dość płytka, a bohaterowie słabo zarysowani. Niemniej miło przewracało się strony.

Drugi tom przygód Ruhy zaczyna się, kiedy ta już jest Harfiarką i płynie po morzu z kapitanem Fowhlerem. Płynąca nieopodal koga zostaje zaatakowana przez smoka, a Ruha decyduje się wspomóc załogę swoją magią. Tak oto zostaje wplątana w wojnę z Kultem Smoka i Cyprysem drakoliczem. Fabuła zdecydowanie bardziej wartka, niż w przypadku pierwszego tomu. Na minus działają bardzo detaliczne opisy wielu scen. Kiedy chcesz się dowiedzieć co się stało dalej, najpierw musisz przebrnąć przez męczące czasami opisy. Mimo to, fajnie było dowiedzieć się co dalej działo się z Ruhą.

Król Azoun IV Obarskyr wyrusza w pole zająć się armią orków i goblinów, które pustoszą jego ziemie. Czarodziej Vangerdahast zaginął i nie daje oznak życia. Alusair wymyka się bandzie orków i zmierza, aby dołączyć do armii prowadzonej przez jej ojca. Plagi pustoszą ziemie Cormyru, a rozzuchwalone ghazneth kradną całą magię w królestwie. Nad wszystkim czujne oko trzyma czerwona smoczyca... Opowieść o bohaterskim królu, odważnych rycerzach, spiskującej szlachcie, zjawiskowej i kolorowej magii, smokach, elfach oraz przebrzydłych istotach, które czają się na piękne królestwo. Wzruszające zakończenie trylogii w epickim stylu. Z czystym sumieniem - polecam!

Evermeet jeszcze dochodzi do siebie po zdradzie Kymila Nimesina i ataku na bastion elfów, kiedy dochodzi do kolejnego ataku. Elfy demony - deamonfey, wraz z innymi demonami atakują wieżę magów i kradną z niej potężny artefakt. Jedyna nadzieja w magu Araevinie, który przemierzał niegdyś Faerun w towarzystwie Drużyny Białej Gwiazdy. Jego doświadczenie i znajomość magii pomogą jemu i jego wiernym towarzyszom odnaleźć kryształy magii, które naprowadzą ich na właściwą drogę rozwiązania problemów demonicznych elfów. Jest to pierwszy tom trylogii, której niestety reszta nie została wydana po polsku. Autor w dość ciekawy sposób opisuje wydarzenia, które miały miejsce. O deamon fey pierwszy raz przeczytałem właśnie w tej książce, kiedy to już myślałem, że odłamy elfów mam już uporządkowane :) Niemniej czytało mi się bardzo przyjemnie i aż żałuję, że nie mogę zajrzeć do kontynuacji :)

Sembia! Jedna z najbardziej tajemniczych krain, państwo pełne cudów, przepychu i bogactw, gardzące piractwem, władane przez rodziny kupieckie, które sprytem i talentem powiększają majątki swych rodów. "Tajemnice Sztormowego Dworu" mają masę swych sekretów, i faktycznie, mamy okazję poznać je w siedmiu, bardzo zróżnicowanych opowiadaniach. I w siedmiu różnych osobach, od historii patriarchy rodu Uskevrenów aż po służbę tegoż. Jak wyglądało moje spotkanie z tymiż personami i - finalnie - zamknięcie antologii, jakie wyszły na polskim rynku z uniwersum Forgotten Realms? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/11/1052024-richard-lee-byers-clayton-emery.html?m=1

Vambran i Kovrim zostają odesłani z Arrabar do Cinder. Wielki trabbar Lavant chce się ich pozbyć z widoku, aby na spokojnie razem z Juncem i Grozierem zająć się resztą rodu Matrell. Jednak zarówno najemnik z kapłanem, jak i młodsza siostra Vambrana - Emriana oraz odnaleziona po latach ciotka Xaphira nie dopuszczą do takiego biegu wydarzeń. Lekki łup, jakim ma być dom Matrell, stojący na drodze do wojny w Chondathcie, stanie kością w gardle spiskowców. Trochę lepiej w stosunku do tomu pierwszego. Tajemnica już nie jest taka oczywista, we wszystko wplątane zostają kolejne drużyny najemników oraz druidzi. Em zaczyna wyrastać z kapryśnej nastolatki, przeobrażając się w pewną siebie i znającą swoją wartość kobietę. Tematy plagi czarów i gnijącej plagi zwiększyły moje zainteresowanie tą pozycją. Niestety to ostatnia już książka z tej trylogii wydana w Polsce, w związku z tym zakończenia nie poznam, natomiast dopowiem sobie, co według mnie działo się dalej :)

Cyric zasiada na tronie trzech boskich królestw, zastępując tym samym Bhalla, Bane'a i Myrkula. Mystra, która również, tak jak Cyric została wzniesiona do roli bóstwa po Trudnych Czasach staje do niego w opozycji torpedując wszystkie jego poczynania. Cyric ma dwa marzenia: stworzyć księgę, która każdego śmiertelnika uczyni wiernym Cyrica i znaleźć duszę Kelemvora Lyonsbane'a. Tak jak pracę nad księgą postępują, tak dusza Kela wymyka się nie tylko Cyricowi, ale i reszcie bogów. Kelemvor będzie idealnym zapalnikiem w intrydze przeciw Cyricowi. Kto jednak tę intrygę planuje i na czym ona będzie polegać? Czy Zguba Bogów wypije więcej ich szlachetnej krwi? Idealny dodatek do trylogii awatarów. Wprowadza powiew świeżości do trylogii i rzuca więcej światła na wydarzenia po Trudnych Czasach. Dodatkowo otrzymujemy więcej magii, bogów, boskich artefaktów oraz potworów, przed którymi drżą nawet bogowie :)

Tajemnice. Wszyscy je posiadamy, wszyscy je mamy. Również w uniwersum Forgotten Realms te tajemnice są wszechobecne, czają się niemal wszędzie, czekają tylko na to, by nas zaskoczyć. "Krainy Tajemnic" całkiem przyjemnie to udowadniają, choć bardziej w formie kryminalnych zagadek i sekretów, niż faktycznych skrytych informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że czasem trzeba dojść do tego, kto zabił - czy to zombie ma wskazać swojego mordercę, czy to uśmiechnięty duch wcale nie jest taki uśmiechnięty czy tajemnicze "d" przy zwłokach drużyny poszukiwaczy przygód... No cóż. Działo się! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/08/1608-682028-peter-archer-philip-athans.html

Pustułka, złodziejka z Phlan, chowa swoje łupy w skrytce wydrążonej w pieczarze, w której kiedyś znajdowała się Sadzawka Blasku. Ta jednak od dawna nie istnieje, stąd lokalizacja wydawała się idealna. Ten stan rzeczy ulega zmianie, kiedy któregoś dnia podsłuchała walkę złodziei, z których jeden wpadł do odradzającej się sadzawki. Opowiedziawszy tę historię Elminsterowi nieświadomie dołącza do grupy bohaterów, których zadaniem jest zniszczenie podobnej sadzawki, która pojawiła się w ruinach Myth Drannor. Czy Pustułka będzie w stanie dogadać się ze "świętoszkowatym" paladynem, który również jest członkiem tej drużyny? Czy uda im się zniszczyć Sadzawkę? Jak Pustułka zmieni się i zmieni postrzeganie świata dzięki tej przygodzie? Ruiny Myth Drannor kryją wiele tajemnic... Historia całkiem ciekawa. Fabuła linearna, bez wątków pobocznych, a o upadku Myth Drannor można więcej się dowiedzieć w "Evermeet. Wyspa Elfów". Jako szybką książkę o losach drużyny bohaterów można przeczytać :)

Drugi tom Trylogii Groźba z Morza zapowiada się nad wyraz interesująco. Już piszę dlaczego :) Jherek wiedziony przeznaczeniem zmierza do Wrót Baldura. Dotrze tam na czas, żeby stanąć do walki z wiedzionymi przez Iakhovasa Sahuaginami. Pozna tam krasnoludzkiego marynarza kuternogę oraz barda Pacysa, który według wszystkich legend jest Tkaczem Pieśni. Czy Jherek zaakceptuje swój los i podda się przeznaczeniu? Czy Pacys doczeka się kompozycji na miarę swojego życia, która rozsławi jego imię we wszystkich krajach Faerunu? Wydarzenia poprowadzą ich do morza wewnętrznego, gdzie rozwiąże się akcja tej części. Ponownie autor przybliża nam morskie życie Torilu. Istoty rodem z najgorszego koszmaru: wielkie krakeny albinosy, pająki morskie wychodzą na brzeg, by nieść śmierć ludziom powierzchni. Autor bardzo sprawnie przenosi akcję z jednego miejsca do drugiego. Nie są to miejsca wyrwane z kontekstu, tylko bardzo przemyślane pod kątem lokalizacji, podróży pomiędzy tymi miejscami oraz genezą tych miejsc. Jherek rozwija się jako bohater, dojrzewa, odnajdując swoje przeznaczenie i dowiadując się kim tak na prawdę przyszło mu być. Zafascynowany serią rzucam się na głęboką wodę i czytam dalej :)