Ta urocza książeczka trafi przede wszystkim do zawołanych bibliofilów, takich, którzy mają - skromnie mówiąc: niczym ja - całe ściany w książkach, a ich treści w sercu. Analogie do Borgesa - jak najbardziej zasadne.
Ktoś tu przyjechał do Urugwaju, żeby zwrócić książkę komuś, kto wysłał ją do koleżanki z Cambridge, ale ta umarła, zanim ją otrzymała. Nie bez znaczenia jest, że zginęła ona pod kołami samochodu, zaczytana w poezjach Emily Dickinson…
A sprawa wiąże się z pewnym, dość oryginalnym, miłośnikiem książek z Ameryki Płd. i - krótko - samej wykładowczyni. Ten przelotny romans miał nie byle jakie skutki - książkowe. Potem ten ktoś uciekł od życia w ustronne miejsce, gdzie warunki życia kompletnie prymitywne a swój dom… Ale nie, to trzeba doczytać, wraz z buzującymi emocjami.
Fabuła jest nieco banalna - ukazana tu miłość do książek z pewnością taką nie jest. Rzadko można spotkać się z tak oryginalnym podejściem do zadrukowanych stronic, razem sklejonych bądź zszytych - tych przedmiotów fascynacji nas wszystkich na LC. Niemniej jednak z bólem, jakiego tu zaznają książki - a my razem z nimi - trzeba się pogodzić, bo on niejako egzystencjalny…
Idealna lektura na lato; lekka a inteligentna, kulturowo głęboka. Książkożercy - do lektury!
Nieco cytatów - a wszystkie o książkach..!
“Odkąd sięgam pamięcią, kupowałem książkę za książką. Założyć bibliotekę to jak stworzyć życie. Nigdy nie jest to suma poszczególnych książek”.
“Nie potrafię zasiąść do czytania książki, nie mając jednocześnie 20 innych, aby uzupełnić na przykład interpretację jednego rozdziału. Nie znam większego szczęścia niż pogrążyć się na kilka godzin dziennie w ludzkim czasie, który inaczej byłby dla mnie obcy”.
“Książka, której nie można znaleźć, to książka, która nie istnieje”.
“Wyjaśnił mi, ile pracy wkłada w to, żeby nie zestawiać na tej samej półce dwóch autorów skłóconych ze sobą. Na przykład nie ośmielał się umieścić książki Borgesa obok książki Garcii Lorki”.
“Zobaczył na łóżku około 20 książek skrupulatnie ułożonych w taki sposób, że odtwarzały wraz z wypukłościami ludzką sylwetkę. Zapewnia, że można było wyróżnić głowę otoczoną małymi książeczkami w czerwonych okładkach, tors, kształt rąk i nóg. Kobieta? Mężczyzna? Sobowtór?”.
“Zadawałem sobie wielokrotnie pytanie, po co trzymam książki, które tylko w jakiejś dalekiej przyszłości mogą mi się przydać, tytuły odległe od moich zwykłych zainteresowań, takie, które kiedyś przeczytałem i które przez wiele lat nie otworzą ponownie swoich stron może nawet nigdy! Ale jak pozbyć się na przykład +Zewu krwi+, nie niszcząc jednocześnie jednej z cegieł dzieciństwa czy +Greka Zorby+, który pieczęcią płaczu położył kres mojej młodości”.
“Myślę, że nie weźmie mi za złe, jeżeli powtórzę jedno z jego wyrażeń, nieco wulgarnych: +Ja się pieprzę z każdą książką, a jeżeli nie zostawiam na niej śladu, to znaczy że nie mam orgazmu+. Mnie natomiast gryzmolenie zawsze wydawało się barbarzyństwem”.
“Zła proza, gdy towarzyszy jej dobry koncert, może wydawać się znacznie lepsza, niż jest. (...) Lubię, jak podczas lektury Goethego rozbrzmiewa w tle któraś z oper Wagnera lub powiedzmy kiedy Baudelaire'owi towarzyszy Debussy. To część podróży i mogę pana zapewnić, że przyjemność jest wówczas większa, pod każdym względem. Może pan wie, że kiedy czytamy po cichu, emitujemy dźwięk liter na nieuchwytnej częstotliwości”.
“Żartowaliśmy, mówiąc, żeby dodawać świece tylko do dzieł poprzedzających wynalazek światła elektrycznego. (...) Nigdy w odniesieniu do autorów z 20. wieku, bo w takim wypadku zapalał światło elektryczne i, oczywiście, zmieniał też muzykę”.
“Dla bibliofila każda myśl o ogniu jest jak marzenie, który obraca się w popiół. To coś, o czym wiemy, że się czai, jest realne i może nas na zawsze zniszczyć. Unikamy nawet wzmianki o nim, mając nadzieję, że w ten sposób nie wywołamy wilka z lasu”.
“Pozostawiamy kolegę siedzącego w salonie, a kiedy wracamy, znajdujemy go niezmiennie stojącego i węszącego wśród naszych książek”.
“Ale nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką im się wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem.
– Ile ma pan tu książek? – spytałem.
–Prawdę mówiąc, straciłem rachubę. Ale przypuszczam, że około 18 tysięcy”.
“Widziałem książki podłożone pod zbyt krótką nogę stołu, przekształcone w stolik nocny, spiętrzone w kształcie wieży i przykryte serwetką; wiele słowników prasowało i przyciskało przedmioty znacznie częściej, niż były otwierane, i niemało książek przechowywało listy, pieniądze i sekrety ukryte na regałach. Ludzie też mogą zmieniać przeznaczenie książek”.
“Tłucze się wazon, psuje ekspres do kawy czy telewizor. Tymczasem książka nie niszczy się tak szybko, chyba że przyczynia się do tego właściciel, wyrywając z niej kartki czy ją paląc”.
“Za czasów ostatniej argentyńskiej dyktatury wojskowej ludzie nierzadko palili swoje książki w toaletach i wannach czy zakopywali je w ogródkach. Mając do wyboru książki lub własne życie, stawali się katami”.
“Książki (...) szły do nieba zamienione w popiół, który rozwiewał się w powietrzu. Stosunki ludzkości z tymi trwałymi przedmiotami, zdolnymi przekroczyć jeden wiek, dwa, dwadzieścia, pokonać, że tak powiem, piasek czasu, nigdy nie były niewinne”.
“Kiedy babcia widziała jak czytam w łóżku, za każdym razem powtarzała mi: +Zostaw to, książki są niebezpieczne+. Przez wiele lat uważałem ją za ignorantkę, ale czas dowiódł rozsądku mojej niemieckiej babki”.
“Książka zaczynała rozmiękać w deszczu, rozpłaszczać się na płycie z czarnego marmuru, zsuwać ku powolnej, lecz pogodnej śmierci, jak statek cicho zawijający do portu”.
“Często jest mi trudniej pozbyć się jakiejś książki niż zdobyć nową. Nikt nie chce stracić książki. Wolimy zgubić pierścionek, zegarek czy parasol niż książkę, której już nie będziemy czytali, ale która zachowuje, w samym brzmieniu tytułu, jakąś dawną i być może utraconą emocję”.
“Nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką się im wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem”.
“Nie będzie mógł znów powiedzieć jakiemuś zachwyconemu gościowi: +Nie, nie przeczytałem ich wszystkich. Towarzyszą mi od wielu lat. Mam coś, co na pewno się panu spodoba+. Ale może powiedzieć: +Są nadal moimi przyjaciółmi. Dają mi schronienie. Cień latem. Osłaniają mnie od wiatrów. Książki są moim domem+”.
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Długa Berta
Krótka historia o przeżyciach dwóch wysokich, równie zagubionych ludzi. Nie jest to coś, nad czym będę się zachwycać, jest to moja 3 książka tej autorki i zaczynam widzieć wiele podobieństw do innych jej pozycji :). Jest to dobra rozrywka, momentami zbyt dosłowna, ale raczej jestem na tak, niż na nie.
Krótka historia o przeżyciach dwóch wysokich, równie zagubionych ludzi. Nie jest to coś, nad czym będę się zachwycać, jest to moja 3 książka tej autorki i zaczynam widzieć wiele podobieństw do innych jej pozycji :). Jest to dobra rozrywka, momentami zbyt dosłowna, ale raczej jestem na tak, niż na nie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toProsto (od strony językowej) opowiedziana historia Berty, mieszkającej w wiosce Navidad na końcu świata. Narodzinom dziewczyny towarzyszyła tęcza, co miało prognozować szczególne walory i moce. Mieszkańcy wsi niezwykłość postrzegają prosto i dosłownie - Berta wyróżnia się wysokim wzrostem (stąd: Długa Berta),podczas gdy nikt (także i Berta) nie zauważa, że jako dziecko tęczy żyje ona w niezwykłej symbiozie z pogodą i zjawiska atmosferyczne stanowią ilustrację jej nastrojów i uczuć (to wywołuje np. powódź rozmiarów potopu). Dominuje wątek miłości Długiej Berty i Długiego Jonasza, który staje się przyczynkiem do opowieści o nieracjonalnych animozjach międzywioskowych, zasadach rządzących życiem społecznym i rodzinnym, różnorodności typów ludzkich składających się na małą społeczność (innowator, trajkotka, głupek, cwany kaleka).
Obraz wioski świetnie oddaje klimat współczesnych małych, zamkniętych społeczności osadzonych w tradycji (rzemiosła, system wartości),ale i spragnionych profitów komercyjnego świata (zyski z turystyki, generowanie produktu turystycznego),a przy tym zabobonnych i naiwnych ("różowe ślubowanie").
Przyjemna, szybka, ale nie bezmyślna lektura.
Prosto (od strony językowej) opowiedziana historia Berty, mieszkającej w wiosce Navidad na końcu świata. Narodzinom dziewczyny towarzyszyła tęcza, co miało prognozować szczególne walory i moce. Mieszkańcy wsi niezwykłość postrzegają prosto i dosłownie - Berta wyróżnia się wysokim wzrostem (stąd: Długa Berta),podczas gdy nikt (także i Berta) nie zauważa, że jako dziecko...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNavidad i Ponsa to zwyczajne wioski, w których dzieją się niezwyczajne rzeczy. Ich mieszkańcy, to my wszyscy tylko ukazani, jak to napisała Czarna_Sarna, bardziej przesadnie. Narodziny Berty traktują jak złapanie złotej rybki, a kiedy okazuje się, że bohaterka nic nie potrafi, traktują ją jak obywatela gorszej kategorii. Tu jednak nic nie dzieje się bez przyczyny. Cuca Berta udowadnia, że każdy może znaleźć miłość, a już na pewno zasługuje na szacunek. Każdy ma swój talent, dar, siłę nawet Amadeusz Głuptak. Warto ją dojrzeć w sobie, w drugim człowieku i wykorzystać w tym małym wspólnym społeczeństwie. No dobra może poza Margaritą Cifuentes bla bla.
Navidad i Ponsa to zwyczajne wioski, w których dzieją się niezwyczajne rzeczy. Ich mieszkańcy, to my wszyscy tylko ukazani, jak to napisała Czarna_Sarna, bardziej przesadnie. Narodziny Berty traktują jak złapanie złotej rybki, a kiedy okazuje się, że bohaterka nic nie potrafi, traktują ją jak obywatela gorszej kategorii. Tu jednak nic nie dzieje się bez przyczyny. Cuca...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMiła do czytania, zabawna historia :)
Miła do czytania, zabawna historia :)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toLekko, zabawnie, ale nie głupio. Urzeka mnie poczucie humoru autorki. Historia, choć inna niż wszystkie, prowadzi do uniwersalnych wniosków, które każdy z nas może wykorzystać w swoim własnym świecie. Zdecydowanie polecam.
Lekko, zabawnie, ale nie głupio. Urzeka mnie poczucie humoru autorki. Historia, choć inna niż wszystkie, prowadzi do uniwersalnych wniosków, które każdy z nas może wykorzystać w swoim własnym świecie. Zdecydowanie polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBajka - napisana dziwnym językiem (początkowo jest to ciekawe ale potem coraz bardziej męczy) opowieść (sama historia całkiem ciekawa). Generalnie jednak pozostawia dziwne wrażenie, które trudno nazwać satysfakcjonującym z przeczytanej lektury - jak latynoskie kino alternatywne typu "Kret (El Troppo)".
Bajka - napisana dziwnym językiem (początkowo jest to ciekawe ale potem coraz bardziej męczy) opowieść (sama historia całkiem ciekawa). Generalnie jednak pozostawia dziwne wrażenie, które trudno nazwać satysfakcjonującym z przeczytanej lektury - jak latynoskie kino alternatywne typu "Kret (El Troppo)".
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo sympatyczna powieść, której bohaterka, Berta, jest bardzo wysoka i marzy o prawdziwej miłości. Spotyka ją w osobie jeszcze wyższego Jonasza z sąsiedniej wioski. Niestety, ich miłość jest nieszczęśliwa Navidad, z której pochodzi Berta, i Ponsa, w której mieszka Jonasz, są sobie bardzo wrogie, a związek między mieszkańcami tych wiosek jest wielce niepożądany. Poznajemy także losy innych, bardzo interesujących postaci i ich niezwykłe przygody.
Powieść ma urok bajki i mimo, że króciutka, zalewa nas przeróżnymi emocjami. Bardzo zabawna i prosta. Co ciekawe, nie ma w niej dialogów, poznajemy słowa bohaterów jedynie w krótkich mowach zależnych. Można odnieść wrażenie, że cechy postaci są świetną karykaturą ludzi, których sami znamy z prawdziwego życia. Wisienką na torcie są zabawne aneksy, które jeszcze bardziej podkreślają niezwykłość książek Canals.
Bardzo sympatyczna powieść, której bohaterka, Berta, jest bardzo wysoka i marzy o prawdziwej miłości. Spotyka ją w osobie jeszcze wyższego Jonasza z sąsiedniej wioski. Niestety, ich miłość jest nieszczęśliwa Navidad, z której pochodzi Berta, i Ponsa, w której mieszka Jonasz, są sobie bardzo wrogie, a związek między mieszkańcami tych wiosek jest wielce niepożądany....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo trudno mi jest ocenić "Długą Bertę". Odbieram treść tej książki jako coś niezwykłego, wprost bajkowego. Rodzi się dziewczynka, która ma posiadać pewien dar. Ludzie dostrzegają w niej tylko to, że jest bardzo wysoka. A jak się okazuje potrafi zmieniać pogodę w zależności od swojego stanu ducha. Jako bajka nie ukrywam przypadła mi ta lektura do gustu. Jednak styl w jakim została opowiedziana, jak dla mnie, pozostawia wiele do życzenia. Coś jest w nim dziecinnego, mało dojrzałego, jakby słowa były wyrzucane z szybkością serii karabinu maszynowego, ale jednak czegoś brakuje.
Bardzo trudno mi jest ocenić "Długą Bertę". Odbieram treść tej książki jako coś niezwykłego, wprost bajkowego. Rodzi się dziewczynka, która ma posiadać pewien dar. Ludzie dostrzegają w niej tylko to, że jest bardzo wysoka. A jak się okazuje potrafi zmieniać pogodę w zależności od swojego stanu ducha. Jako bajka nie ukrywam przypadła mi ta lektura do gustu. Jednak styl w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo już chyba prawdziwa „przyjaźń” z książkami tej autorki. Przyjaźń, którą chętnie podzielę się z innymi. Wydawnictwo Muza pięknie spisało się, wydając wszystkie książki Cuki Canals. Tym razem okładka w wesołym połączeniu różu z kolorem niebieskim, papier znów w stonowanym kolorze écru, a druk granatowy. Już choćby forma wydania przyciąga do książek hiszpańskiej pisarki. A treść jak zwykle uroczo naiwna, a jakże istotna.
Tytułowa bohaterka, jak wszystkie bohaterki Cuki Canals, to dziewczyna, przy której narodzinach działy się niespotykane rzeczy, zapowiadające późniejszą niezwykłość nowo narodzonej dziewczynki. Często owa niezwykłość jest źródłem nieszczęść dla głównej bohaterki, przekleństwem. Berta przychodzi na świat w wioseczce o wdzięcznej nazwie Navidad (Boże Narodzenie),zamieszkiwanej przez ludzi raczej niskiego wzrostu. Jej narodzinom towarzyszy ukazanie się tęczy, którą mieszkańcy uznają za oznakę wielkości nowo narodzonego dziecka. Oni jednak wielkość pojmują niejako przenośnie, matka natura pojęła ją do granic litości dosłownie. Berta jest bardzo wysoką kobietą, niemal dwa razy wyższą niż wszyscy mieszkańcy wioski, przez to nazwano ją Długą Bertą. Wydaje się, że w miasteczku samych niskich ludzi Berta skazana jest na wyobcowanie, samotność. A jednak znajduje miłość w sąsiedniej wiosce, od lat konkurującej z jej wioską rodzinną…
Dwie zwaśnione wsie, dwoje zakochanych „długich” ludzi i niezwykła moc głównej bohaterki. Co przyniesie mieszkańcom obu wiosek? Co przyniesie tym dwojgu? Myślę, że warto dowiedzieć się tego, czytając książkę Cuki Canals.
Z mojej strony jeszcze tylko jedno. Bohaterowie książek Cuki Canals, mimo że są odmieńcami, a owa odmienność często jest dla nich przekleństwem i sprowadza na nich mnóstwo nieszczęść, są osobami pełnymi wiary w to, że gdzieś jest na świecie miejsce właśnie dla nich. Może książki hiszpańskiej autorki, mimo że tak naiwne, zarażą nas tą dziecięcą wiarą w lepsze jutro – czego i wam, i sobie życzę.
To już chyba prawdziwa „przyjaźń” z książkami tej autorki. Przyjaźń, którą chętnie podzielę się z innymi. Wydawnictwo Muza pięknie spisało się, wydając wszystkie książki Cuki Canals. Tym razem okładka w wesołym połączeniu różu z kolorem niebieskim, papier znów w stonowanym kolorze écru, a druk granatowy. Już choćby forma wydania przyciąga do książek hiszpańskiej pisarki. A...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to