EMOCJE. Wolni od złości, zazdrości i strachu

Niełatwo czytało mi się tę książkę. Podchodziłam do niej ze 3 czy 4 razy, ale cieszę się, że udało mi się ją dokończyć. Trzeba dać jej (i sobie) szansę, otworzyć się na nowe rzeczy, a wtedy pobudza do myślenia, czasem powtarza rzeczy już znane, czy nawet oczywiste (które w końcu za n-tym razem wskakują na odpowiednie miejsce w układance),noi pokazuje inne oblicze świata - takie, które zależy od naszej decyzji. Za jakiś czas na pewno do niej wrócę, bo na 100% odkryję tam zupełnie inne treści, których tym razem mój umysł nie wyłapał.

W tej książce zgłębiona jest jeszcze raz filozofia czterech umów .Zawiera płynne przejście do kolejnej umowy która brzmi ,,Bądź sceptyczny ale naucz się słuchać,, Można tu znaleźć wiele prawd wspólnych z zasadami transerfingu czy naukami Moojego . Bardzo mądra książka tak jak i poprzednia otwiera oczy i budzi do świadomego życia .Polecam.

Krótko napiszę, że Ajahn Brahn w większości książek potrafi ciekawie opowiadać różne historie jako przykłady bycia nieobecnym. Książka nie jest dla każdego jak również inne publikację, ponieważ jest dużo nawiązań do religii i dużo sposobów nie będzie miało zastosowania w praktyce po za życiem klasztornym. Umówmy się, że większość z nas to nie mnisi czy mniszki tylko normalni ludzie, którzy muszą sprostać co raz cięższej rzeczywistości. Dla tych co się wciągnęli w ten klimat książka będzie dobra, dla zwykłego zjadacza chleba bez sensu.

Każda książka Osho wnosi do mojego postrzegania życia wiele wartościowych spostrzeżeń - ta również. Osho snuje swoje rozważania, czytelnik decyduje czy ma ochotę podążać za jego wiedzą. Kim jesteśmy? Czym jest (i czy w ogóle jest) dusza? Co tak naprawdę jest grzechem? Jaki jest cel naszego życia? To tylko kilka z wielu pytań, na które próbuje odpowiedzieć ten duchowy mistrz. Kontrowersyjna, czasem nawet nie do przyjęcia może okazać się dla katolików, ale ludziom otwartym na inne „prawdy” o Bogu może okazać się interesująca.

Początek książki do mnie nie dotarł i myślałam,że słabo ja ocenie natomiast druga połowa książki była lepsza. Nie będzie to moja ulubiona książka z tego gatunku,ale do najgorszych też bym jej nie zaliczyła. Myślę,że główną rzecz jaka mi tutaj nie zagrała to łączenie psychologi z duchowością, która po prostu do mojej osoby nie przemawia.

To moja pierwsza interakcja z Osho. Książkę pochłonęłam w kilka godzin i moje uznanie dla niektórych treści mieszało się z wrażeniem kompletnego odlotu autora w kosmos bez skafandra i dostępu do tlenu. Miejscami trochę chaotyczna, czasem bardzo oczywista, ale było też sporo chwil pełnych olśnienia i podziwu dla treści. Ja z pana nie rezygnuję i na pewno jeszcze się spotkamy.

Książka, po której zaczęłam regularnie medytować :) Yongey Rinpoche- jest w tej książce pełnym życzliwości przewodnikiem, który w mądry, ale nieprzeintelektualizowany sposób przybliża zagadnienia praktyk buddyzmu tybetańskiego. Ponieważ odbiorcami jesteśmy my, ludzie z tzw. świata zachodu, jest tu też dużo odwołań do neuronauki. Znajdziemy tu także opowieści o własnych zmaganiach autora z lękiem i trudnymi emocjami, okraszonych dużą dawką dystansu i humoru. To ten rodzaj książki, po której szczerze poczułam chęć wykonywania systematycznej pracy wewnętrznej, ukatywniającej szczęście i współczucie.

Kocham tą książkę i regularnie do niej wracam. Pomaga mi w ciężkich życiowych momentach, w PTSD, w uporaniu się z różnego rodzaju traumach jak i niesprawiedliwością, która mnie spotyka. Leczy rany, te z przeszłości, te z dzieciństwa, te z miłości, rodziny i związków. Z pewnością jest to książka nie tylko do przeczytania, ale do przestudiowania I głębokiego, wnikliwego analizowania. Książka dla duszy i ciała, dla wytchnienia, że możemy być szczęśliwi, mimo przeciwności losu. Gorąco polecam!

Pierwszy tom „Dzwoniących Cedrów Rosji” to książka, która wzbudza silne emocje i nie pozostawia obojętnym. Z jednej strony przyciąga świeżością duchowych koncepcji, z drugiej potrafi drażnić postawą głównego bohatera. Mocne strony: Największą wartością książki jest sama Anastazja – postać niemal mityczna, obdarzona darami, które można określić jako ekstrasensoryczne. Jej zdolności widzenia na odległość, jasnowidzenia, jasnoczucia i jasnosłyszenia są opisane nie tyle jako sensacja, co naturalne dary rozwiniętej świadomości. Duchowość Anastazji wyrasta z głębokiej więzi z naturą i Matką Ziemią, co nadaje całej narracji mistyczny i ekologiczny fundament. Niektóre koncepcje przedstawione w książce – jak idea „promyczka” – są niezwykle oryginalne i inspirujące. Promień serca, zdolność tkwiąca w każdym człowieku, może uzdrawiać, przekazywać energię i wpływać na rzeczywistość, jeśli płynie z czystych intencji. To przesłanie o wewnętrznym świetle, intuicji i sile marzeń stanowi duchowy rdzeń książki i nadaje jej wyjątkowość. Słabe strony: Na minus działa sam narrator – jego do bólu materialny styl życia i pełne pogardy podejście do Anastazji oraz innych ludzi. Zbyt często patrzy na duchowe dary jak na coś, z czego można czerpać praktyczne korzyści. Ten kontrast między duchową czystością Anastazji a materialistycznym nastawieniem bohatera bywa bardzo trudny do zniesienia. Niekiedy wręcz psuje odbiór, szczególnie w wątkach relacji damsko-męskich, które chwilami chce się po prostu ominąć. Przykładowe treści z jednego rozdziału: 1. Sen, intuicja i marzenie to subtelne narzędzia świadomości – mogą kształtować przyszłość, jeśli są prowadzone z uważnością. 2. „Promyczek” to wewnętrzne światło obecne w każdym człowieku – źródło uzdrawiania i kreacji, zależne od czystości serca. 3. Przeszłość i przyszłość łączy nić uczuć – to one są niezmienne, niezależnie od epoki 4. Bóg objawia się nie jako osoba, lecz jako wszechświadomy umysł, którego cząstkę każdy nosi w sobie 5. Świat współczesny zagubił tę wiedzę, ale wciąż można do niej powrócić przez prostotę serca i szczerość uczuć. Podsumowanie: Książka zasługuje na uwagę wszystkich poszukujących głębszej duchowości. Mimo niedoskonałości narracyjnych i drażniącej postawy bohatera, jej przesłanie pozostaje niezwykle wartościowe. To opowieść o tym, że człowiek jest stworzony do kierowania sobą i światem nie poprzez technologię, lecz poprzez światło serca, intuicję i świadomość. Dlatego moja ocena to 8/10 – z nadzieją, że w kolejnych tomach nastąpi duchowa transformacja bohatera, co nada serii jeszcze większej mocy.

Przesłanie jest świetne - sami jesteśmy programistami swojego losu. Jednak tym razem treść, która do niego prowadziła trochę mnie męczyła. Przeskakiwałam. W zasadzie najbardziej podoał mi się jeden z początkowych fragmentów książki, opisującej stary sad otoczony cedrami, który pozostał po zniszczonym dawnym gospodarstwie. Aż by się chciało taki sad posadzić samemu - nie monokulturę, ale piękny ogórd, rosnący sam. Jako dziecko miałam takie lubiane miejsce. Nie daleko mojgo domu były tereny poniemieckich plantacji różnych rośli dla ogródów. Po wojnie zostały opuszczone i porzucone, ale jeszcze w latach 90-tych rosło tam wieli pięknych okazów rośli, w gęstych alejkach, tworząc tajemniczy ogród. Potem to wszystko wycieli. Dziś tam jest osiedle bloków. Sad Merge miał więcej szczęścia.

Przejmujące legendy i opowieści o cudach i joginach. Nie dla osób które są wyjątkowo sceptyczne i szukają naukowych faktów. Mam wrażenie, że religie czasami trzeba sprzedawać właśnie w taki sposób, bo ludzie nie widzą cudów które dzieją się każdego dnia dookoła nas. Najbardziej spodobał mi się element łączenia nauk Jezusa ze Buddyzmem i przekazami wschodnimi. Jogananda to wyjątkowa postać. Emanuje z niej wspaniała siła a moralność i etyka płynąca z tego dzieła jest ponadczasowa. Przynam że książka delikatnie mnie zmęczyła i drugi tom odłożyłem przed końcem na prawie pół roku. Prawdopodobnie ze względu na to że niektóre cudy są tylko opisane w formie "raportu", bez większych walorów przypowieści i duchowej nauki. Szkoda że ilość raportowanych na świecie cudów spadła synchornicznie ze spopularyzowaniem urządzeń z kamerami ;) A może mamy po prostu obecnie taki dobrobyt, że wszyscy święci stwierdzili że cudów już nie potrzebujemy ;)

„To zadziwiające, jak wiele rzeczy robimy dlatego, że powinniśmy, a nie dlatego, że chcemy.” To najlepszy cytat na początek recenzji tej książki. Dlaczego? Większość z nas żyje mechanicznie w ciągłym biegu i hałasie, praktycznie nigdy nie będąc z samym sobą w ciszy. A to właśnie zatrzymanie się, zwolnienie tempa, wsłuchanie się w siebie pozwala odkryć nie tylko własne ja, ale też potrzeby, pragnienia, ustalić cele, posłuchać własnej intuicji. My boimy się ciszy, dlatego przed nią uciekamy. Boimy się nicnierobienia, dlatego robimy wszystko to, czego inni od nas oczekują. Niewiele robimy sami dla siebie, dla swojej przyjemności, a kiedy już się na to odważymy, to pojawiają się wyrzuty sumienia. No bo jak to? Być po prostu szczęśliwym? Toż to nie przystoi! Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2025/11/elisabeth-kubler-ross-david-kessler.html

Książka ciekawa, ale można by ją skrócić spokojnie o jakieś 100 stron, bo sporo tekstu się powtarza. Zniesmaczyły mnie fragmenty o wojnach. Autor nawet stworzył tabelę z terenami konfliktów, zapominając wspomnieć na 300 stronach, że głównym państwem uwikłanym w konflikty zbrojeniowe jest jego własny kraj i to od tego miejsca należy zacząć modlitwy o pokój.

Katharsis ta książka jest tym właśnie dla mnie. Prosto konkretnie wysoko wibracyjnie Sprawdzałem ćwiczenia . Gdy zacząłem czytać zauważyłem że kojarzę treści które były zamieszczane w internecie na stronach związanych z tematyką starych dusz.To znaczy że autorka albo cytowana była lub cytowała przemyślenia które też są zacne w moim odczuciu.A może na jej stronie nawet czytałem swego czasu. Jestem świeżo po lekturze i szczerze nawet nie przypominam sobie bym czytał podobną książkę w której autorka miała tak podobne refleksje i dróżkę do mojej . Tam w książce jest też zeskanowana kartka z przemyśleniami autorki będącej wtedy w wieku 14 lat. Ja też nad takimi sprawami się zastanawiałem pisząc rymy do rapowania gdy miałem lat 14 ście. A no i Wędrówka dusz M .Newtona też była przełomową książką dla mnie.

To jest książka z tematyki rozwoju duchowego. Autorka połączyła wiedzę hinduskiego systemu 7 czakr, 7 sakramentów chrześcijańskich i 7 kabalistycznych sefir. Książka opisuje każdy etap na poziomie fizycznym, emocjonalnym i energetycznym. Dodatkowo znajdziemy tu historie ludzi z całego świata. Jeżeli lubisz podnosić swój poziom świadomości, masz otwarty umysł i wiesz, że w tym świecie jest dużo więcej niż tylko to, co widzimy - to ta książka jest dla Ciebie.

To jest bardzo ciekawa pozycja zarówno dla osób już mocno uduchowionych jak i dla tych, które dopiero wchodzą w stan pełniejszej świadomości jak ten świat działa. Są momenty, że nie jest to lekkie czytadełko a bardziej pozycja skłaniająca do głębokich myśli i wniosków. Trudno ją ocenić bo chodź sam od dwóch lat wchodzę w ten temat a nadal wiele z tych rzeczy jest trudno mi wyłapać. Także, poprostu zdaj się na czuja czytelniczko, czytelniku ;)

Chociaż jestem ateistą i ezoteryczne odniesienia do „energii” nieszczególnie do mnie przemawiały, książka jako całość zdecydowanie się broni, stanowiąc trafny zbiór uniwersalnych prawd o naszej egzystencji. Lektura skutecznie skłania do refleksji, pomagając zwolnić i sensownie ułożyć sobie życiowe priorytety. Najbardziej doceniam w niej koncepcję „obecności”, która okazała się niezwykle praktycznym narzędziem do pracy nad sobą. Dzięki niej znacznie łatwiej dostrzec własne wady czy negatywne emocje i prześledzić krok po kroku, skąd w ogóle się one biorą. Z drugiej strony, trzeba przyznać, że książka ma dość ciężkostrawną formę. Tolle operuje mocno abstrakcyjnymi pojęciami i niespecjalnie stara się ułatwić czytelnikowi ich przyswojenia. Wymaga to sporej cierpliwości i czytania w dużym skupieniu. Podsumowując, zdecydowanie warto po nią sięgnąć, aby zyskać dystans i lepiej zrozumieć własne reakcje, ale trzeba przygotować się na wymagającą i ciężką w odbiorze lekturę.

Z początku bardzo ciężko się czyta, ale jakoś po przebrnięciu przez 50-100 stron już jest wszystko dużo bardziej zrozumiałe. Moim zdaniem książka warta przeczytania przez ludzi z otwartymi umysłami i umiejącymi czytać między wierszami, ja bardzo dużo ciekawych rzeczy się z tej książki dowiedziałem i jest to jedna z lepszych książek jakie w życiu przeczytałem. Polecam

Bardzo interesująca lektura uświadamiająca, że mamy wpływ na siebie, swój świat, otoczenie, jeśli tylko uznamy działanie Obecności Jam Jest- Boskiej Energii Miłości. Zaprezentowane tu afirmacje wprowadzają dość głęboko w tematykę Wyższej Jaźni i w przeciwieństwie do kodów podświadomości, które kierują do wnętrza siebie, wskazują na Boga- Istotę Wszechrzeczy. Treści tu zawarte dają wiele do myślenia, zwłaszcza dla tych, którzy nie zadowalają się tylko fizycznym aspektem życia...

Piękna pozycja dla wszystkich, którzy są na etapie poszerzania świadomości. Napisana bardzo przystępnym językiem, którego emanuje spokój i empatia. Oczywiście niełatwo jest uwierzyć w ekspresowy cud uzdrowienia z terminalnego stadium choroby nowotworowej, ale w tym zawarte jest sedno przesłania tej książki. Nasza wiara w siebie, samoświadomość, miłość, energia o wysokich wibracjach i po prostu bycie. Medycyna zna wiele takich przypadków które były określane jako 'cuda'. Religia będzie się do nich odnosić jako dowodów na istnienie Boga, cudowne uzdrowienia. Ciało i umysł mają nieprawdopodobne możliwości regeneracji, jeśli są nastawione na odpowiednie wibracje i odwrotnie, niskie wibracje powodują większość chorób, a głównymi z nich są lęk i obwinianie siebie. Na pewno wrócę jeszcze do tej książki, bo inaczej będzie można ją odbierać na kolejnych etapach rozwoju.