Zaginiony pergamin

To bardzo ciekawa książka, szczególnie dla fanów i widzów Janka. Bardzo lubię Jasia, może nie koniecznie za to co tworzy w internecie (czyli granie w gry),ale uwielbiam jego osobowość, charakter i poczucie humoru. Książka jest na prawdę bardzo ciekawa, szybko się ją i czyta i jest na prawdę przyjemna. Polecam wszystkim, którzy, znają Janka lecz chcą go poznać bliżej...

Kupiłem tę książkę kiedyś na promocji w Biedronce i uważam, że to było naprawdę dobrze wydane 10zł. Zdziwiło mnie tak dużo niezbyt pozytywnych opinii na temat tej pozycji... Ja w każdym razie bawiłem się całkiem nieźle i kupiłem od razu dwie kolejne części.

Cała książka jest naprawdę fajna. Szybko się ją czyta, bohaterowie nie denerwują, historia jest dobrze poprowadzona. Co prawda znalazłam kilka elementów, które niezbyt zgadzały się z filmami, ale nie jest to jakoś szczególnie przeszkadzające. Jedyne co mnie irytowało to to, że wszyscy z Auradonu byli tacy dobrzy i szczęśliwi, ale nikt nie przejmował się, że Wyspa to de facto wysypisko śmieci. Więcej na temat tej i innych przeczytanych przeze mnie książek zapraszam na moje konto na Instagramie - higuchis_secret_library

CUDOWNA. Akcja. Emocje. Nie mogłam się oderwać. Główna bohaterka da się lubić. Jej decyzje i emocje są bardzo l u d z k i e. Przez to jest bardziej realistyczna. Mamy tu budowanie społeczności od zera i padają pytania egzystencjalne: o wspomnienia, emocje, świadomość, o uczucie bycia sobą. Co tak naprawdę sprawia, że żyjemy? Małe niedociągnięcie to wątki romantyczne. Czuć, że są napisane przez mężczyznę (to nic złego, ma to w sobie swój urok). Jednak... czasami dostajemy kawa na ławę, co powinniśmy zrozumieć i poczuć sami.

Moim zdanie owa książka jest po prostu cudowna... Jasne, że Natasha opisana w książce różni się od tej którą znamy z MCU. Aczkolwiek sądzę, iż charakter książkowej Natashy został idealnie podparty wydarzeniami przedstawionymi w książce. Historia jest spójna, książkę przeczytałam w dwa dni co więcej powieść została napisana łatwym jezykiem. No i sceny akcji przeprowadzane na szczęście w stylu już filmowej Natashy Romanoff.

Naprawdę fajna książka. Motyw był dla mnie dość absurdalny, ale cała akcja była ciekawa i naprawdę zabawna, czasem też dramatyczna. Dostarczała wiele emocji. Podoba mi się że narratorem w książce nie jest jedną osoba, tylko grupa ludzi, którzy wszyscy są głównymi bohaterami. Naprawdę polecam.

Ciężko jest powiedzieć o czym ta książka miała być. Niby miał być to thriller/kryminał młodzieżowy, ale pojawia się on dopiero na ostatnich 100 stronach, i jest napisany w sposób nie ciekawy. Niby miała to być opowieść o młodych ludziach, biorący udział w konkursie, jednak postacie nie są napisany w sposób interesujący, tak by czytelnik mógł im kibicować, ani też nie mamy zbytnio pokazane jak prowadzili te kluby, co było zadaniem konkursowym. Przy okazji autorka skupia się tylko i wyłącznie na tych 3 głównych bohaterach, więc jesteśmy pewni, że oni trafią do finałowej trójki, pozostali uczestnicy są tylko imieniem/ksywką w tej książce. Jako pierwsza część też się nie broni, w żaden sposób nie zachęca do przeczytania następnej części. Jedynym ciekawym wątkiem było życie celebrantów, tak nam przypomina, że ich życie to tak naprawdę tylko gra. Przy okazji styl autorki jest w porządku, i książka raczej nie denerwuje. Ta pozycja po mnie tak spłynęła, była nie najgorszym wymóżdżaczem. Polecam raczej młodzieży, która lubi oglądać różnego rodzaju reality show.

„Nerve” to nietypowa młodzieżówka, która zaskakująco dobrze wpisuje się w dzisiejsze realia. Choć książka ma już kilka lat, mam wrażenie, że z każdym rokiem staje się coraz bardziej aktualna. Opowiada o grze, w której uczestnicy wykonują różne wyzwania, aby zdobyć pieniądze i popularność. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, żeby nie psuć przyjemności z czytania, jednak warto zaznaczyć, że historia zaczyna się lekko i przyjemnie. Pojawiają się zabawne zadania, wątek romantyczny i ogólnie rozrywkowy klimat. Z czasem jednak fabuła robi się coraz mroczniejsza i bardziej niepokojąca. Książka porusza bardzo ważne tematy — pokazuje, jak łatwo można manipulować ludźmi oraz jak silna jest w nas potrzeba obserwowania innych i przekraczania ich granic, szczególnie gdy sami pozostajemy anonimowi i „bezpieczni” po drugiej stronie ekranu. To momentami naprawdę daje do myślenia. Bardzo podobało mi się zakończenie, w którym bohaterowie próbują przechytrzyć cały system — to satysfakcjonujący i dobrze poprowadzony finał. Na podstawie książki powstał również film „Nerve”, który także warto obejrzeć — stanowi ciekawe uzupełnienie historii. Podsumowując, „Nerve” to nie tylko rozrywkowa młodzieżówka, ale też książka z przekazem, która może wiele nauczyć, jeśli czytelnik chce wyciągnąć z niej coś więcej.

Jest to strasznie ciekawa pozycja. Zupełnie coś innego. Coś, z czym jeszcze się nie spotkałam. Taka odskocznia od tego co znam. Ta książka ma podobny schemat do Harry’ego Potter’a. Jest chłopiec, od którego oczekuje się więcej, niż potrafi. Nastolatek, który cały czas jest porównywany do swojego ojca. Nie spełnia oczekiwań. A na końcu i tak jest wyjątkowy. Znane? Znane. W takim razie co w tej książce takiego wyjątkowego? A to, że ma zupełnie inny klimat. Jest to taka mroczna, ale i tak otulająca historia. Zabawna, ujmująca i słodka. To może przejdźmy do głównego bohatera. Finn to taka trochę ciamajda. Dokuczają mu w szkole, nie radzi sobie na treningach. Nie podoba mu się jego przeznaczenie. Ale jest to ktoś, kogo się lubi. Taka pocieszna, miła osoba. Finn taki właśnie jest. Z innych bohaterów polubiłam bardzo Emmie. Jest to czarująca dziewczyna, która nie jedno ma za uszami. Bardzo w książę podobał mu się pomysł na całe miasteczko. Logiczne wytłumaczenie odłączenia go od świata. W tej książę wszystko trzyma się kupy. Nie mam się do czego przyczepić, ale chyba brakowało mi w tej historii takiego pazura. Była taka bardzo poprawna. Mogłoby dziać się trochę więcej, ale i tak chciałabym sięgnąć po następne tomy. Jak na złość po polsku jest tylko jeden 😢.

Długo czekałem na zabranie się do kolejnej części cyklu NYPD Red i wreszcie postanowiłem przeczytać Zdążę Cię zabić będącym drugim tomem przygód Zach Jordana i Kylie MacDonald. Oczekiwałem po niej dobrego i nie zobowiązującego kryminału w sam raz na odpoczynek po czymś bardziej wymagającym. Jednak miałem nadzieje na ciekawą powieść z szybka akcją i wieloma zwrotami przynoszącymi zaskakujące momenty. Byłem bardzo ciekawy co dostanę i chciałem poznać kolejna sprawę prowadzoną przez tych detektywów. W Central Parku zostaje odnalezione ciało kobiety, która została zamordowana. Do śledztwa zostają przydzieleni Zach Jordana i Kylie MacDonald, gdy okazuje się, ze ofiarą była Evelyn Parker-Steele. Wtedy wpadają na trop mordercy wybierający swoje ofiary spośród znanych osobistości. Nigdy nie został złapany i zawsze działa w podobny sposób zostawiając swoje ofiary, aby można było odnaleźć je szybko. Wymierzając wszystkim karę kto myślał, że jest bezkarny. Detektywi muszą podążyć tropami i spróbować odgadnąć kto będzie następna ofiarą, aby złapać morderce. Książka rozpoczyna się od wprowadzenia na scenę Czyściciela, mordercy próbującego zrobić to z czym ma problem wymiar sprawiedliwości wypuszczający przestępców, którzy powinni trafić za kratki. Dzięki temu ludzie zaczynają podziwiać i pomimo zbrodni kibicować mu. Autorzy chcieli stworzyć tym razem postać mordercy, który zamiast patologicznych skłonności ma własną misje w postaci usuwania osób mających na sumieniu znacznie wiele grzeszków niż wszystko wskazuje na pierwszy rzut oka. Na celowniku znalazły się ludzie sławni z pierwszych stron gazet, którzy nie są bezpieczni, bo morderca uświadamia innym, że nie są bezkarni i zawsze mogą być ukarani. Ciekawy pomysł na taką postać sprawcy, który jest inny niż dotychczas dostawałem od Jamesa Pettersona. Chronić ma ich powołany w tym celu oddział policji NYPD Red zajmujący się sławnymi postaciami z polityki, aktorami lub piosenkarzami, którzy mogą liczyć na pomoc. Morderstwo sławnej Evelyn Parker-Steele dostają do rozwiązania detektywi Zach Jordana i Kylie MacDonald. Dochodzenie prawdy zostaje utrudnione przez brak pozostawionych przez sprawcę śladów na miejscu zbrodni i pojawienia się jakiś nawet nikłych poszlak. Bohaterowie muszą za wszelką cenę poradzić sobie z pozyskaniem informacji i odkryć prawdę. Jeszcze dochodzą naciski na nich z samej góry od burmistrza i wplątanie w to wszystko politycznych intryg pomiędzy obecnym kandydatem, a kandydatką Muriel Sykes na fotel burmistrza. Każdy gra według swoich zasad i każdemu zależy na wygraniu wyborów stosując niekiedy nieczyste zagrania. Pomysłu na historie nie można odmówić autorowi, bo nawet wprowadzono gangi z Chinatown i pojawił się wątek włoskiej mafii, która pała chęcią zemsty na zabójcy syna głowy rodziny Saviego. W historii jaką otrzymałem autorzy spinają razem kilka wątków ze sobą w całość. Dostajemy dwójkę głównych bohaterów książki. Pierwszym z nich jest Zach Jordan, detektyw z NYPD Red zajmujący się sprawami najważniejszych celebrytów z pierwszych stron gazet. Jego postać została nakreślona bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Zazwyczaj spokojny, spostrzegawczy, potrafiący rozmawiać, cierpliwy, ale również twardy policjant nie bojący się walki. Można poczuć sympatie do niego i podczas trudniejszych momentów w książce chce się mu kibicować. Druga postacią jest Kylie MacDonald będąca przeciwieństwem Zacha. Bardziej wybuchowa, mająca cięty język i potrafiąca nie zważając na nic wydusić z osób przysługujących interesujące ją wyznania. Twarda policjantka, nieraz nie stosująca się do regulaminu i zawzięta. Jej sylwetkę nakreślono bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Dzięki ukazaniu życia jakie prowadzi, kłopotów z mężem mającym problem z uzależnieniem i borykająca się z dylematami staje się bohaterem, który wypada ciekawie. Pomimo tego nieraz wybuchowy temperament bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i dlatego czasami trochę mnie irytowała swoim zachowaniem. Razem tworzą parę detektywów uzupełniających się i autorzy ukazują zażyłość pomiędzy partnerami z policji znających się jak łyse konie. Pozostałe postacie drugoplanowe i trzecioplanowe zostały nakreślone dobrze. Zazwyczaj mające do odegrania role w całej historii jakie przewidzieli dla nich autorzy książki. Dlatego wypadają jak wypadają. Nieraz lepiej, raz gorzej, innym razem wzbudzają dobre wrażenie I złe swoich zachowaniem. Postacie są niejednowymiarowe lub całkowicie płaskie, ale posiadają na tyle głębi, że są ciekawe. Relacje łączące bohaterów zostały nakreślone bardzo dobrze. Dialogi jakie dostałem nie są męczące, ale sprawnie napisane. Książka Zdążę Cię zabić jest dobrze napisanym kryminałem z wieloma intrygami, ciekawą zagadka kryminalną i różnymi wątkami jakie pojawiają się zgrabnie połączonymi w całość. Śledztwa jest prowadzone od samego początku świetnie i nie brakuje w nim zwrotów akcji. Bohaterowie mają spory orzech do ugryzienia podczas szukania sprawcy morderstw, bo utrudnienie przychodzi w postaci braku śladów lub jakiś poszlak. Sprawa wydaje się trudna i niemożliwa do rozwiązania do czasu. Okazuje się, że takich przypadków morderstw było więcej. Zaczynają badać sprawy i poszukiwać odpowiedzi, które mogą przybliżyć do rozwiązania zagadki Czyściciela. Rzucają autorzy podejrzenia na różne osoby. Dlatego trudno wytypować tak naprawdę sprawcę i dopiero sporo później nawet moje podejrzenia nie sprawdziły się do końca. Dopiero w zakończeniu wszystko staje się jasne kto stoi za morderstwami. Wprowadzenie twistu zmienia wszystko i nawet mnie zaskoczyło w pewnym momencie wyjaśnienie dotyczące mordercy. Samo zakończenie jakie dostałem było od pewnego momentu do przewidzenia i niczym mnie nie zaskoczyło. Szkoda, bo spodziewałem się mocniejszego akcentu na koniec. Autorzy pokusili się na nakreślenie tła obyczajowego w szerszym zakresie niż oczekiwałem. Poznajemy prywatne życie Kylie i jej kłopoty z mężem, które wpływają na jej pracę jaką wykonuje. Nieraz miałem wrażenia przesunięcia tego wątka na pierwszy plan względem toczącego się śledztwa. Oprócz tego relacje z Zachiem, który w przeszłości był związany z Kylie, dba o nią samą w czasie pracy i interesujący się jej kłopotami. Mający sam własne życie, ale nie zapomina o przeszłości. Dla mnie czasami za dużo było właśnie obyczajowego wątku, który pojawiał się często i wypierał śledztwo z pierwszego planu powodując ukazanie obrazu życia bohaterów. Zdążę Cię zabić jest kolejną powieścią przeczytana przez ze mnie autora, którego książki lubię czytać. Zawierają błyskawicznie poprowadzoną akcji nie zwalniającą ani na chwile i toczącą się wartko. Wydarzenia zostały poprowadzone szybko do przodu i cały czas coś dzieje się podczas czytania. Dlatego nie nudziłem się. Brakowało mi nieraz napięcia podczas niektórych wydarzeń. Nawet wprowadzenie gangów z Chinatown nie zrobiło na mnie wrażenia i było takim małym dodatkiem do historii nie wnoszącym za wiele. Za dużo również poświecono życiu prywatnym bohaterów. Pomimo tego książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jest trochę strzelanin, pościgów, przesłuchań i sporo zwrotów akcji występujących u autora. Mają na celu zaskoczenie i wciągniecie czytelnika w historie. Napisana została przystępnie, łatwym, prostym i przyjemnym stylem. Zawiera krótkie rozdziały, oszczędne, zwięzłe napisane i dlatego książkę czyta się szybko. Sięgając po kolejny tom NYPD Red nie wiedziałem czego spodziewać się po nim i z jednej strony miałem obawy, ale z drugiej strony liczyłem na dobrą powieść kryminalną. Dostałem nie zobowiązującą rozrywkową lekturę, którą czyta się dobrze, nie pozbawiona została dawki akcji, nawet czasami pojawienia się humoru w relacjach i ciekawych bohaterów. W historii znalazło się miejsce na korupcję, walki o władzę i porachunki mafijne. Książki Jamesa Pettersona mają do tego, że szybko czyta się, wydarzenia toczą się wartko, nie brakuje intryg i trzymających w napięciu chwil podczas czytania. Nie żałuje czasu poświęconego na Zdążę Cię zabić, bo historię czyta się przyjemnie, jest świetnie skonstruowana i potrafiła mnie wciągnąć. Książka jest dobrym kryminałem, który można przeczytać w dwa wieczory i przy tym spędzić miło czas.

Przemysław Garczyński :: 3telnik.pl » Potrójna przyjemność z czytania * * * * * * * * * * Kojarzycie serię „X-Men”? Bohaterów, którzy posiadają różne nietypowe zdolności i dzielą się na dobrych i złych, nieustannie ze sobą walcząc dla dobra (lub zła) tego świata? Zapraszam Was zatem w literacką podróż o podobnym klimacie, przeznaczoną dla świeżo upieczonych nastolatków ;) Steven Lee – Amerykanin chińskiego pochodzenia – wyjechał wraz z klasą na wycieczkę do Hongkongu. Podczas strasznie nudnej wizyty w muzeum, zaintrygowany dziwnymi głosami dochodzącymi zza jednej ze ścian, postanawia odłączyć się od grupy. Trafia do ukrytego pomieszczenia, w którym nieznany mu mężczyzna o imieniu Maxwell próbuje zdobyć dla siebie siły zodiaku – dwanaście supermocy, ukrytych a chińskimi znakami zodiakalnymi: kogutem, małpą, tygrysem, bawołem, królikiem czy… smokiem. Nieoczekiwanie, jak to zwykle bywa, „coś poszło nie tak” i nasz bohater zostaje naszpikowany jedną z sił, stając się Tygrysem. Część energii uchodzi jednak z budynku, do atmosfery, i najpewniej trafi do losowych osób na świecie, zupełnie nieświadomych błogosławieństwa i przekleństwa, jakie ich z tego powodu czeka. Wraz ze świeżo poznanymi Jasmine i Carlosem decyduje się na wyprawę w celu odnalezienia pozostałych „superbohaterów”, by w jak największej liczbie zjednoczyć ich przeciwko Maxwellowi, zanim on uczyni to samo, tym samym sprowadzając na Ziemię nieszczęście. Brzmi intrygująco? Muszę przyznać, że bohaterowie – zarówno Ci wymienieni powyżej, jak i pozostali, których dopiero trzeba razem ze Stevenem odnaleźć – są dość… nieprzewidywalni. Oryginalni. Nietypowi. Grupa chroniąca sił zodiaku przed złoczyńcami z Vanguardu (z Maxwellem na czele) to istna mieszanka – zarówno pod względem narodowości, intelektu, jak i cech charakteru. Bywa zabawnie ;) ale koniec końców to właśnie ta różnorodność podoba się czytelnikowi, poza tym każe mu zadawać sobie nieustannie pytanie – w jaki sposób tak odmienne postaci mogą ewentualnie razem ocalić świat? We wstępie wspomniałem o serii „X-Men”. Cóż, nie bez powodu – a właściwie rzekłbym, że baaardzo nieprzypadkowo. Stan Lee (nie Steven-bohater, tylko Stan-autor) jest właśnie jednym z twórców X-Menów, Avengersów, Spider-Mana, Iron Mana, Hulka i Fantastycznej Czwórki. No, i wielu innych herosów, znanych nam z ekranów kin i telewizji oraz komiksów. Obecnie jest emerytowanym prezesem Marvela. Pozostali autorzy także działają mocno w komiksowym świecie, co widać nie tylko w iście komiksowo-Marvelowskiej akcji, ale też na ilustracjach, które okraszają treść. Książka – według informacji na okładce – przeznaczona jest dla osób od 12 roku życia. Myślę, że to dobra granica wiekowa, mniej-więcej szóstoklasiści już czują klimat superbohaterów, śledzą losy Gotham City, Ligi Sprawiedliwych, Fantastycznej Czwórki czy profesora Xaviera i jego mutantów (choćby za pośrednictwem Cartoon Network, jeśli omijają kinowe ekranizacje – a przynajmniej tak to działało za mojej młodości),zatem przygoda z Zodiakiem jest wtedy jak najbardziej na miejscu. Gorąco polecam jednak także starszym miłośnikom herosów – nie zawiedziecie się!

Dzięki miłemu zaskoczeniu przy poprzednim tomie, ten poszedł mi dosyć sprawnie. Przyjemna i ciekawa przygodówka, chociaż znowu byłam zaskoczona i nadal twierdzę, że ta książka nie za bardzo pasuje do przypisanego gatunku, bo naprawdę się wciągnęłam, a jestem starszym czytelnikiem. Były momenty trzymające w napięciu i szokujące końcówki rozdziałów, co tylko zachęcało do dalszego czytania. Jestem ciekawa co takiego, wydarzy się w następnej części i jak bohaterowie poradzą sobie z konsekwencjami wydarzeń tego tomu.

Przemysław Garczyński :: 3telnik.pl » Potrójna przyjemność z czytania * * * * * * * * * * Po raz pierwszy z Zodiakiem zetknąłem się w ubiegłym roku – wówczas historia Stevena i tajemniczej mocy, w której posiadanie wszedł jako jeden z nielicznych, bardzo przypadła mi do gustu. Czytało się szybko i czuło jakiś taki Marvelowski klimat – i chyba to sprawiło, że postanowiłem sięgnąć po drugi tom tercetu Lee, Moore i Tong. Podobnie jak u mnie w rzeczywistości, tak i u bohaterów – od znanych nam z pierwszej części wydarzeń minął rok. Maxwell, choć przecież niejako pokonany, jednak powraca, a wraz z nim kłopoty. Nie dość, że porwał Carlosa, to na dodatek zamierza po raz kolejny – tym razem skutecznie – zawładnąć wszystkimi silami Zodiaku, by stać się niepokonanym. I nie przeszkadza mu w tym nawet fakt, że jego dawno towarzysze się nieco rozpierzchli. Zresztą, przeciwko Maxwellowi i całemu Vanguardowi tez nie bardzo ma kto walczyć: Carlos jest w niewoli, kilka postaci waha się, czy nadal chcą działać razem, nawet pomoc oferowana przez dawnego konkurenta wydaje się być marnym pocieszeniem. Czy Steven zdoła zebrać drużynę, by raz jeszcze zawalczyć o bezpieczeństwo nie tylko własne i przyjaciół, ale i świata? Czy może sam będzie w stanie odeprzeć tytułowy „powrót smoka”? Muszę przyznać, że historia wykreowana przez twórców serii jest naprawdę wciągajaca. Z jednej strony czujemy się, jakbyśmy czytali niesamowita powieść akcji, z drugiej – jakby to był komiks lub film w klimacie X-Menów. Dużo działania, mało gadania, wróg do pokonania – może brzmi to nieco sztampowo, typowo czy wręcz nudnie i oklepanie, ale uwierzcie, że takie nie jest. Smaczku w tym tomie dodaje fakt, że po części odkrywamy także, co działo się przed wydarzeniami z poprzedniej części – m.in. w jaki sposób doszło do Konwergencji, czy też samych badań nad energią Qi. No i to zakończenie… kurczę, aż chce się jak najszybciej sięgnąć po trzeci tom! „Zodiak” (jako cykl) to zdecydowanie udana młodzieżowa opowieść o bohaterach z supermocami, a zarazem o ludziach, którym do bohaterów daleko, a którzy umieją wykorzystywać to, czym obdarzyła ich natura. Albo los.

Opowiada o dziewczynie, która dzięki swojej własnej wartości jest w stanie przetrwać z wścibska koleżanka, mimo tego iż wiele przeszła w życiu, Lou daje sobie radę z problemami oraz ś utrata bliskiej osoby. Na obozie poznaje wścibska Holly oraz koleżankę Sybille, później stają się bliższymi sobie znajomymi :)

Fajne czytadło, które ma całkiem przyzwoity klimacik i ciekawą intrygę, ale gdy je poważnie zanalizować, to wypada raczej słabo. Według mnie poważnym minusem było wyjawienie wszystkich tajemnic w jednym momencie, zamiast podawać odpowiedzi stopniowo. Tak czy inaczej, polecam jako niewinną rozrywkę.

Książkę czytało się całkiem szybko i przyjemnie. Tematy, które porusza są bardzo istotne. Jednak po kilku dniach od przeczytania, mam wrażenie, że zaczynam zapominać o tej książce. A chyba nie o to chodzi... Dodatkowo, trochę mało prawdopodobne wydawało mi się, że główna bohaterka zachowuje się aż tak dojrzale.

Tym razem akcja dzieje się pomiędzy pierwszym a drugim filmem i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że Ben sobie na luzie gada z wróżką. No przecież każdy wie, że ludzie wróżek nie rozumieją (to znaczy takich jak Dzwoneczek). Jestem niezmiernie oburzona. Ze wszystkich niedociągnięć akurat tego znieść nie mogę. A tak na serio to zdecydowanie lektura bardziej dla dzieci i ja trochę nie mogłam przez tę książkę przebrnąć, mimo że czyta się ją wyjątkowo szybko. Poza tym bardzo uwierało mnie, że "Powrót na wyspę potępionych" nie przybliża nam czegoś dokładnego tylko zwyczajnie coś się dzieje, by się działo i nie ma żadnych konkretnych następstw. Przykładowo "Wyspa potępionych" opowiadała o początkach przyjaźni Mal, Evie, Jaya i Carlosa i kontynuacją tego jest film, a w drugim tomie akcja niespecjalnie łączy się z filmami, na przykład z powrotem Mal na wyspę po "wypaleniu zawodowym" (zawód: dziewczyna króla oblegana przez paparazzi).

Dobra kontynuacja pierwszej części. Trzyma zbliżony poziom jednak momentami zwroty akcji które wcześniej stanowiły silną stronę, tutaj kilkakrotnie są przewidywalne. Pojawia się wielu nowych bohaterów którzy są tylko tłem, są bezbarwni. Pomysł na książkę z "Wielkim Bratem" był fajny choć wypadł zaledwie dobrze ogółem. Przeczytałem szybko i jak tylko dostępna będzie kolejna część to chętnie sięgnę po nią. Ktoś coś wie ??

Kiedy czytałam ją pierwszy raz, jakieś 4 czy 5 lat temu, byłam nią zachwycona. Sięgnęłam po nią jeszcze raz, żeby poczuć trochę nostalgii i nie zawiodłam się, chociaż jest do książka skierowana dla kogoś młodszego. Myślę, że była ona też zapowiedzią tego, co będę czytać w dalszych latach mojego życia :)

Książka nie była zła, ale... jakbym to gdzieś już czytała. Motywy, takie jak rysowanie czyichś myśli, są oklepane. A najbardziej oklepanym schematem jest: ona - główna bohaterka i on - przyjaciel gej. To jest do bólu nudne. Nie jestem w stanie zliczyć, w ilu książkach przewinęła mi się tego typu relacja. Nie można wymyślić innych przyjaciół? Tylko wszystko musi być przesadnie poprawne politycznie?