Trzydziestka

To będzie prawdopodobnie moje największe pozytywne zaskoczenie literackie tego roku. Książka dodana do koszyka tylko po to, żeby mieć darmową wysyłkę innych książek, okazała się wspaniałą lekturą, wciągającą, skłaniającą do myślenia i refleksji. Poza tym (albo przede wszystkim) świetny obraz Chin i rozwijającego się Szanghaju, w który możemy się zanurzyć i poczuć klimat, którego nie da się doświadczyć, będąc turystą. Polecam.

Łatwo, lekko i przyjemnie. "Najdroższe dzieciaki" nie są z całą pewnością lekturą wnoszącą coś nowego do naszego światopoglądu, ale zapoznanie się z treścią tej książki jest świetną zabawą. A chyba nikt niczego więcej od tego rodzaju powieści nie oczekuje :) Zdecydowanie polecam na odprężenie i wywołanie uśmiechu w każdej sytuacji.

Lekka i przyjemna lektura, w sam raz na długie wieczory. Bardzo podobała mi się narracja dwuosobowa i wielobarwne wspomnienia bohaterów, które powoli wyjaśniały mi zagadkę na temat wspólnej przeszłości Mickey i Freda. Jednak poza tym wszystkim książka dość przewidywalna, więc nie ma co liczyć na zaskakujące wątki i zakończenie. Ot, taka sobie komedia romantyczna ;)

Jak ona chce, to on nie chce. Jak on chce, to ona nie chce. "Czasem zgranie w czasie jest do dxxx". Historia na czasie, o wątpliwościach dopadających nas, gdy należy podjąć decyzję o małżeństwie, dzieciach itp. Wszystko to napisane z inteligentnym dowcipem. Polecam

Alfie Budd jest blisko czterdziestoletnim nauczycielem języka angielskiego. Uczy w szkole dla emigrantów. Romansuje z uczennicami. Przeżywa kolejne dni, nie mogąc pogodzić się z utratą żony, Rose. Kobiety, którą uważał i uważa, za jedyną szansę otrzymaną od życia. Osobę idealną, perfekcyjną, dopełnienie jego egzystencji. Próbuje odnaleźć w szczęście i miłość, jednocześnie nie wierząc, że może się to wydarzyć. Ucieka w przeszłość. Przez to popada w zgorzknienie i staje się ślepy na szanse, jakie daje mu los. „Za moje dziecko” to typowo parsonsowska powieść obyczajowa. Jest czas na miłość i rozstania. Szczęście i smutek. Sytuacje śmieszne i bolesna. Proza życia, niekoniecznie z happy-endem. Przynajmniej nie takim, jaki znamy z kolorowych i przesłodkich bajek. Po prostu, opisująca realia bycia z innymi, jednak nie odbierająca nadziei. Na pewno dająca do myślenia i pozwalająca cieszyć się lekturą.

Muszę przyznać, że Gayle pisze specyficzne współczesne "romanse". Tutaj spotkacie pismaka gazetowego o imieniu Dave, szczęśliwie żonatego, któremu do pełni błogości brakuje tylko potomstwa. Co zaskakujące, instynkt tacierzyński wydaje się być tu silniejszy niż macierzyński!Niestety parze przytrafia się poronienie i tymczasowo zawieszają broń. Dave zmuszony zmienić pracę, zostaje odnaleziony przez swoją 13letnią córkę, o której istnieniu nigdy nie wiedział. Kolejne zaskoczenie, bo Dave zdaje się bardzo rad z takiego obrotu spraw. Ma tylko problem by przyznać się do tego swojej żonie. Tu właśnie zaczynają się schody... Opowieść przedstawia jak trudno naszym bliskim znieść szokujące wieści i potrzeba wspólnych starań by na nowo odzyskać zaufanie, oparcie itd. Tak więc uważajcie na błędy młodości he he...

Świetna książka o dojrzewaniu do polubieniu siebie takim jak się jest. I o tym, że to jak nas widzą inni zależy od tego jak siebie postrzegamy. I kiedy zwyczajnie lubimy siebie, to nieważne jest to jaki mamy kolor włosów, oczu czy ile cyferek wyskakuje nam na wadze. I że o uczucie nie warto żebrać. Fajnie napisana, czyta sie szybko i przyjemnie.

Po przebrnięciu przez nudnawy początek jakoś poszło. Opowieść o wyścigu szczurów wśród 5-latków... a raczej wśród ich rodziców, zapisujących dzieci do nowojorskich prywatnych szkół. Zakładam że historia nieco przerysowana ;) Czytało się nieźle. Natomiast opis z tylnego skrzydełka niosący obietnicę, że "każda kolejna strona książki wywołuje wybuch niepohamowanego śmiechu" mocno przesadzony.

Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.

Spodziewałam się słabej książki. A właściwie takiej lekkiej, bez głębi, bez złożonych wątków, czegoś takiego "byle jakiego" do poczytania na wakacjach. Szybko jednak zauważyłam, ze z tą powieścią nie będzie tak, jak sądziłam. Okazała się ciekawą opowieścią o rodzinie, która mierzy się z przeciwnościami losu i własnymi ograniczeniami. Autorzy zwracają uwagę na to, jak wpływa na nas nasza przeszłość, a także jak tworzyć swoją przyszłość. Czytamy o tym, co może ludźmi kierować, kiedy podejmują różne życiowe decyzje - czasami są motywowani namiętnością, czasem rozsądkiem, niekiedy uporem czy słabością. Tutaj na podstawie zawiłych relacji rodzinnych poznajemy ludzkie, czasami zaskakujące wybory. W tle pojawia się wydarzenie historyczne - powódź w angielskim miasteczku w połowie ubiegłego wieku, która niewątpliwie zmieniła życie wielu osób. Bezpowrotnie. A co więcej wpływała na ich późniejsze życie.

'' Byliśmy dla siebie nawzajem toksyczni '' Rozwód to w dzisiejszych czasach niemal chleb powszedni . Owszem wciąż jeszcze niektóre pary mimo że nie potrafią już ze sobą wytrzymać , trwają w chorym małżeństwie '' dla dzieci '' . Jakby dla dzieci kłócący się wiecznie rodzice byli lepsi niż ci rozwiedzeni . Autor jakoby miał pokazać , jak to rozwód , nawet ten dżentelmeński źle odbija się na dzieciach . Nie przeczę że rozwód rodziców nie spływa po dzieciach jak przysłowiowa woda po kaczce , jednak w przypadku Tommy'ego , dziecięcego bohatera omawianej książki , nie zauważyłam żadnych zapowiadanych w opisie '' perturbacji emocjonalnych dziecka ''. Owszem sprawiały mu trudność i były męczące cotygodniowe , czy co dwutygodniowe przenosiny od jednego rodzica do drugiego , ale były to trudności raczej logistyczne , niż emocjonalne . Wręcz w pewnym momencie , kiedy Tommy dowiaduje się że jego rodzice się rozwodzą mówi zupełnie spokojnie i beznamiętnie '' No to teraz będę taki jak wszyscy '' Bo w jego klasie połowa dzieciaków pochodziła z tak zwanych '' rozbitych rodzin '' . A to że się zbuntował i wybrał własną drogę , chociaż trudną i krętą , co w tym dziwnego ? Każdy nastolatek w swoim życiu przeżywa okres buntu i każdy chce się jak najszybciej usamodzielnić , co czasem daje efekt porywania się z przysłowiową '' motyką na słońce ''. Ale tak to już z nastolatkami bywa . Jeden płodzi dziecko , a potem będąc na dopalaczach próbuje go udusić , bo mu się wydaje że to potwór o trzech głowach (wiadomości sprzed kilku dni) , inny po prostu i zwyczajnie chce żyć na własny rachunek , ciężko pracując . Tak w ogóle to ja odniosłam wrażenie że ten Tommy był bardziej emocjonalnie dojrzały niż ci jego pożal się Boże rodzice , których rozwód w zasadzie niczego nie nauczył . W mojej ocenie Tommy nie zrobił niczego , czego nie zrobiłby gdyby jego rodzice się nie rozwiedli . Więc próba przekonania mnie jako czytelnika , że jest inaczej zupełnie się autorowi nie powiodła . Reasumując , jak to już tutaj ktoś napisał , to jest książka raczej o rodzicach chłopca , niż o nim samym i jego perturbacjach po ich rozwodzie . Nie widzę związku między jego decyzjami , a rozwodem rodziców . Więc w tym temacie książka mnie nie zadowoliła , jednak w ogólnym rozrachunku , jest całkiem niezłą powieścią obyczajową ukazującą prostą prawdę że nawet po rozwodzie , czasami można być dla siebie wsparciem i pomocą , zwłaszcza kiedy jest wspólne dziecko .

Całkiem sprawnie napisana książka. Będą niespodziewane zwroty akcji, zaskakujące wybory, nagłe decyzje, a do tego wszystkiego trochę literatury. Bo to właśnie klub czytelniczy spina wibrujące emocje. Comiesięczne spotkania są odskocznią od codzienności dla pięciu kobiet. To dzięki nim mają z kim wymienić się poglądami, są dopingowane do czytania powieści, po które nie sięgnęłyby w innych okolicznościach, mogą na chwilę zapomnieć o problemach. A troski i zmartwienia kobiety mają różne. Od starzejącej się matki, która choruje na Alzheimera, przez zdradzającego małżonka, po problemy z zajściem w ciążę. Pełen przegląd. A w międzyczasie pojawią się i inne. Czyta się nie wiadomo kiedy. Problemy rozwiązują się same, chociaż nie zawsze tak, jakbyśmy się spodziewali. Porządne czytadło, które mogę z czystym sumieniem polecić.

Czytałam tą książkę ponad dekadę temu i czytając teraz tak samo mi się podobała. Niezwykle przyjemna obyczajówka, świetnie napisana, idealna na odpoczynek z książką i kubkiem herbaty. To książka z tych, które gdy czytasz non stop się uśmiechasz i czujesz takie ciepło w środku. Jedna z moich ulubionych <3 Dobrze było ponownie wrócić do Domu Pawia i tych bohaterów. Moim zdaniem książka jest bardzo niedoceniana a to wielka szkoda. Poprzednio przeczytałam: 01.02.2010

"Nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku." Humorystyczna opowieść o dwóch siostrach, różniących się praktycznie wszystkim: wygląd, zachowanie, podejście do życia, związków... Niestety mam wrażenie, że jej potencjał został zmarnowany. Książka dobra na wolny wieczór. Pozwala oderwać się od trosk codzienności. "Ale wiesz, jak to jest. Gonisz za niewłaściwym facetem aż do ostatniego tchu i wtedy okazuje się, że ten właściwy był cały czas na miejscu, czekając na Ciebie."

Jedna z niewielu świątecznych lektur wychodzą poza schemat, po której zostaje coś na dłużej. Boże Narodzenie w nie całkiem typowych barwach: od krystalicznie czystej bieli śniegu i matczynej miłości. Poprzez różne odcienie szarości rozterek rodziców, dzieci i kochanków, kochanych i kochających, zdradzających i zdradzanych. Po czerń wyrzutów sumienia. Zasłużonych lub nie...

"Przyjaciel rodziny" to książka idelana na wieczór w łóżku z herbatą. Nie spodziewałam się tak dobrej historii. Szara rzeczywistość Londynu, dzieci który poszły w swoje kierunki szukając pracy, przygody czy ułożenia życia. Bardzo spodobało mi się w sposób jak bracia zostali opisani, ich historię i przeżycia. Pokochałam postać mamy rodzeństwa, Bernie. Kobieta która chwyciła moje serce swoją wrażliwością i dobrym matczynym sercem ❤️ Było warto przeczytać, zdecydowanie polecam wszystkim którzy szukają czegoś dobrego, przyjemnego, z opisami rodzinnych i bliskich relacji<33 z pewnością przeczytam ją kiedyś trzeci raz, drugi już za mną :))

Bardzo lekka, przyjemna,odprężająca,kobieca lektura z subtelnie zaprezentowanym zjawiskiem przyjaźni, pięknem wolno rodzącej się miłości, z wytrawnym winem, wytwornym domem i... pięknym obrazem w tle... Nie znałam tej autorki wcześniej, ale historia, którą tu przedstawiła od początku mnie wciągnęła, zaintrygowała i zadziałała jak ciepła herbata z miodem i kocykiem :) Kolejna spontaniczna książeczka z biblioteki a tyle dała mi uśmiechu. Bardzo podnosi na duchu:) przyjaźń, miłość, zaufanie, pomoc innym, odwaga, metamorfoza i tona poczucia humoru:)))) cudowni bohaterowie... Dla mnie bomba:) polecam kobietkom :) wzruszająca i ciepła historia:) niby nic nadzwyczajnego a jednak urzeka swoją prostotą... czasami to co najzwyklejsze staje się dla nas ...niezwykłe... zapomnijcie o świecie i zanurzcie się w lekturze... nie pozalujecie:D ja nie mogłam się oderwać dopóki nie skończyłam po północy:) Polecam gorąco! :)

Dość pochopnie dodałam swoje recenzje od razu po przeczytaniu tej książki. Poprawiam się. Powieść "Babyville" to trzy historie kobiet, które łączy jeden mianownik: dziecko. Losy tych kobiet w zabawny sposób zazębiają się. Ale są to skrajnie różne historie: Julia, bohaterka pierwszej z nich bezskutecznie stara się o potomstwo, uznając, że to jedyny sposób na uratowanie związku z Markiem, z którym po prostu od dawna nie iskrzy. Wyjeżdża odpocząć do przyjaciółki w Stanach, na miejscu pracy zastępuje ją Maeve. Maeve jest w niechcianej ciąży, chce usunąć, ale im więcej poznaje ojca swojego nieplanowanego dziecka (a jest nim partner Julii, tej z pierwszej opowieści),tym bardziej rozważa kupienie łóżka, pozytywek i kilku miśków do kołyski. Ostatnia z bohaterek to Sam. Sam nie ma się komu zwierzyć, jej przyjaciółka Julia (z pierwszej opowieści) może pogadać tylko przez telefon i gada jakieś truizmy. Samantha jest w szczęśliwym związku małżeńskim, ale po urodzeniu "małego geniusza", jej uczucia do męża obumierają. Zauważa zaintersowanie pewnego młodego mężczyzny i bardzo chciałaby dać szansę te relacji.

Zacznę od plusów. Pierwszy za Kraków (lubię to miasto i chętnie czytam książki, których akcje toczą się w Krakowie). Drugi za zabawne akcje przedstawione w powieści. Trzeci za kota. Pytanie tylko, dlaczego tak złośliwego?! Czyżby wpływ właścicielki? Bardziej odpowiada mi ich szalona strona natury. Szkoda tylko, że u Ady wiąże się ona ze zbyt "kwiecistym" językiem i dużą ilością alkoholu. Czy to mają być rzeczywiście cechy współczesnej singielki? Jakkolwiek bohaterka nieco mnie rozczarowała, to dam jej i sobie szansę na kolejne spotkanie.