Urwisko

Świetna rozrywka, dobrze napisana literacko, trzymająca w napięciu do samego końca. Świetny protagonista niczym młody indiana Jones, tylko zamiast lassa i kapelusza posiada laptop i komórkę. Krótkie rozdziały oraz narracja prowadzona z perspektywy kilkunastu osób. Najlepsze są zaś prawdy na temat hipokryzji kościoła katolickiego. Kościół jako ogromne przedsiębiorstwo operujące miliardami dolarów, usuwa wszystko i wszystkich niczym sycylijska mafia, kto spróbuje podważyć jego nieomylne dogmaty. Książka to przygodowa fantastyka - genialny motyw podróży w czasie oraz wszelkie związane z tym paradoksy. Mnie ta opowieść pochłonęła - polecam bardzo!

Wreszcie jakaś odmiana: główny bohater nie tylko nie jest Amerykaninem, ale też nie jest biały. Oczywiście USA mają duży wpływ na fabułę, ale przynajmniej są gdzieś obok głównych wypadków. Tytułowe ostatnie twierdzenie zaś, odwołujące się do twierdzenia Pierre'a de Fermata, dotyczącego tego, że tak jak suma kwadratów w określonych okolicznościach może dać trzeci kwadrat, tak nie da się niczego podobnego osiągnąć z żadną inną potęgą, jest tak klarownie i z taką pasją przedstawione, że trudno nie wkręcić się i nie zacząć szukać "prawdziwego" dowodu dla tego twierdzenia. Albo przynajmniej zainteresować się matematyką. Powieść napisana jest w "starym stylu", głównego bohatera poznajemy w czasach jego młodości i towarzyszymy mu aż do... powiedzmy, "śmierci". Powoduje to, że czasem czytanie się dłuży, łatwo też zapomnieć ważne informacje sprzed kilkudziesięciu stron, ale jednocześnie ma to swój urok. Denerwuje tylko gloryfikacja rodziny, zwłaszcza że, niestety, emocje bohaterów i ich wzajemne stosunki nie są dość wyraźnie nakreślone. Wydaje się wręcz, że bohaterowie biernie płyną na fali życia i skoro już na siebie wpadli, to akceptują się i biorą ślub, a potem oczywiście mają wspólnie dwójkę idealnych dzieci. Nuda.

Berg i Leon skrajnie charakterologicznie inne osobowości, no i Alf, który nader często Jaskra przypomina, postać dwuznaczna przez całą opowieść. W wielu momentach dominuje głównych bohaterów. Do tego zaawansowana technologia w konfrontacji ze światem nie tak spokojnym, jakby się wydawał. I dylemat głównych bohaterów czy służbistą być ślepym, czy ludzkim w obliczu zagrożenia. Doskonale to Pani Galina wyważyła, do tego praktycznie brak opisów i dłużyzn. Blisko 400. stronicowy dialog, który płynie lekko i umyka nad wyraz szybko. Świetna.

Dobre, klasyczne, przygodowe sf o eksploracji kosmosu i pozostałości obcych cywilizacji. Nie odpowiada wciąż na część zagadek, które pojawiły się w poprzednich tomach, ale jest jeszcze pięć kolejnych, tyle że nie wydanych po polsku. Plus, że każdy można traktować jako samodzielną całość, fabuła jest zawsze domknięta. Trzeci tom przez jedną czwartą dość ociężale się rozkręca, ale potem już szybka akcja i jeśli ktoś lubi kosmiczną archeologię to warto.

Lektura nie posiada w sobie absolutnie nic wyjątkowego, po jakimś czasie ciężko sobie przypomnieć o czym właściwie była, ale mimo wszystko przyjemnie mi się ją czytało. Dobra historia, napisana również dobrze, bez technicznego żargonu, idealna do relaksu, niewymagająca niczego od czytelnika. Ot, czysta rozrywka. Pomimo iż jest to druga część cyklu, nawet o tym nie wiemy czytając. Powieść stanowi zamkniętą całość, nie jest wymagana znajomość wydarzeń z poprzedniej części.

Liczyłem na środku więcej rozrywki w tej książce. Może i dostaję wgląd w świat eko-wojowników, z pełnym opisem składników chemicznych, na podstawie których można napisać kartę preparatu, jednak sam główny bohater, Sangamon Taylor, pomimo całej anarchistyczno-groteskowej otoczki, jest antypatycznym cwaniakiem. Nie umiałem jakoś się z nim zintegrować, zbyt wiele jego działań i słów mnie drażniło i odrzucało. A historia była mocno zagmatwana, jednak dobrze poprowadzona do końca, pomimo sporych motywów, które zamiast wciągać, męczyły mnie

Dwa byty, których pochodzenie nie jest znane, nawet dla nich samych. Oba szukają wyjaśnienia zagadki, co sprowadziło je na Ziemię, choć droga, którą obrali do odkrycia tej tajemnicy, jest całkowicie różna. Uzurpator wybiera drogę badania ludzkich zachowań, obserwacji, nauki, utożsamiania się z ludźmi. Prowadzi go to do poznania nie tylko ludzkich obyczajów, ale i uczuć – tych najbardziej spektakularnych – do miłości. Kameleon natomiast obiera drogę gwałtu, destrukcji, wręcz sadyzmu – ludzie są jedynie nic nieznaczącą przeszkodą w poznaniu, a na końcu w dominacji. Nieunikniona zatem jest ich konfrontacja. A ludzie, ludzie skupiają się na odkrytym niedawno tajemniczym obiekcie, niby statku, którego budowa przeczy znanym prawą fizyki. Powieść Haldemana to nie są Himalaje SF, to raczej rozrywkowe dzieło, napisane lekkim językiem, z dość składną fabułą, które balansuje gdzieś między powieścią sensacyjną, thrillerem, a lekkim SF właśnie.

Jedna z najlepszych książek jakie ostatnio czytałem. Może trochę trudna dla czytelników bez "tła literackiego". Jedna z niewielu, gdzie akcja i fabuła jest tłem do jakichś przemyśleń nad naszym człowieczeństwem. Po skończonej lekturze, można sobie jeszcze wiele przemysleć w oderwaniu od akcji w książce. Bardzo polecam

Zaczynając od końca: dawno nie czytałem tak nietypowego fantasy. Z powodu dziwnego zbiegu okoliczności, najpierw przeczytałem drugi tom tej historii: „Trzeci Świat”. I oczekiwałem czegoś takiego ciekawego urban fantasy. Tymczasem, „Królikarnia” zaczyna się jak powieść kryminalna, ew. psychologiczna. Elementy magii pojawiają się, ale dyskretnie, powoli, jakby przeciskając się przez szparę pod drzwiami… A potem następuje trzęsienie ziemi. Aby uniknąć dalszych spoilerów, powiem tylko, że książka ta zbiór siedmiu bardzo luźno powiązanych historii, w których nasz świat zmienia się nie do poznania. Magiczne stworzenia i artefakty stają się obiektami gier wywiadów i obietnic wyborczych, co tworzy bardzo interesującą (i bardzo konsekwentną) mieszankę. Irytuje natomiast fragmentaryczność narracji; akcje kolejnych opowiadań rozgrywają się w dużych odstępach czasu, a świat, który poznaliśmy uległ takim zmianom, że musimy zaczynać od nowa. Nie sposób również przywiązać się do bohaterów, bo są oni właściwie tłem dla opowieści o tym, co mogłoby się stać, gdyby gdyby w naszym świecie pojawili się goście z bajek i powieści. Serdecznie polecam tę książkę fanom gatunku, chociaż żal mi, gdyż potencjał uniwersum nie został (jak dla mnie) wykorzystany.

Nie jest to typowa, militarna SF, co sugeruje okładka (zarówno ilustracja jak i opis wydawnictwa). Sensacyjna osnowa fabuły (stopniowe odkrywanie przyczyn i okoliczności tragicznego konfliktu zbrojnego sprzed lat, w którym zniszczono postakastroficzną cywilizację podziemnego miasta, kosztem jednak zagłady elitarnego batalionu komandosów) posiada wprawdzie pewien potencjał, jednak Autor w świadomy sposób go nie wykorzystuje. Najbardziej nośne wątki, romans królowej Rei z pułkownikiem Mc Drury'm czy poszukiwania tajemniczego, rzekomo pozaziemskiego pochodzenia atrefaktu, zostały zaledwie zasygnalizowane, a następnie potraktowane po macoszemu i praktycznie porzucone. Zamiast tego otrzymujemy mnóstwo pdeudofilozoficznych rozważań, ciągle retrospekcje oraz wspomnienia głównego bohatera, nie wiadomo w jakim właściwie celu wprowadzony wątek jego domniemanego, kazirodczego małżeństwa czy przedstawiony w podobnie skrótowy sposób jak poprzednie, motyw przekształcenia się tegoż bohatera w legendarnego bojownika rewolucji. Fabuła rozłazi się w szwach, mnóstwo w niej nielogiczności i chciejstwa, postakatastroficzny świat XXII w. mało oryginalny, właściwie nie różni się od współczesności. Czy powieść posiada więc jakieś zalety? Owszem, kilka. Po pierwsze, pewne zaskakujące jednak elementy zakończenia, po drugie jędrny, żywy język, dostosowany do zmieniających się form narracji, zwłaszcza licznych cytatów z odkrywanych przez bohatera, tytułowych „świadectw” (relacji uczestników wydarzeń sprzed kilkudziesięciu lat – nie dowiadujemy się natomiast, w jaki sposób te nagrania i zapisy ocalały z ogólnej zagłady unicestwionego batalionu). To dzięki owemu żywemu językowi powieść daje się przeczytać z pewnym zainteresowaniem, chociaż ostatecznie w warstwie fabularnej zawodzi.

Niby prosta historyjka w stylu czterech pancernych. Tylko wojna inna (Jugosławia),czołg inny (samica),pancerny inny (Kaszub),no i w zasadzie wszystko inne też inne. Autor miał kilkadziesiąt niesamowitych pomysłów (i ze dwa kiepskie) i upchnął to wszystko na niecałych trzystu stronach. Chwilami było mi szkoda, że to tak krótko i już, dlatego jeszcze przed doczytaniem do końca powtarzałem sobie (i innym) niektóre fragmenty z początku książki.

T. Zahn miał pomysł stworzenia opowieści przygodowo-kryminalnej w stylu space opera, której akcja toczy się w pociągu (międzygwiezdnym). Inspiracji dostarczył klasyczny thriller A. Hitchcocka „Starsza pani znika”, kilkakrotnie zresztą w tekście utworu wspominany. Czy cel został osiągnięty? Częściowo. Autora ratuje dobra znajomość rzemiosła. Główny bohater daje się lubić, fabuła postępuje w ekspresowym tempie, żywe dialogi. Czego brakuje, to wewnętrznej logiki wydarzeń. Zbyt często T. Zahn zmuszony jest wspomagać się wyciąganiem z cylindra kolejnych królików, czyli wprowadzaniem na scenę wydarzeń coraz to nowych ras, wynalazków, ukrytych dotychczas postaci. Za dużo tego wszystkiego, by złożyło się w spójną, przekonującą całość. W rezultacie fabuła trochę rozłazi się w szwach, a zastosowane przez Autora rozwiązania stają się mało przekonujące. „Nocny pociąg” to w sumie lekka, rozrywkowa lektura, nie ociera się jednak o poziom pierwowzoru, czyli filmu A. Hitchcocka. Cóż, nie każdy może być mistrzem.

Nowela, która pokazuje umiejętności autora. Poul Anderson nie był tak nagradzany jak Asimov, Clarke czy Heinlein, ale wg mnie obok Silverberga i Zelaznego jeden z najciekawszych pierwszych pisarzy sci-fi XX wieku. W tej mamy do czynienia z grupą osób posiadających dar przemieszczania się w czasie, świetna historia i ciekawi bohaterowie oraz niezłe zakończenie. Szkoda, że tak krótka /fajny pomysł na scenariusz filmowy/. Cieszę się, że ukazują się nowe, piękne wydania tego pisarza w Polsce - dla wszystkich, którzy lubią taką prozę: pozycje obowiązkowe

Spoiler zdradza końcókę. Książka miała strukturę ( przygoda -> wętek polityczny ) co nie było złe lecz bardzo mi się podobało. Normalni spoko Bohaterowie. Peascing poznawania nowych rzeczy był naprawdę napradę dobrze zrobiony, alternatyne lore ziemi też. Chyba nigdy nie widziałem tak dobrze zrobionego opisu do ksiązki. Brzmiał on "Książka to triler polityczno-przygodowy przygodowy z domieszchą sci-fiction i wątkiem miłosnym w tle, dokładnie to była ta książka. ALE. Pod sam koniec książki ( około 50 ) zamiast brnąć do zagłady całej ludzkości ( bo tak się zapowiadało ) Tekst zdecydował się rozpocząć jakiś super nie potrzebyny wątek na końcu !!! Gdyby książka zakończyła by się zagładą całej ludzkości naprawdę była by to bardzo zgrabnie poprowadzona opowieść i byśmy wtedy mogli coś odczuwać, a tak nie ten wątek do niczego nie prowdził. Pomijam już fakt że nie miałem dłużych oczekiwań bo książkę zakupiłem w antykwarjacie za 5 zł bo miała fajną okładkę XD A właśnie okładka >:( nie wiem może nie zrozumiałem ( jak tak to powiedzcie ) ten smok na okładce to to ta łódź podwodna czy co bo chalo go nigdzie nie było !

Zaskakująco dobre i bardzo rosyjskie. Podobał mi się realizm. Amerykanie mają tendencję do wygładzania i ugrzeczniania żołnierzy floty kosmicznej. Kodeksy, przepisy... jakoś tak gubi się ludzki charakter, niesforność czy wręcz niesubordynacja. Moje wyobrażenie wojsk przyszłości jest podobny do współczesnej armii. Na fotkach wszyscy się prężą, a w akcji i codziennym życiu to po prostu ludzie. Miałem wrażenie, że fabuła płynie od kryzysu do kryzysu. Aż... się zgubiłem w pewnym momencie. Diwow rozzłościł mnie finalna sceną z Lindą Stanfield, no kurła, tak się nie robi. Skoro jednak się przejąłem i mną potrząsnęło, to autorowi się udało. Drań. Dobry ten smaczek z powrotem do Rosji. Czuć rosyjską dusze i sentyment. Zabrakło tylko łez nad brzozowymi krzyżami. Ale może to jest to czego Rosja potrzebuje: głowice w otwory wiertnicze i zaorać, bo z tego co jest już nic się nie da zrobić. Brutalne, ale to nie mój pomysł. Dobra ta załoga słonecznego. Kiedy będę służył w kosmicznej flocie, chciałbym trafić do takiej kompanii.

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

Obydwie minipowieści cechują się podobnym, dobrym warsztatem: umiejętność budowania nastroju, wyraziste, chociaż niekoniecznie "bohaterskie" postacie, naturalne dialogi. "Ekspedycja" zawiodła trochę pod względem fabularnym. Zapewne oszczędność Autorki w przedstawieniu przyczyn kryzysu oraz celu, ku któremu zdążają bohaterowie, to zabieg zamierzony, pozostawił jednak po lekturze wyraźny niedosyt. Otrzymaliśmy stustronicowy opis wędrówki przez ogarnięty chosem świat upadającej cywilizacji, wędrówki wiodącej znikąd donikąd. Lepiej wypadł pod tym względem tekst "Żegnaj, mój aniele", w którym pod maską świata alternatywnego (którego cywilizacja również upada, a przynajmniej przekształca się wśród rozlewu krwi) odnajdujemy liczne aluzje do wydarzeń współczesnych, a także do bliższej i bardziej odległej historii Rosji. W obydwu przypadkach lektura szybka i wciągająca.