Wyspa wtajemniczenia

Kojarzycie serie "Rose"? Jeśli wam się podobała pewnie i to przypadnie wam do gustu, bo ma podobny magiczny klimat, choć jeśli jej nie znaczcie, to i tak śmiało sięgnijcie po "Lily". Jeśli jednak macie uraz do "Rose", to mimo wszystko was zachęcam byście dali szanse tej serii, bo mamy tutaj nowe uniwersum i bije one "Rose" na głowę. Jeśli mam być szczera, to wpadłam w rozpacz kiedy skończyłam ostatni tom, nie mogłam się pogodzić z tym, że to już koniec. Seria całkowicie podbiła moje serce. Naprawdę mega mi się podobała, wciągnęła mnie do reszty i nie mogłam spać spokojnie aż do ostatniej strony. Pokochałam tamten magiczny, tajemniczy, mroczny świat. Seria była niesamowita, pełna tajemnic, magi, ciągle się coś działo, nie było przerwy na chwile wdechu, posiadała dreszczyk emocji i ciekawiła do reszty. Głowna bohaterka na zawsze znalazła swoje miejsce w moim sercu i wiem, że jeszcze na pewno przeczytam tą serie jeszcze raz. Zasługuje na najwyższe noty, nie ma dyskusji!

Bardzo fajna książka dla dzieci i w sumie dla dorosłych też. Magia nietuzinkowa i nietypowa. Ukryte przesłanie dla rodziców. Fajna odskocznia od szarej rzeczywistości. Dziecięca literatura ma być dynamiczna i wciągająca i dlatego czasem warto zafundować sobie taki przerywnik. Będę kontynuować serię kiedy za oknem buro i ponuro.

Absolutnie moja ulubiona z tego cyklu Holly Webb. Niezwykły klimat magicznej Wenecji stale mnie zachwyca a do tej serii wracam nawet po latach. w tym tomie poznajemy Colette córka krawcowej, którą po śmierci matki zajmuje się ojciec wytwórca magicznych masek. Nowe życie dziewczynki wydaje się cudowne, ale relacja z ojcem nie jest łatwa. Zwłaszcza, że jej ojciec wplątał się w jakąś mroczną sprawę i zajął tworzeniem wyjątkowo groźnej maski. Czy Colette zdoła go ocalić?

Co do tej książki odczucia mam dość… mieszane. Zacznę może od plusów. Książka była przyjemna w odbiorze, płynęłam przez nią i przeczytałam w zaledwie dwa dni. Zaciekawił mnie świat przedstawiony oraz idea więzi ludzi ze zwierzętami. I w tym momencie zaczynają się schody. Chodzi właśnie o tą więź. Niby była ona opisana, ale mam wrażenie, że autor zrobił to dość powierzchownie. Niby wszystko się zgadzało, a jednak… czegoś mi tu zabrakło. Ale to takie moje odczucie. I… wydaje mi się, że tak mogłabym opisać całą tę książkę. Ogólnie wszystko fajnie, ale można by to zrobić lepiej. A w szczególności ten autor mógłby to zrobić lepiej. W końcu czytałam i „Baśniobór” i „Smoczą straż”, więc wiem do czego jest zdolny. Ale nie myślcie sobie, że aż tak mi się ta pozycja nie podobała, ponieważ fajnie mi się ją czytało. Była wręcz idealnym przerywnikiem pomiędzy bardziej emocjonującymi książkami (czytaj: „Vortex”😂) i na takie właśnie okazje ją polecam. Wydaje mi się też, że będzie ona w sam raz dla osób w wieku 8-11 lat. Czy w takim razie zamierzam kontynuować serię? Z jednej strony mam ciekawsze książki do czytania, a z drugiej jestem tej serii wciąż ciekawa, bo jest ona o tyle specyficzna, że każdy tom pisze inny autor. Dlatego wciąż mnie ona intryguje i może kiedyś pomyślę o zdobyciu dalszych tomów😉. 🐆🐼🦅🐺

Nie należę już od dłuższego czasu do kategorii młodzieży ;) ale bardzo mi się podobało. Przystępny język, ciekawa fabuła, atmosfera grozy oraz postacie, które są autentyczne - to wszystko sprawia, że również starsza publika ma prawo wciągnąć się w ten świat. Dodatkowo na plus piękny morał płynący z tej opowieści - jaki? Przekonajcie się sami :)

Na początku nie skumałam w ogóle o co chodzi ! Pomyślałam: Trudno , doczytam trochę i będzie ok. Dosyć łatwo wciągnęłam się i nie mogłam się odciągnąć 😂. Ocena: Bardzo dobra, czyli 7/10 😉. Bardzo pasuje do LubimyCzytać, i naprawdę szkoda, że książka nie jest jakoś odznaczona 🫤. To tyle ile bym chciała dodać 😊. Nice reading! 📖🤗

Agata jest dwunastolatką, która wraz z kamerdynerem Kentem oraz kotem Watsonem mieszka w Finder House w Londynie. Marzy o pisaniu kryminałów. Jej rodzice bywają w domu rzadko, gdyż ciągle podróżują. Dlatego bystra i inteligentna dziewczynka znajduje sobie ciekawe zajęcia: katalogowanie książek, sprzątanie pomieszczeń lub rozwiązywanie zagadek z kuzynem Larrym - leniwym studentem prestiżowej szkoły dla detektywów Eye. Wielbiciel pizzy i internetowych gier, czternastoletni Larry cieszy się z odwołanej lekcji fizjonomiki kryminalnej, jednak nie dany mu jest spokój. Czeka na niego kolejna misja! Któż nie chciałby udać się w lutym do Wenecji?! To właśnie wtedy odbywa się karnawał. Jak zawsze z młodym detektywem podróżują kuzynka Agata, bardzo rezolutna dziewczynka, kamerdyner oraz kot. Sprzątanie sali kolonialnej musi poczekać - Agata ma nowe wyzwanie! Podczas kolacji u Alfreda Modiglianiego, na której obecnych było trzech mężczyzn, głównie przedstawicieli wyższych sfer, zaginęła korona doży. Towarzystwo ubezpieczeniowe nie chce wypłacić odszkodowania i zwróciło się o pomoc do Eye International. Czy dzieciaki odkryją prawdę? Kto ukradł koronę? Co ukrywają obecni na spotkaniu u Alfreda? Jaki udział w sprawie będzie miał kuzyn detektywów - gondolier Marco? Cudnie było powrócić do Wenecji, w której kiedyś byłam... Znajdziecie tutaj gondolowe pościgi, podejrzane paczki a w nagrodę - zwiedzanie oraz informacje o historii tego miasta, wyjaśnienia kim był doża. Finał zaskakujący i zupełnie jak u Poirota - rozwiązanie wobec wszystkich zainteresowanych. Świetna zagadka. podsumowanie znajdziecie na moim blogu: http://czytelnicza-dusza.blogspot.com/2018/08/zabawy-w-detektywa-ciag-dalszy-czyli.html

Tym razem niezwykle wykorzystany został motyw okularów (niczym w szmaragdowym miasteczku w Czarnoksiężnika z Krainy Oz, choć tu czytelnik doświadcza zdecydowanie więcej emocji!). Po przeprowadzce do nowego miejsca bohaterów spotykają ciągłe zmiany, jedna tajemnica przeplata się z drugą. Świat magii oplata ściśle rodzinną codzienność bohaterów. Wszystko zdaje się być niezwykłe, niepokojące, a czasem nawet groźne ... Wyobraźnia autorki zdaje się nie mieć granic. Czy bohaterowie odkryją, co w istocie dzieje się w tym miasteczku? Przeczytaj!

Jest to książka trzymająca w napięciu, dużo się w niej dzieje, jest dynamiczna i czytelnik się przy niej nie nudzi. Dobrze się czyta, bo została fajnie napisana. Ma swoje tajemnice i chwilami mroczną fabułę, co wpływa dobrze na jej klimat i odczucia z nią związane. Jest ciekawa i interesująca, więc czytelnik chętnie chce się dowiedzieć co było dalej. Nie wiem czy mogę ją nazwać wciągająca do reszty, ale na pewno była bardzo sympatyczna i chętnie ją czytałam.

Książka opowiada losy małej dziewczynki o imieniu Czarla, która całe swoje życie spędziła w podziemnym sanktuarium. Któregoś dnia mury jej domu zostały zaatakowane przez straszliwego stwora. Bohaterce nie pozostało nic innego jak uciekać jak najdalej od napastnika. Muszę się przyznać, że dawno nie widziałem tak nietuzinkowych bohaterów. Ich wygląd, zachowanie, dosłownie wszystko zasługuje na uznanie. Podobnie miała się sytuacja w przypadku innego tytułu Toniego Diterlizzi, czyli ,,Kroniki Spiderwick''. Tam również pojawiają się niezwykle ciekawe stworzenia. Mimo, że książka nie jest zbyt długa, to ilość wydarzeń w niej zawarta jest imponująca. I to jest rzecz, którą ja akurat bardzo cenię. Nie jestem zwolennikiem długich opisów, wolnego przechodzenia z jednego miejsca w drugie. Im szybciej się wszystko dzieje, tym lepiej, ale to już moje osobiste odczucia. Każdy czytelnik szuka czegoś dla siebie. I ta bogata różnorodność, jest czymś pięknym w książkach. ,,Czarla. Poszkuwiacze'' spodobała mi się na tyle, że zapragnąłem by jakaś wytwórnia filmowa wzięła się za jej zekranizowanie. Chciałbym na własne oczy zobaczyć piękny świat stworzony przez Tonyego Diterlizzi. Tony Diterlizzi po raz kolejny oczarował mnie swoim tekstem jak i ilustracjami. Już po otwarciu książki, natrafiamy na cudowne obrazy stworzone przez autora książki, dodatkowo każdy rozdział zaczyna się od świetnie wykonanej ilustracji, która nieco opisuje to, co będzie się w nim działo. Książka została napisana z myślą o młodzieży. Ja osobiście nie mam nic przeciwko temu by i dorosły czytelnik po nią sięgnął. Jednym z powodów będzie zapewne cudowny, futurystyczny świat, którego trudno doszukać się w innych książkach o tematyce fantasy. Czytając Czarlę miałem ciągle przed oczami film ,,Planeta Małp'', gdyż podobnie jak w nim, główna bohaterka nie ma pojęcia gdzie się znajduje i przez cały czas stara się odszukać kogoś należącego do jej rasy. Na końcu dowiadujemy się, że jednak film ,,Planeta Małp'' jak i książka ,,Czarla. Poszukiwacze'', mają ze sobą coś wspólnego... http://www.piesotekarz.pl/czarla-poszukiwacze-tony-diterlizzi/

Powieść przygodowa dla młodszych czytelników z zaskakującymi poważnymi elementami jak np.: propaganda, manipulacja i szerzenie kłamstw. Aż się nie spodziewałam takich wątków w literaturze dla dzieci i młodzieży. Ogólnie historia pozytywna, o tym że nie wolno się podawać i trzeba pomagać przyjaciołom i walczyć o ujawnianie prawdy.

Książkę próbowałam przeczytać kilka razy - bez żadnych rezultatów. Sięgnęłam po nią jeszcze raz i nie żałuję. Książka jest przyjemna i lekka, a opis świata w niej przedstawionego, jest baśniowy i magiczny. Przyznam również, że zakończenie troszkę mnie zaskoczyło (oczywiście pozytywnie). Więc, jest to lektura, którą warto przeczytać w wolnym czasie, by przenieść się do świata baśnioceum :)

Świetna, trzymająca w napięciu, z wyjątkowym i tajemniczym klimatem... jak dla mnie to idealny przepis na książkę! Trójka dzieci wraz z rodzicami przeprowadza się do tajemniczego, należącego niegdyś do równie tajemniczego pisarza, starego, wiekowego domu. Po niespodziewanej wizycie córki pierwotnego właściciela domu, życie dzieci zmienia się w koszmar. Zostają oddzieleni od swoich rodziców i przeniesieni do groźnego, niebezpiecznego tajemniczego świata. Czy uda im się odnaleźć drogę do domu? Szanse na to są bardzo znikome...

"Pułapka czasu" to ta książka, którą czytała Holly Wheeler w Stranger Things jako foreshadowing mitologii serialu. Powieść stanowi połączenie baśniowej fantasy i sci-fi. Pojawiają się w niej także elementy antyutopii i horroru. Splot tych gatunków bywa mniej lub bardziej nasilony. Momentami nasuwały mi się skojarzenia z "Lwem, czarownicą i starą szafa" oraz "Niekończącą się historią". Nadzwyczajne, nieznanego pochodzenia, zdolności bohaterów chwilami odbierały im dziecięcy urok. Najbardziej ciekawi wydawali mi właśnie się wtedy, gdy zachowywali się jak zwykłe dzieciaki. Ale za to opis ich relacji z ojcem potrafił mnie rozczulić. Powieść spodobałaby mi się bardziej gdyby autorka pełniej domknęła wątek Tego. Piękne wydanie.

To pierwszy tom serii, a ja już wiem, że warto ją przeczytać, ale pozostawienie jej na półkach nie będzie konieczne - w przeciwieństwie do twórczości Ricka Riordana, do powieści Chokshi raczej nie wrócę. Lektura jest przyjemna, a wątki hinduskiej mitologii pozostają w pamięci, jednak styl jest nieco chaotyczny (trudno ocenić, czy to kwestia autora, czy tłumaczenia),a inspiracja Riordanem jest zbyt nachalna.

Początkowo książkę kupiłam dla siebie, ale stwierdziłam, że skoro ma baśniowy klimat będzie idealna jako bajka "na dobranoc" dla syna. Szczerze mówiąc nie spodziewałam się takiej głębi w książce "dla dzieci". Był to dla mnie niemały szok, gdyż pod zgrabnie napisaną baśnią kryje się bardzo silna głębia emocjonalna. Przy ostatnich 3-4 rozdziałach tak mocno płakałam, że nie byłam w stanie czytać (bardzo łatwo się wzruszam). Polecam młodszym oraz dojrzałym czytelnikom.

Rozpaczam, że to już ostatnia książka z cyklu, która została wydana po polsku. Chętnie przeczytałabym dalsze części, choć nie mam takiego uczucia, że coś zostało nagle przerwane. Na szczęście da się przeczytać tylko te dwie części i mieć uczucie takiej pełności, sytości czy czegoś w tym stylu. "Olimpiada pana Lemoncella" znów nie do końca mi odpowiadała, bo jednak dwunastolatkowie rozwiązujący tak trudne (w moim odczuciu!) zagadki, to trochę za dużo. Trochę zbyt nierealnie. Ale ten klimat! Jejku, uwielbiam! Ta cudowna biblioteka, te wszystkie książki, tajemnicze zadania, hologramy, pokoje gier, ajjj. Super to jest dla takich dzieciaków albo młodzieży. Przecież jak oni to zaczną czytać, to tak się wciągną, że biblioteki pokochają od razu :) Książka o książkach to zawsze rewelacyjna rozrywka!

Ostatni tom 1 serii z tego uniwersum. Przyjemnie się czytało tą serie, chodź mocno młodzieżowa, to ma swoje momenty smutne jak i radosne, barwni bohaterowie, ciekawy, chodź trochę mały świat. Najważniejsze ze jak dla mnie seria nie jest nudna, przez to ze średnia ilość stron każdego tomu to 220-250 stron, to akcja szybko leci. Polecam dla fanów fantasy.

Larry to typ chłopaka, któremu bardzo zależy na dbaniu o właściwy wizerunek. Z tego powodu przykłada wielką wagę do dbania o szczegóły swojego wyglądu. Zawsze musi przykuwać uwagę otoczenia, znajdować się w centrum. Nie przepuści żadnej okazji, aby podbić kolejne kobiece serce. Tym razem ma nie lada wyzwanie: musi przeistoczyć się w gwiazdę lat siedemdziesiątych. Jego bogata garderoba okazuje się zbyt uboga i Larry szybko wyrusza na poszukiwania odpowiednich ubrań. Z pomocą przychodzą mu lumpeksy. Wymyty, wystrojony jeszcze tylko się spryska perfumami i ruszy na podbój świata. No, może nie świata, ale towarzystwa imprezującego w Fasion Time. Pech chciał, że psiknął sobie w oko i tym sposobem zamiast brylować będzie musiał kryć się po kątach. Mimo tego zdąży poznać uroczą dziewczynę i kiedy ma już ją bliżej poznać dzwoni EyeNet, urządzenie, które dostaje każdy uczeń szkoły Eye International. Larry ma kolejną misją, a jego jedyna deska ratunku w postaci Agaty znajduje się dość daleko. Szybki kontakt, rezerwacja biletów i wszyscy ruszają na Bermudy, aby poznać tajemnice Trójkąta Bermudzkiego, gdzie muszą odnaleźć bardzo cenny skarb znaleziony przez poszukiwaczy Ronalda Murraya i ponownie zagubiony w czasie burzy. Bogacz podejrzewa swoich pracowników o oszustwo i Larry ma mu pomóc rozwiązać zagadkę. Oczywiście uda mu się to tylko dzięki spostrzegawczości Agaty. O dwa lata młodsza od niego bohaterka jest bardziej oczytana, spostrzegawcza, a do tego kocha rozwiązywać zagadki. Każdą przygodę traktuje jako możliwość zdobycia doświadczenia niezbędnego w pisaniu kryminałów, ponieważ chce zostać pisarką. W przeciwieństwie do kuzyna jest bardzo dokładna i systematyczna. Pozawala sobie na rozwijające ją rozrywki. Jedną z wielu (poza podróżowaniem z Larrym) jest odwiedzanie teatru i zdobywanie wiedzy. „Skarb Majów” to bardzo interesująca lektura dla młodych czytelników. Poza szybką akcją autor zapewnia sporą dawkę wiedzy. Uczniowie dowiedzą się o pierwszych odkryciach geograficznych, Trójkącie Bermudzkim, Majach oraz wielu innych interesujących informacji. Dzięki odpowiedniemu budowaniu postaci, rozwijaniu zainteresowania nauką młodzi czytelnicy chętniej będą zdobywać wiedzę oraz rozwijać swoją ciekawość. Książkę wzbogacono prostymi, czarno-białymi rysunkami doskonale wkomponowanymi w akcję. Duża czcionka, proste zdania, niedługie rozdziały – wszystko to sprawia, że dzieci chętnie sięgną po lekturę. Dzięki odpowiedniemu językowi i prostocie książka doskonale sprawdza się też w przypadku przedszkolaków, którzy dużo czytają z rodzicami. Lekturę polecam uczniom szkoły podstawowej. Jestem wielką zwolenniczką podsuwania dzieciom i młodzieży wiedzy pod pozorem rozwiązywania zagadek i zabawy oraz zachęcania ich w ten sposób do szperania w książkach. Dziś z córką odkryłyśmy kolejną taką książkę: prosty język, szybka akcja, nieco egzotyczne dzieciństwo: dwójka nastolatków rośnie na małych Indianów Jonsów. Nie pilnowani przez rodziców dzieciaki rozwiązują bardzo ważne zagadki detektywistyczne, zdobywają wiedzę, prześcigają się w ćwiczeniu pamięci i wykrywaniu faktów, a do tego stanowią zgrany duet. Dziecięca odsłona filmów i książek, w których normalnie dorośli przeżywają przygody. Które dziecko o tym nie marzy? Ja marzyłam. Agata to bardzo pracowita dziewczyna lubiąca sztukę klasyczną i posiadającą niezwykłą intuicję. W wolnym czasie odbudowuje drzewo genealogiczne rodziny. W czasie misji pomaga kuzynowi, Larremu, który mimo wieku (starszy o dwa lata) jest mniej błyskotliwy od dziewczyny (przełamanie stereotypu). W podróży na Bermudy towarzyszy im kot Agaty i kamerdyner (szanująca się angielska rodzina musi mieć kamerdynera). Na miejscu poznają nie tylko wpływowego biznesmena, ale i – dzięki Agaty pasji zdobywania wiedzy o krewnych -dalekiego krewnego Ich kolejna akcja to rozwiązanie skomplikowanej sprawy. Nawet władz szkoły detektywistycznej, w której uczy się Larry nie wprowadzono w szczegóły. O szczegółach dowiadują się na miejscu. Rozwiązanie zagadki jest zaskakujące i zmusza bohaterów do podjęcia decyzji, jaką postawę etyczną przyjmą: własne dobro czy cudze. „Skarb Majów” to świetna lektura na wakacje, a do tego bardzo dobrze sprawdzi się na lekcjach etyki w szkole podstawowej.

Takiej akcji w ogóle się nie spodziewaliśmy (ja i 9 letnia czytelniczka:),ale jak córcia powiedziała: pan Marcin to ma wyobraźnię! Owszem, aż się trochę pogubiłem w nadawaniu głosów poszczególnym postaciom, ale zaskoczenie w trakcie czytania gwarantowane.