Czas niepewności. O dzieciach w rodzinach zastępczych

Para oczekuje swojego pierwszego dziecka. Ale ono się nie pojawia. Mija czas, zaczynają się coraz bardziej martwić. Świat coraz bardziej szarzeje, znikają nadzieja (zieleń) i inne pozytywne emocje. Gdy już czujemy ten wszech ogarniający smutek... Kobieta i Mężczyzna wreszcie odkrywają prawdę. Ich Dziecko urodziło się już, dzięki innym rodzicom. Aby je odnaleźć skierowali swe kroki do Domu Dziecka. Czekał tu na nich dwuletni synek, ale nie do końca tego się spodziewali... Dziecko miało kolce. Wyglądało jak jeż. Kobieta i Mężczyzna pomyśleli, ze to jakaś pomyłka. Gdzie dziecko? Po namowie by patrzeć sercem, zabrali chłopca do swojego domu. Powoli, małymi kroczkami w domu zaczęły pojawiać się kolory. Chłopiec z czasem zaczął gubić igły i otwierał swe serce na miłość. Zawsze, gdy czytam tą książkę (a robię to co jakiś czas) wyciska mi łzy. Sama historia jest bardzo emocjonalna - Rodzice starający się o dziecko, Synek, który nie jest idealny... Rodzina, która musi nauczyć się miłości. Odrzucić ocenianie, przełknąć własne marzenia i oczekiwania... Kochać. Ja jestem jak ten Jeż. Jestem nastroszona i nie pozwalam do siebie podejść. Jestem nieufna i trudno mnie oswoić. Ale tym, którzy są cierpliwi oferuje serce.

to była bardzo fajna książka, dzieci nie przynosi bocian, one się rodzą, a czasem można je adoptować. Komentarz od Mamy: Ciepła opowieść którą najlepiej podsumowuje ostatnie zdanie Autorki "choć nigdy mnie (Mama) nie miała w brzuszku, wciąż nosiła mnie w serduszku" Spodoba się dużym i małym czytelnikom.

Nie wolno ufać zwierzetom, dopóki się ich nie pozna. Trudno wytłumaczyć dziecku, dlaczego nie można podejść do miło wyglądającego pieska. Nie chcemy, żeby dziecko się bało. Wszyscy rodzice muszą wyjaśniać swoim pociechom, jak zachowywać się w obecności piesków, nawet tych najsympatyczniejszych. Ta książka ma uświadomić dzieci, że na zaufanie zwierzątka trzeba zasłużyć.

Książka terapeutyczna dla dzieci, które straciły rodzica. W przypadku mojej córki zadziałała oczyszczająco i terapeutycznie, wywołała ogromne emocje i płacz. I sprawiła, że dziecko otworzyło się i zaczęło mówić o swoim bólu i stracie. Dzięki tej książce nastąpił przełom.

Za nami kolejna nielekka i niełatwa lektura drugoklasistów: "Jesień liścia Jasia" autorstwa Leo Buscaglia. Dzieci zadają pytania, na które nam dorosłym trudno odpowiedzieć. Strata, tęsknota, śmierć i choroba to jednak nieodłączne części codziennego życia, które budzą silne emocje. Co powiedzieć dziecku? Jak znaleźć odpowiednie słowa, by przekazać chociaż minimum informacji, zaspokoić ich ciekawość, a jednocześnie nie przerazić i nie wstrząsnąć tak kruchą ich wrażliwością? Ta króciutka opowieść napisana została z myślą o małych i dużych odbiorcach. Metaforycznie tłumaczy delikatny temat przemijania, może pomóc tym, którzy przeżyli nieodwracalną stratę oraz pozwala zrozumieć nieuchronność śmierci. Robi to subtelnie, bowiem głównym bohaterem opowieści jest liść Jaś oraz jego współbracia przyczepieni ogonkami do gałęzi drzewa. Autor w prosty sposób przedstawia życie liści podyktowane zmieniającymi się porami roku. To ciepła, mądra, subtelna i wartościowa pozycja biblioterapeutyczna delikatnie mierząca się z zagadnieniem życia i śmierci, skłaniająca do przemyśleń, refleksji i rozmów. Polecam każdemu! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Jest to bardziej książka dla prowadzących zajęcia w przedszkolu czy szkole, ale z inwencją rodzica ta książka również nada się w domu. Jest prosta, ma zrozumiałe obrazki, kompletnie pokrywa ważne treści. Co mi się nie spodobało - zawoalowanie przekazu dotyczącego seksualności. Jestem zdania, że do dzieci trzeba prosto, w zrozumiałych słowach, bo inaczej pozostawia wątpliwość, nie jest precyzyjne. Przy czytaniu modyfikowałam treści typu: "nie wolno nikomu dotykać między nóżkami" (to znaczy gdzie konkretnie?),"Nikt nie może pokazywać ci nieprzyzwoitych obrazków" (A co to znaczy????)

Z pewnością znacie doskonale teksty typu "to jest brzydkie/niesmaczne/obślizgłe, nie będę tego jeść"? Nie wiem jak jest u Was, ale Nikodem od małego był strasznym niejadkiem. Nigdy nie chciał próbować niczego nowego, czasem na prawdę musiałam porządnie go namawiać na posmakowanie czegoś, bo wiedziałam, że mu zasmakuje. I jak już posmakował okazało się, że "pycha" :) Teraz z wiekiem jest nieco lepiej, choć ma swoje dziwactwa. Nie ruszy na przykład kisielu, bo jest glutowaty, kompot jest niedobry, bo ma obślizgłe owoce, galaretka też jest ble, sama nie wiem czemu, groszek jest paskudny, o szpinaku nie ma mowy... I właśnie o tym jest ta książka! O niesmacznych daniach, których dzieci nie lubią ;) Choć kilka wierszyków opowiada o jedzeniu w bardziej pozytywnym znaczeniu. Nie jest to jednak żadna książka kucharska, a zbiór krótkich, zabawnych wierszyków dla przedszkolaków. Przeczytamy tutaj między innymi o zupie mlecznej przez, którą dzieci stają się niegrzeczne, o kłótni przez eklerki i ich papierki, o kisielu, którym dzieciaki uwielbiają się kleić, o strasznej galaretce, która sama trzęsie się ze strachu, o marchewce i groszku, których nie da się pozbyć, o żabiej owsiance, o mleku w kożuchu i jeszcze kilku innych zabawnych potrawach ;) Bardzo lubię wierszyki Natalii Usenko. Kiedy urodził się Nikodem jedną z pierwszych książeczek jakie mu kupiłam była sztywno-stronicowa książeczka z wierszykiem o Kubusiu Puchatku właśnie autorstwa tej Pani. Od tamtej pory często szukałam jej książeczek. Nie raz udawało mi się coś upolować. Ale jakoś zapomniałam o niej, aż do teraz :) Książka ta zdecydowanie zasługuję na pochwałę, bo rymowanki w niej zawarte są bardzo zabawne, bo są dosyć krótkie i młodszym dzieciaczkom z pewnością bardzo się spodobają i nie ma szans, żeby się szybko znudziły, bo strony są ogromnie kolorowe, bo ilustracje bardzo humorystyczne i przyciągające wzrok. No i okładka sztywna, format fajny, zszywane, śliskie strony... Same plusy ;) Co prawda wierszyki z tej książki opowiadają o przedszkolakach i przeznaczone są właśnie dla przedszkolaków. Ale to wcale nie zmienia faktu, że Nikodemowi się podobało. Są one jednak na tyle króciutkie, że dziecko moje nawet nie zdążyło zrobić się śpiące, a ja już skończyłam mu to wieczorne czytanie. Ale mimo wszystko dobrze się przy nich bawiliśmy więc serdecznie polecam :)

Bo sekrety bywają dobre ale i groźne. W dość przystępny, choć myślę wymagający pomocy rodzica, sposób, autorka przybliża dzieciom tematykę sekretów. Pokazuje sytuacje w których zachowanie tajemnicy nie jest dobrym posunięciem, nawet jeśli się to komuś obiecało.

Jest to bajka terapeutyczna, która podpowiada jak pokonywać własne lęki i oswajać strach. Po książeczkę sięgnęłam, bo mój syn, jak główna bohaterka, miał problem z wilkami. Przeczytaliśmy, pogadaliśmy, po czym mój syn zapytał, czy możemy teraz przeczyta prawdziwą bajkę? Na końcu książeczki znajduje się wykaz innych pozycji, po które może warto sięgnąć. Polecam.

„Dzidziuś” to książka bardzo bliska mojemu sercu. Kto mnie zna trochę lepiej ten zapewne wie, dlaczego. Miałam lekkie obawy, co do tej książki. Nie chciałam przeżywać wszystkiego od nowa, ale przełamałam się. „Dzidziuś” to krótka historia pewnej rodziny. Mamy, taty i małej dziewczynki. I to właśnie oczami tej malej dziewczynki poznajemy przeżycia rodziny. Historię o tym jak to rodzice powiedzieli jej, że będzie miała rodzeństwo. Dziewczynka opowiada o tym jak się cieszyła, jak robiła plany w związku z przyjściem dzidziusia na świat. Jej radość nie miała końca. Niestety los nie okazał się łaskawy. Mama straciła swojego okruszka. Szczęście nie trwało długo. Pozostała rozpacz, smutek i żal widzianymi oczyma małego dziecka. „Dzidziuś” to piękna opowieść o poronieniu widzianemu z całkiem innej perspektywy niż zazwyczaj, bo oczami małego dziecka. Książka ta pokazuje jak sobie poradzić z żałobą, jak można upamiętnić nienarodzone dziecko. Myślę, że książka ta pomoże wielu rodzicom, a także i dzieciom po stracie. Ja ryczałam przy niej jak bóbr. „Dzidziuś” ma piękną szatę graficzną. Twarda oprawa, cudowne lakierowane kartki. Proste, czarno białe, ale jak bogate w treść rysunki. Książka „Dzidziuś” niesie w sobie przesłanie. Jakie? Przekonajcie się sami. Warto przeczytać.

Tym razem będzie o myszce. Ale takiej nietypowej małej myszce. Bo nasza bohaterka, choć również maleńka i szara, nie kryje się z piskiem przed wszystkim co nie znane jak jej kuzynki. Ta myszka stawia czoła nowym wyzwaniom i przezwycięża swój strach pomaga uwolnić się zaplątanemu w gałęziach wietrzykowi. A do tego jest to również mała marzycielka. Ma swoje jedno wielkie pragnienie. Jesteście ciekawi co to takiego? No to sięgnijcie po tę książeczkę :) To krótkie opowiadanie o myszce chętnie słuchała moja Ala. Choć nie jest to typowa dziecięca książeczka z psotnymi zwierzaczkami czy wesołymi wierszykami, moje dziecko słuchało jak zaczarowane. Może dlatego, że teść tej bajeczki jest wciągająca. Jak taki mały szaraczek, może pomóc wietrzykowi?? Opowiadanie jest utrzymane w bardzo spokojnym tonie. Książeczka świetnie nadaje się do czytania jej przed snem. Wprowadza w taki błogi nastrój. Jest to fantastyczna lektura dla wszystkim małych wrażliwych czytelników :) Ta książeczka naprawdę mi się podoba. Nie potrafię powiedzieć dlaczego. Może to styl pisania mnie tak oczarował, może temat. Nie wiem. Jedno jest pewne. Przy tej książeczce po prostu się odprężyłam. Tak dobrze mi się ją czytało, że pewnie nie raz do niej wrócę. I cieszy mnie, że moje dziecko równie chętnie jej słucha :)

To druga książka z serii "To co najbardziej lubię" w naszej domowej biblioteczce. Tym razem książka jest o przyjaźni. Uczy malucha jak ważna jest w życiu człowieka przyjaźń. I nie ważne czy masz wielu przyjaciół, czy tylko jednego. Ważne by umieć tę przyjaźń pielęgnować. "Aby być przyjaciółmi, nie musimy robić ani lubić dokładnie tego samego.". Poza tym by zdobyć przyjaciół trzeba wiele dawać z siebie. Jesteś przyjacielem, kiedy myślisz jak się czują, pomagasz im, słuchasz ich, mówisz prawdę, jesteś uprzejmy, jesteś zainteresowany tym co myślą, zwracasz na nich uwagę, lubisz wspólną zabawę, jesteś szczęśliwy mogąc spędzać z nimi czas oraz akceptujesz siebie. Książeczka jest również przepięknie i bardzo bogato ilustrowana. To kolejna, bardzo fajna i wartościowa książka dla małego dziecka. Krótka, ale treściwa. Polecam.

"Wdrapię się wyżej niż najwyższa skała aby napotkać słowa - wypowiedziane przez wiatr i wyśpiewane przez morze Mas alto que la roca superior escalare para encontrar las palabras expresadas por el viento y cantadas por el mar" Emilio Poetycka książeczka warta przeczytania. Coś, co kojarzy mi się z "Oskarem i Panią Różą" - ale, według mnie, lepsze... :-) Polecam. Krótka lektura.

Kto będąc rodzicem nie zastanawiał się, jak odpowiadać na trudne pytania dzieci? Moje co prawda jeszcze ich nie zadaje, ale boje się tego dnia, bo jak wiadomo dzieci nie mają żadnych zahamowań. Miałam nadzieję, że z pomocą mogą przyjść książki z serii „Mała książka o...”. Jednak po ich przejrzeniu (czytanie to w tym przypadku mocne słowo) mam wątpliwości, czy będę chciała je pokazać dziecku. W przypadku „Małej książki o kupie” myślę, że problemu nie będzie - cały temat przedstawiony jest na wesoło, rysunki może nie powalają, ale myślę że przemówią do kilkulatków. Moim zdaniem to najlepsza z tych książeczek. „Mała książka o śmierci” też nie jest najgorsza. Temat trudny więc będzie to pomocny rekwizyt przy rozmowach o śmierci, a może wesprzeć rodzica szczególnie, gdy trzeba dziecko przygotować na smierć członka rodziny. Myślę jednak że z tą książką dziecka bym sam na sam nie zostawiła, bo tu rysunki wymagają większego omówienia. Natomiast „Mała książka o przemocy” jest dla mnie nie do przyjęcia. Temat co prawda poruszony jest bardzo szeroko - przemoc jako kłótnia, bójka ale też niszczenie środowiska. Pomimo to rysunki są brutalne i jako rodzic nie chciałabym żeby moje dziecko je oglądało. Przekaz i idea są jak najbardziej pozytywne, ale wykonanie mi się zdecydowanie nie spodobało.