Tęskniący Zenon i żyrafa, która spadła z krzesła

Jestem zachwycona książką i moje dzieci również (4 i 6 lat)! Bardzo dokładne i zrozumiałe wyjaśnienie, jak powstają różne rzeczy, zabawna grafika, dużo szczegółów, mini książeczki w książce, mnóstwo informacji też historycznych - pełen wypas! Książka po rozłożeniu osiąga format A2, więc najlepiej rozłożyć na łóżku lub stole. Bardzo bardzo polecam!

Ta niepozorna książeczka, jest nie tylko urocza treścią, ale i prześlicznie wygląda. "Mysie bajeczki" mnie zaskoczyły lekkością i swym idealnym dopasowaniem na DOBRANOC. Dzieci uwielbiają te opowieści i ja je doskonale rozumiem! Jest w nich ciepło kominka, ciepło głosu taty i wreszcie ciepło domu, kończącego się dnia, zapach wykrochmalonej pościeli. Już coś niecoś wspomniałam o wydaniu, ale zatrzymam się przy tym temacie nieco dłużej. Otóż "Mysie bajeczki" wydano w twardej oprawie, na przyjemnym, świetnej jakości papierze. Efekt jest znakomity! Trzymanie tej książki w dłoniach wywołuje uśmiech na twarzy. Oprawa przypomina stare księgi, jest w tym historia, jakaś trudna do uchwycenia moc, która z miejsca przenosi zarówno dzieci jak i dorosłych w magiczny świat - świat baśni. I oczywiście ilustracje, o których grzechem byłoby nie wspomnieć. Są niby takie proste, takie zwyczajne, niewydumane, a takie dobre! Uwielbiam ich kolorystykę, a kreska jest klasyczna, jak w starych baśniach. Ponadto autor bawi się z czytelnikiem. Ilustracje nie są tylko dodatkiem do tekstu, ale są z nim nierozerwalnie złączone, dopełniają go i wręcz stają się słowami, tymi niewypowiedzianymi, błąkającymi się po zakamarkach dziecięcego umysłu. Tak oto płynnie przechodzę do treści. Co z nią? "Mysie bajeczki" są proste, dosłowne, nieskomplikowanie... ktoś mógłby napisać, że zwyczajne, ale to by nie była prawda. Właśnie w tej prostocie tkwi największa siła, a w tej dosłowności klucz do serc dzieci. Arnold Lobel przenosi nas do mysiego domku, gdzie tata, przed snem, opowiada swoim siedmiu pociechom siedem bajek. Pisarz z miejsca kupił mnie tym zabiegiem ojcowskiej miłości i troski. To się nie mogło nie udać! Moją ulubioną bajeczką jest "MYSZ I WIATR", ale każda jest ciekawa i sprawdza się idealnie jako czytanka na dobranoc. Oczywiście polecam tę książkę. Drodzy rodzice - dzieci będą zachwycone, gdy ją im kupicie i CO WAŻNIEJSZE, gdy będziecie im ją czytać przed snem. 7.5/10 tom I Wydawnictwo Literackie π

Książkę tę wypożyczyłam po zapoznaniu się z wieloma pozytywnymi recenzjami. I powiem tak: sam pomysł, żeby przez takie opowiadania nauczyć dziecko przydatnych życiowo nawyków, uważam za bardzo trafiony i pomysł, żeby były porady dla rodziców też jest bardzo przydatny i rzadko spotykany. "Przyczepię się" jednak do treści opowiadań, bo wydały mi się trochę nienaturalne, specjalnie dostosowane do określonego nawyku, brakuje mi w nich lekkości. Opowiadanie dotyczące strategii win-win jest najbardziej niedopasowane, dopiero po przeczytaniu porad dla rodziców zorientowałam się, jaki nawyk autor miał na myśli. Ja bym wymyśliła prostszą fabułę dla tego opowiadania. Mój 4,5-latek był zachwycony książką przez tydzień - czytaliśmy ją codziennie i po 7 dniach już mu się znudziła i już do niej nie wróciliśmy. Z czystym sumieniem mogę oddać ją do biblioteki.

"W domu mojego dzieciństwa był pokój, który nazwano "Mały Pokój z Książkami". (...) W tym zakurzonym pokoju, gdzie nigdy nie otwierano okien, gdzie przez mroczne szyby z trudem wdzierał się promień letniego słońca, gdzie tańczyły lśniące migotliwe pyły, otworzyły się przede mną czarodziejskie okna na światy, których nigdy nie widziałam, na odległe czasy, których nie mogłam pamiętać" ... I ja również się tak czułam czytając baśniowe opowiadania autorki ... Akcja ich bez wątpienia rozgrywa się w czasach minionych ... oprócz typowych baśniowych postaci występują tu i te zupełnie zwyczajne ... gospodarze, kominiarczyki ... mała Kasia ... Zwykłe historie, a jednak przedstawione za sprawą jakiegoś niezwykłego baśniowym filtru... Najbardziej jednak zachwycił mnie ... wstęp ... chyba każdy kto go przeczyta, zapragnie mieć taki swój malutki (albo ciut większy;) pokoik z książkami ... I tak jak autorka poznawać za sprawą książek "historie, które zdarzyły się dawno; sztuki, których od dawna nie grano na żadnej scenie..."

Ta książka przeleżała u nas na półce dość długo, zanim wpadła w obieg. Nie wiem dlaczego. Tymczasem to jedna z lepszych, o ile nie najlepszych pozycji, które stanęły na mojej matczynej czytelniczej drodze. Tak prosto, tak zgrabnie, bez zbędnego patetyzmu. Da się! O przyjaźni, definiowaniu szczęścia, o potrzebach. 10/10

I właśnie to całe zakończenie ma swój urok. Pokazuje nam jak ważna jest przyjaźń i wzajemna pomoc. To właśnie troska o innych, która przeplata się z dobrocią pełni istotną rolę w naszym życiu. Pamiętajmy, że gdy my pomagamy innym to, mamy duże szanse, że gdy my będziemy potrzebować pomocy to ją otrzymamy. Książka naprawdę wzrusza. Zapraszam na pełną recenzję: https://uwielbiamytestowanie.blogspot.com/2020/08/czy-warto-w-zyciu-troszczyc-sie-o.html

Książka świetna. Tylko nie czytajcie jej od razu, a na przykład rozdziałami. Warto to zrobić, żeby zapamiętać wszystkie informacje w niej zawarte. Myślicie, że to książka dla dzieci? To się mylicie. My dorośli też wyciągniemy z niej mnóstwo informacji i ciekawostek. Jak chociażby dlaczego mrówki kochają mszyce? I za co? Oraz dlaczego próbują przegonić pożyteczną biedronkę. W książce znajdziecie krótkie quizy i zadania do wykonania z dziećmi. Książka dla młodszych jeśli przeczytają rodzice, a tak to dla dzieci 4 klasa. I teraz wydanie: jest piękne, wklejka cudowna i ilustracje zachwycają. I powiem więcej swego czasu u nas było bardzo głośno o tym autorze ze względu na 3 książki. Teraz polecam Wam tą.

Książki, w których występują wilczy bohaterzy, od dawna zajmują szczególne miejsce w moim sercu. W naszej domowej biblioteczce mamy już kilka takich publikacji, w niektórych przypadkach wręcz całe serie. Ta konkretna książka, poza sugestywnym tytułem odnośnie do tego, kto będzie bohaterem tej opowieści, skusiła mnie okładką - bardzo stonowaną, ale przy tym tajemniczą, może nawet nieco mroczną. A że to publikacja skierowana do dzieci, zastanawiałam się, jaki sekret skrywają karty "Wilczków", więc gdy tylko do nas dotarły, zabrałyśmy się z córą za lekturę. Jest to historia i przygodach kilku wilczków, które - wiedzione instynktem i naturalną potrzebą odkrywania świata - pod nieobecność mamy, będącej na polowaniu, opuszczają swoją bezpieczną jamę i wyruszają na wycieczkę. Zupełnie nienawykłe do zdobywania pożywienia i do obrony przed zagrożeniami, jakie mogą je spotkać w ciemnym lesie. To trochę takie odczarowanie postaci wielkiego, złego wilka, który występuje w wielu historiach dla najmłodszych. Tutaj autor pokazuje, że wilki mogą być też małe i zlęknione, gdy napotykają na nowe dla nich rzeczy i zdarzenia. Podoba mi się ten zabieg, wzmaga on ciekawość czytelnika i sprawia, że dostrzega on, że każdy miewa chwile słabości i zwątpienia. Ale bez obaw, ta opowieść ma szczęśliwe zakończenie - pomimo niemożności zaspokojenia głodu i strachu, jaki momentami odczuwają wilczki (swoją drogą, autor pokazuje też, że strach jest naturalną emocją, która stanowi część życia każdego i bynajmniej nie jest powodem do wstydu),udaje im się w końcu dotrzeć w bezpieczne miejsce. Gdzie konkretnie i jakie przygody czekają na nich po drodze, nie zdradzę, by nie psuć przyjemności z lektury. Dla mnie to także taka trochę opowieść o usamodzielnianiu się dzieci, choć może mocno metaforyczna. Wilczki oddalają się od mamy, chcą same odkrywać świat i mimo że nie zawsze jest to łatwe, to ta wyprawa wiele uczy ich nauczyła, między innymi tego, że prawdziwym jest porzekadło: "Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej". Na uwagę zasługują także ilustracje. Okładka jest dobrą zapowiedzią tego, co spotkamy w środku. Jest tajemniczo i mrocznie, w końcu taki właśnie jest las nocą. Ale jest przy tym pięknie, ilustratorowi udało się to połączyć. To wszystko razem sprawia, że powstała książka, która może znaleźć całkiem sporą grupę zadowolonych czytelników, do których grona ja z córą już teraz się zaliczamy.

Kocham foki a ta książka tylko to potwierdziła. Ciekawostki które się tam znajdują uzupełniają moją wiedzę na temat ich. Pomagają zrozumieć jakim zagrożeniem dla zwięrząt jest człowiek i że trzeba działać. Sama historia jest fajna trzyma napięcie i jest czasami smutna. Liczę na kolejną część książki.🦭

Rodzine Wafelkow pokochalismy juz dawno. Ta czesc, powazniejsza, dla starszych dzieci, ktore musza mierzyc sie ze szkola i przedszkolem podobala nam sie rowniez. Nie ma juz w niej tak wiele uroku sielskiego, anielskiego dziecinstwa na wsi, ale sa bohaterowie, ktorych darzymy uczuciem, a zatem czytalo sie z przyjemnoscia. No i bezcenne rady na przyklad o zdrowym odzywianiu, i nieodrabianiu zadan domowych na ostatnia chwile pozwalaja przekonac maluchy, ze slusznie jest chociazby wcinac zdrowe przekaski. Polecam!

Piękna wzruszająca książka o odkrywaniu siebie, pokazująca, ze talent to nie wszystko, że potrzeba czasu, cierpliwości, odwagi by osiągnąć swój cel. To opowieść o spełnianiu marzeń, tęsknocie, poczuciu przynależności, prawdziwej przyjaźni, która przetrwa wszystko. My się w niej zakochałyśmy🥰 i do tego te piękne ilustracje, polecam❤️

Książkę określiłabym jako podręcznik szczęścia. Autor poprzez krótkie opowiastki przedstawia kluczowe cechy, które pomogą w osiągnięciu szczęścia. Na końcu każdego "rozdziału" znajdują się zadania. Książka napisana jest bardzo prostym językiem, odpowiednim dla najmłodszych. Dodatkowo poznajemy ciekawostki o kilku gatunkach ptaków. Bardzo fajna, rodzice czytając dzieciom sami na pewno też coś z tej lektury wyciągną :)

Urocza, słodka, ciepła, pozytywnie nastrajająca... Można na nią "wysępić" od wnuczka dużo buziaków, nawet jeśli - aktualnie - wnuczek jest groźnym piratem czy innym tam Jackiem Sparrowem^^):):):) Książeczka uczy skojarzeń, kolorów i nazywania emocji. Sama historyjka jest bardzo króciutka. Nam, tj. mi i mojemu czteroletniemu wnuczkowi przeczytanie, podziwianie prześlicznych ilustracji i dumanie nad kolorem buziaków zajęło ok 15 minut. Kolejne 10 minut zeszło wnuczkowi na rozdawaniu kolorowych całusków całej rodzince... Mam problem z oceną tej książeczki - z jednej strony fakt, że nie bardzo było co czytać trochę mnie rozczarował, z drugiej jednak te czerwone i różowe buziaki od pirata kompletnie mnie rozbroiły :):):)

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki Nieśmiałość niejedno ma imię. W uroczej książeczce Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel i Pawła Pawlaka O Melanii, Melchiorze i panu Przypadku nieśmiałość ma dwa imiona: Melania i Melchior. Melania Kopytko to samotna świnka, która swoją nieśmiałość skrywa pod wielkim kapeluszem i ciemnymi okularami. I choć jest zbyt wstydliwa, by się uśmiechnąć, a nawet zrobić zakupy, to o nieśmiałość nikt by jej nie posądził, tak dobrze ją maskuje. Melchior Knurek to samotny prosiak, równie nieśmiały jak Melania, który – być może nie znając kobiecych sztuczek – nieśmiałości nie ukrywa. Wręcz przeciwnie, nieśmiałość wychodzi nawet przez dziurki od guzików przy jego sweterku. Oboje mieszkają w jednej kamienicy i chętnie by się zaprzyjaźnili, ale jak to z nieśmiałymi bywa – chcieliby, ale boją się… ośmieszenia, odrzucenia. Wprawdzie raz zdobyli się na odwagę i wysłali sobie kartki na Walentynki, ale że kartki były anonimowe, więc się nie poznali. I tak mijaliby się czasem na klatce schodowej „bez jednego chrumknięcia”, gdyby z pomocą nie przyszedł im sąsiad, pan Eligiusz Przypadek. Jak na pana Przypadka przystało, pomógł im przez przypadek. Za sprawą jego ukochanego elektrycznego podgrzewacza do butów (tak, tak, jest coś takiego – niedowiarki niech zerkną na rysunek w prawym dolnym rogu okładki) w kamienicy zgasło światło. W ciemnościach Melania i Melchior – przypadkiem – wpadli na siebie i, jak to mówią, zaiskrzyło między nimi. Na czwartej stronie okładki czytamy, że historia o Melanii i Melchiorze jest dla nieśmiałych, dużych i małych. Na pewno. Niejeden nieśmiały czytelnik, niezależnie od wieku, odkryje w sobie Melanię lub Melchiora. Niektórzy różnymi sposobami walczą z nieśmiałością, inni się jej poddają. Dla jednych i drugich nieśmiałość jest zmorą, która, utrudniając kontakty z ludźmi, skazuje ich na samotność, sprawia, że nie dostrzegają swych zalet, nie korzystają z życia, udają kogoś, kim nie są, lub zamykają się w czterech ścianach. Ale czy jest to historia tylko dla nieśmiałych? Może i ci odważni czegoś się z niej nauczą? Może zrozumieją, że osoby na pozór wyniosłe i nieprzystępne to często niepewne siebie, wstydliwe stworzenia, zmagające się z przypadłością, przez którą cierpią. I czasami wystarczy jeden przyjacielski gest, by wyszły ze swej skorupki. Historyjka o Melanii i Melchiorze ma optymistyczne zakończenie. Wprawdzie nagłe uczucie nie wyleczyło ich z nieśmiałości – świnki dalej się wstydzą, ale już razem, a nie w samotności. Ich perypetie dają nadzieję, że choć niektórych słabostek nie można całkiem pokonać, to poprawa losu jest możliwa, choćby przypadkiem. I tu kilka słów należy się panu Eligiuszowi Przypadkowi, który chociaż zjawia się tyko na chwilę, jest to chwila brzemienna w skutki. O doniosłości jego roli w życiu Melanii i Melchiora niech świadczy to, że obok nich pojawia się w tytule książki. Nie tylko w życiu świnek przypadek odegrał niebagatelną rolę. Wielu z nas robi coś, poznaje kogoś, znajduje coś albo gubi przez przypadek. Często, bojąc się skutków złej decyzji, składamy los w jego ręce. Ale czy warto zdawać się na przypadek? Może w następnym roku Melania i Melchior podpisaliby walentynkowe kartki? Niewielka książeczka, a tak wiele treści. A ja wcale nie przypadkiem w pierwszym zdaniu napisałam, że książka ma dwoje twórców. Subtelny tekst Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel i pastelowe ilustracje Pawła Pawlaka doskonale się uzupełniają, tworząc prostą, ciepłą opowieść, która skłania do przemyśleń jej czytelników, i dużych i małych. Książka wpisana na Listę Skarbów Muzeum Książki Dziecięcej.

Hollie Hughes "Księżniczka Zielinka" Był taki moment, że moja córka ogromnie chciała być królewną. I padły wówczas pytania - co właściwie robi taka królewna, jedna z drugą. Wtedy to dopiero mogłam rozwinąć skrzydła - bo przecież tak naprawdę dla ruchliwej, żywiołowej dziewczynki bycie księżniczką to prawdziwe... nudy. Bo ileż można się przebierać w te suknie ( przebieranki u nas były ok, ale ubieranie się to już niekoniecznie),jak długo można siedzieć przy stole sztywno wyprostowanym i prawidłowo używać sztućców ( haha, tu też ciężko). No i to ciągłe uważanie na zasady królewskiej etykiety. I zamążpójścia bez miłości, bo ojciec- król kazał...Nie oszukujmy się. Świetnie umiem zniechęcić do księżniczkowania :-) Całkiem przypadkiem trafiłam na "Księżniczkę Zielinkę" od #WydawnictwoDwukropek i ta książka okazała się u nas petardą. Co jakiś czas czytamy i od nowa zaczynamy dyskutować na temat bezsensu życia księżniczek. To pisana wierszem (jak cudnie, płynnie i zgrabnie się czyta!) historia księżniczki - żabki, bardzo rezolutnej i bystrej, która wcale nie marzy o dworskim życiu i pięknym księciu, ale o... No właśnie. Zielinka postanawia spełnić swoje marzenia i na przekór wszystkim - potajemnie wyrusza na wyprawę. Nie spełnia oczekiwań poddanych, ale mimo wszystko - zachowuje całą swoją książęcość. Pisana prostym, łatwo przyswajalnym językiem - po którymś czytaniu umie się ją właściwie na pamięć. Dla początkujących czytelników. Tekstu jest niewiele; wpleciony między piękne ilustracje, czyta się migusiem i z uśmiechem na twarzy, tak przesympatyczna to żabka. Ogromnym plusem dla mnie jest ukazanie reakcji rodziców na zupełnie nieksiężniczkowy wyczyn córki. Uwielbiam książki, które nie podcinają skrzydeł :-) Dla starszych dzieciaków może zbyt dziecinna już...ale dla dzieci 4-8lat - RE-WE-LAC-JA!

Moje drugie spotkanie z autorem. Zachwycona Ignatkiem, którego czytałam z dzieciakami na okrągło, z wielkimi oczekiwaniami sięgnęłam po Jajuńcia (nie mam pojęcia jak to się odmienia). I niestety jestem z lekka rozczarowana. Historia czwórki braci, którzy uwielbiali muzykować, a trudna sytuacja rodzinna zmusiła ich do odejścia z domu w celu poszukiwania lepszego życia, jakoś nie do końca mnie porwała. Owszem, było wszystko, ciekawy główny bohater, dość ciekawa grafika, walka dobra ze złem, ale nie zrobiło to na mnie wrażenia. Najmniej podobał mi się chyba główny złoczyńca opowieści, nic specjalnie oryginalnego i odkrywczego i w dodatku o imieniu jeszcze dziwniejszym od imion poszczególnych braci-zajęcy. Dzieci straciły zainteresowanie dość szybko, raczej do tego nie wrócimy.

http://www.polskanapiechote.waw.pl/do-poduszki W bajkach zazwyczaj jest tak: byli sobie książę i księżniczka. Zły smok porwał księżniczkę, dzielny książę pokonał go i księżniczkę uratował, a potem oboje żyli długo i szczęśliwie. W tej bajce jest inaczej. Chociaż początek jest typowy – była sobie piękna i bogata księżniczka Elżbieta, która miała wyjść za księcia Ronalda – to potem bajkowy scenariusz schodzi z utartego szlaku. Smok napada na zamek księżniczki i obraca go w proch, a księcia łapie za porcięta i unosi w siną dal. Księżniczka nie załamuje rąk. Rusza śladem smoka. Co z tego, że straciła majątek, była potargana i w papierowej sukience. Szła po spalonej ziemi – (prawie) goła i bosa – by ratować księcia. Nie dbała o dobra materialne, które zabrał jej zły los (pod postacią smoka),ani o swój wygląd – życie Ronalda było najważniejsze. Elżbieta fortelem obezwładnia smoka i uwalnia księcia. I co ją spotyka? Męska niewdzięczność! Książę cenił to, co ona miała w nosie: wygląd i piękne stroje. W dawnych bajkach to książęta są dzielnymi, nieustraszonymi bohaterami, którzy ratują królewny, a w nagrodę dostają ich rękę i połowę królestwa. Księżniczki zaś to bierne, uległe istoty, które czekają, by jakiś waleczny młodzian je oswobodził lub pocałunkiem zbudził do życia. "Księżniczka w papierowej torbie" to bajka na opak. Książę i księżniczka zamienili się rolami. Zgodnie z przemianami we współczesnych społeczeństwach. Ronald to zniewieściały materialista, a Elżbieta to prawdziwa kobieta naszych czasów – czasów gender. Jest odważana, sprytna, myśląca i samodzielna. Kobieta czynu i sukcesu, a nie jakaś tam słaba niewiasta. Czy zmartwiła się niewdzięcznością księcia? Bynajmniej. Wygarnęła mu prawdę w oczy i w podskokach ruszyła w nieznaną – miejmy nadzieję – szczęśliwą przyszłość. "Księżniczka w papierowej torbie" to lektura obowiązkowa dla wszystkich współczesnych księżniczek, by brały los w swoje ręce i pamiętały, że życie nie kończy się na księciu z bajki.

Magiczna opowieść jak to chłopiec wyrusza na Biegun Północny pociągiem na spotkanie z Mikołajem. Tam przeżywa spotkanie ze świętym ukochanym przez dzieci i dostaje jako pierwszy prezent świąteczny. Opowieść o tym jak to magię świąt można czuć również jako dorosły człowiek mając jeszcze w sobie dziecko. Ekranizacja historii jeszcze wspanialsza.

Nie jest to typowa historia ... sztuki. Autorzy rzeczywiście opowiadają o znanych obrazach (nie tylko tych dawnych),równocześnie dodają pewien rys historyczny, ale przede wszystkim sugerują, w jaki sposób interpretować obrazy, "odczytywać" ich treść, na co zwracać uwagę. Co w istocie jest bardzo ciekawe!