Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

Okładka książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu autora Grzegorz Miecugow, Tomasz Sianecki, 9788324708932
Okładka książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu
Grzegorz Miecugow, Tomasz Sianecki
5,8 / 10
Wydawnictwo: Świat Książki powieść historyczna
206 str. 3 godz. 26 min.
Kategoria:
powieść historyczna
Format:
papier
Data wydania:
2007-01-01
Data 1. wyd. pol.:
2007-01-01
Liczba stron:
206
Czas czytania
3 godz. 26 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324708932
Średnia ocen
5,8 5,8 / 10
15 opinii 138 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

Wojciech Gołębiewski
Wojciech Gołębiewski
książek na półce przeczytane 2453 napisanych opinii 2371

Oceny książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

Średnia ocen
5,8 / 10
138 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
4 ocen
8
3 ocen
7
31 ocen
6
45 ocen
5
35 ocen
4
6 ocen
3
8 ocen
2
1 ocen
1
3 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

avatar
7668
7646
Monika
01.02.2026
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Interesująca i pełna ciekawostek.

Interesująca i pełna ciekawostek.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1022
555
majkey
23.01.2023
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
52 książki (2023)
,
2023

Przeczytałam, bo za czasów pierwszego PiSu byłam fanką i praktycznie codziennie, razem z rodzicami, oglądaliśmy Szkło Kontaktowe. Niestety książka jest w 100% o autorach Szkła (wiem! mogłam się domyślić!),a bardzo mało. bardzo! jest o samym Szkle. I szkoda, bo liczyłam na pewną nostalgię i powrót do czasów kiedy raczej się śmialiśmy a nie płakaliśmy.

Przeczytałam, bo za czasów pierwszego PiSu byłam fanką i praktycznie codziennie, razem z rodzicami, oglądaliśmy Szkło Kontaktowe. Niestety książka jest w 100% o autorach Szkła (wiem! mogłam się domyślić!),a bardzo mało. bardzo! jest o samym Szkle. I szkoda, bo liczyłam na pewną nostalgię i powrót do czasów kiedy raczej się śmialiśmy a nie płakaliśmy.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
44
8
fugazi
07.08.2022
Na półkach:
Przeczytane

stare ale jare

stare ale jare

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

265 użytkowników ma tytuł Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu na półkach głównych
  • 197
  • 65
  • 3
106 użytkowników ma tytuł Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu na półkach dodatkowych
  • 91
  • 4
  • 3
  • 3
  • 2
  • 2
  • 1

Tagi i tematy do książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

Grzegorz Miecugow Tomasz Sianecki program TV Szkło kontaktowe TVN24

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Szkiełko i wokół Grzegorz Miecugow, Violetta Ozminkowski
Ocena 7,0
Szkiełko i wokół Grzegorz Miecugow, Violetta Ozminkowski
więcej
Grzegorz Miecugow
Grzegorz Miecugow
Polski dziennikarz, redaktor radiowej Trójki, wydawca i prezenter Wiadomości w TVP1, twórca i prezenter Faktów w TVN, felietonista „Dziennika Polskiego” i publicysta „Przekroju”. Ma pochodzenie ormiańsko-gruzińskie. Ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie oraz Wydział Filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w Teatrze na Rozdrożu. Od 1980 do stanu wojennego był dziennikarzem redakcji informacyjnej lokalnego warszawskiego radia. Po trzyletniej przerwie z radiem został redaktorem programów dla dzieci. W 1987 dołączył do zespołu Zapraszamy do Trójki, którego w końcu został szefem. W 1989 przeszedł do TVP. W TVP1 był prezenterem i wydawcą Wiadomości. W 1997 razem z Tomaszem Lisem współtworzył Fakty w TVN. Po wyniknięciu konfliktu z Lisem został doradcą marszałka Sejmu Macieja Płażyńskiego ds. medialnych. Do TVN wrócił w 2001. Prowadził pierwszą polską edycję reality show Big Brother, a także współtworzył kanał informacyjny TVN24. Jest szefem wydawców TVN24. Od stycznia 2005 współprowadzi Szkło kontaktowe, jest również jednym z prowadzących program Gość poranny. Wcześniej był gospodarzem programów Cały ten świat i Inny punkt widzenia. Pisze felietony z serii „Swoje wiem” do „Dziennika Polskiego”. Od lipca 2010 współpracuje z „Przekrojem”, dla którego przeprowadza wywiady. Od 1992 prowadzi zajęcia dla studentów dziennikarstwa. Jest członkiem Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas. W 2007 po sukcesie, jaki odniósł program Szkło kontaktowe, wraz z Tomaszem Sianeckim napisał książkę "Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu". Jest także autorem beletrystycznej książki "Przypadek" (2010). Wystąpił w filmach: Pułapka (1997) jako dziennikarz Wiadomości i Ryś (2007) jako policjant z Suwałk. Jest synem krakowskiego dziennikarza i publicysty Brunona Miecugowa. Żonaty z Joanną, z którą ma syna Krzysztofa.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Mimo wszystko. Wywiadu rzeki księga druga Władysław Bartoszewski
Mimo wszystko. Wywiadu rzeki księga druga
Władysław Bartoszewski Michał Komar
Postawa dialogu, tak bardzo owocna w życiu Władysława Bartoszewskiego, a do mnie przemawiająca głęboko. Życzliwość do ludzi i świata - podnosząca na duchu. Niespożyta energia - zaraźliwa! Poglądy, pośród których czuję się jak w domu. Bezcenne: wiedza, mądrość i doświadczenie - poszerzające moje horyzonty. Przy tym wdzięk i klasa wypowiedzi. Ogromna radość spotkania z myślą Pana Profesora.
Małgosia - awatar Małgosia
oceniła na103 lata temu
Polska, głupcze! Tomasz Lis
Polska, głupcze!
Tomasz Lis
Ja również do specjalnych wielbicieli pana TL nie należę i być może dlatego trafiłem na tę książkę dopiero teraz - ponad 15 lat po jej wydaniu. Czytało mi sie to jednak nieźle. Taka powtórka z rodzimej historii początków XXI w. Podobna, w jakimś sensie do Abecadła Kisiela i nie zdziwiłbym się, gdyby sie okazało, że kisielowskie Abecadło było dla Autora inspiracją... Tutaj również mamy do czynienia z alfabetycznym układem rozdziałów, jednak nie "po nazwiskach", a po różnych politycznych "zjawiskach" tamtych czasów. Tamtych - tzn. czasów, w których władzę przejęli miłościwie nam do dzisiaj panujący. Mamy więc takie rozdziały, jak: Becikowe, Czarna teczka, Gruba kreska, Grupa. trzymająca władzę, Jest pan zerem, Magdalenka, Moherowe berety, My razem z bratem, Niedyspozycja, Ojciec Dyrektor, PO-PiS, Prawdziwy mężczyzna, Szorstka przyjaźń, TKM, Tylne siedzenie, Wiem, ale nie powiem, YesYes Yes!, Złodzieje - i wiele innych, jako że rozdziały są dość krótkie. Prawda, że hasła znajome? I dostaje się tutaj niemal wszystkim, od lewa do prawa, chociaż swoim (bo wiadomo z kim pan Lis trzyma) - jakby mniej, autor patrzy na nich łaskawszym wzrokiem. Czyta się to jednak nieźle, językowi autora trudno cokolwiek zarzucić. Rzecz jest pełna ironii, satyry, chwilami nawet sarkazmu. Nawet z dzisiejszej perspektywy ciekawa jest obserwacja pewnej grupy ludzi, dla których polityka jest zawodem. Nie wszyscy się ostali, jednak sporo nazwisk i dziś się powtarza. A poglądy i polityczne sympatie niektórych z nich mocno się zmieniły. Jednak w miarę czytania mój entuzjazm do tej lektury słabł. Nie dlatego, żeby kolejne rozdziały były słabsze. Jednak Autor jawił się być ponad to wszystko, o czym pisze i - gdyby to on był u władzy to...
Andrzej Mirecki - awatar Andrzej Mirecki
ocenił na64 lata temu
My, naród Tomasz Lis
My, naród
Tomasz Lis
Książka została wydana w 2008 roku, ale po 15 latach od wydanie nie zdezaktualizowała się. Co więcej, może jest nawet jeszcze bardziej aktualna. Tomasz Lis korzysta co prawda z nieco oklepanych frazesów, ale dzięki temu czytający nie ma wątpliwości, o co chodzi autorowi. Polecam.
DearBeer - awatar DearBeer
ocenił na63 lata temu
Władysław Bartoszewski. Wywiad rzeka Władysław Bartoszewski
Władysław Bartoszewski. Wywiad rzeka
Władysław Bartoszewski Michał Komar
jak dla około 30letniego czytelnika, dla mnie pozycja dość egzotyczna, momentami poruszająca. ogólnie nie wiem, skąd autor wytrzasnął sobie takie miłe, inteligenckie środowisko, jeszcze warszawskie, no ogólnie trochę zazdro. nie żebym miała ochotę dorastać podczas wojny, późniejsze czasy też chyba nie do końca pod sielską reklamę wymarzonego żywota, ale jednak momentami pojawia się atmosfera Polski bardziej zróżnicowanej, mniej podzielonej, właśnie nawet trochę myślącej. może zwykła mitomania, może przeminęło z wiatrem, ale ogólnie klimat jest. lektura momentami przyjemna, mimo ogromu wiadomości, i też raczej po stronie tych bardziej przystępnych językowo. mocno wspominkowy klimat, nic innego z Bartoszewskim chyba nie czytałam, na razie raczej spoczko.
olaleksandra - awatar olaleksandra
oceniła na72 lata temu
Absurdy PRL-u. Antologia Marcin Rychlewski
Absurdy PRL-u. Antologia
Marcin Rychlewski
GodzinaZksiazka.blogspot.com Wzięłam do ręki książkę z charakterystyczną kolorystyką, czcionką i czarno-białym zdjęciem na okładce. Czego się spodziewałam? Nostalgicznych wspomnień, absurdalnego humoru, sytuacji przypominających filmy i seriale "Miś", "Zmiennicy" czy inne znane? Jak najbardziej. I nie zawiodłam się! Świetna pozycja dla każdego, kto lubi pośmiać się przy lekturze. Co więcej, forma książki pozwala na cieszenie się czytaną treścią z kimś, kto akurat siedzi obok i nie przeszkadza mu wtrącany co jakiś czas dowcip, czy ciekawy wpis. W tej książce znajdziecie zarówno popularne żarty, które w latach PRL-u krążyły wśród obywateli, nietypowe instrukcje obsługi typowych przedmiotów. Rozbroją Was wpisy z ksiąg skarg i zażaleń oraz pism urzędowych. Te, pochodzące z milicyjnych raportów chwilami wydają się nieprawdopodobne...Patrolując ulice zauważyłem spokój...Podkreślam ponownie, że patrol pieszy nie jest w stanie w żaden sposób skutecznie ująć i zatrzymać uciekającego samochodu...Ukrywał się w śmietniku, przez co cuchnął tak intensywnie, że nawet pies służbowy się skrzywił... Takie i inne perełki czekają na Was w tej niepozornej, niedużej książeczce. Niektórych nie wypada przytaczać, ale z pewnością wywołają szeroki uśmiech na Waszych twarzach. Zdjęcia, które przenoszą nas w lata, kiedy na półkach nie pojawiały się wyszukane towary, jeśli w ogóle tam były...Kolejki, kartki na żywność, propagandowe hasła i plakaty. Znane z epoki socrealizmu samochody, popularne znaczki pocztowe, a i oczywiście kultowe buty Relax ! W indeksie na zakończenie, znajdziecie wyjaśnienie nazw, skrótów oraz opisy znanych osób. Książka, którą można czytać jednym tchem, ale i wracać niejednokrotnie do jej treści. Książka, przypominająca czas, kiedy ...było naprawdę inaczej niż obecnie....
Ida - awatar Ida
oceniła na77 lat temu
PRL. Jak cudnie się żyło! Wiesław Kot
PRL. Jak cudnie się żyło!
Wiesław Kot
Tytuł PRL jak cudnie się żyło kusi obietnicą podejścia do absurdów polskiego komunizmu nieco z przymrużeniem oka. I w sumie ją spełnia, chociaż formuła, którą przyjął autor jest dość specyficzna. Ta książka to właściwie zbiór anegdotek. Każda z nich jest zredagowana tak, że zajmuje maksymalnie dwie strony, wraz ze zdjęciami czy dodatkowymi ciekawostkami napisanymi mniejszą czcionką. W sumie to dość ciekawe podanie tematu i nawet osiąga efekt opisania szeroko życia za PRL. Niestety skrótowe i anegdotyczne podanie informacji sprawia, że tę książkę dość ciężko się czyta. Nie da się w nią wciągnąć, bo co kartka, to nowy temat. Acz należy przyznać, że dzięki temu autor był w stanie dotknąć chociaż po powierzchni bardzo wielu aspektów życia, o których się rzadziej mówi. 🪤 Cała masa anegdot PRL jak cudnie się żyło to w sumie masa anegdot z przeróżnych dziedzin życia. Problem jednak w tym, że nie do końca wiadomo czy prawdziwe i skąd się wzięły, bo ich źródła są podawane rzadko, głównie w przypadku cytatów z gazet. Acz niektóre z nich są powszechnie znane i nawet jeśli są urban legends, to założyć można, że mniej więcej oddają ówczesną rzeczywistość. Choć muszę też przyznać, niektóre opisane historie były dla mnie nowością. Np. sensowna i prosta przyczyna wybuchu gazu w rotundzie w 1979 (oblodzenie). Albo tego, jaka historia stała za Marianem Falskim i stworzeniem Elementarza. Że autora wyzywano od truciciela dusz dziecięcych bo w jego podręczniku nie było obrazków świętych, procesji ani kościołów. I wgl jakim ta mała książeczka była wielkim narzędziem propagandy! 🪤 Coś więcej niż anegdotki Życie tak wyglądało i nie wyglądało jednocześnie, bo życie nie składa się z anegdotek. A jednak dają one wyraźny obraz absurdów w przeróżnych aspektach codzienności. Szczególnie te dotyczące najważniejszych potrzeb życiowych – brakach żywności i innych produktów, codziennego reżimu (Milicja czy Ormo),czy ogólnego stanu państwa, który szczególnie rzucał się w oczy podczas zim, np. w 1979 nazywanej zimą stulecia. Ale PRL jak cudnie się żyło to nie tylko śmiesznostki i absurdy. To także inne informacje o ustroju, o niezbyt miłej rzeczywistości braków, przestępczości i prostytucji, czy o pisarzach (Tyrmandzie i Słomczyńskim). W ogóle jest tu sporo informacji o książkach i pisarzach tamtych czasów. Także o popkulturze, filmach, designie i wielu innych aspektach codzienności czasów wiecznych braków i kombinowania. Wiesław Kot zsyntezował ogromną ilość ciekawostek dotyczących przeróżnych aspektów życia. Dość dobrze udało mu się oddać specyfikę życia jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Warto sięgnąć po tą książkę, jako szybką rozrywkę do poczytania od czasu do czasu, w tramwaju, na tronie, czy gdzieś, gdzie ta krótka forma będzie zaletą. Może być też świetnym źródeł niezobowiązujących ciekawostek do wplatania w opowieść o absurdach komunizmu.
PrzeCzytana - awatar PrzeCzytana
oceniła na71 rok temu
RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą Wojciech Mann
RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą
Wojciech Mann
Nie mogę uwierzyć, że od czasu kiedy przeczytałem tę książkę w pociągu do Warszawy minęło już ponad 13 lat. Książek z udziałem Pana Wojtka powstało do tej pory kilka, za chwilę pojawi się chyba kolejny wywiad-rzeka („Echo”). Jednak dla mnie ta „Mannowa” publikacja pozostanie chyba najciekawszą. Może dlatego, że pokazuje pra-początki działalności w muzycznej sferze w latach 60-tych, fascynację radiem i rockiem. Skrzy się od anegdot ze świata muzycznego, ujawnia sekrety rynku wymiany płyt winylowych. A wszystko napisane z dużym poczuciem humoru oraz charakterystycznym dystansem do siebie, co sprawia, że słyszymy głos Autora, a lektura jest wartka i nie nuży. W zasadzie nie ma potrzeby dodawania czegokolwiek więcej, ilość pozytywnych wpisów i ocen powinna być wystarczającą zachętą, aby sięgnąć po Rock-Manna. Jeżeli pojawi się niedosyt, to raczej z powodu zbyt szybkiego zakończenia lektury.
Kedar - awatar Kedar
ocenił na81 rok temu
Niepiosenki Kazik Staszewski
Niepiosenki
Kazik Staszewski
"Ryby w wannie pływały, ach jaki ja byłem młody"- oczywiście wers z 'Parady wspomnień" Przy tych felietonach można sobie stworzyć osobistą, bo to książka jest z gatunku tych, które by smakowały trzeba je umieścić w jakimś własnym kontekście. Przy okazji można sobie przypomnieć to i owo, a i wielokrotnie uświadomić sobie pewne fakty. Wiele z tych felietonów na pewno czytałam przed laty, bo na gazety, w których były publikowane kieszonkowe musiało wystarczyć. Zagadką pozostaje to, jak je wówczas odbierałam. W tej kwestii pamięć milczy i nieustępliwie wykręca się niepamięcią.
alutka74 - awatar alutka74
ocenił na74 lata temu
SHOWman, czyli spowiedź świra Szymon Majewski
SHOWman, czyli spowiedź świra
Szymon Majewski
Wywiad-rzeka, który Majewski opublikował w 2007 roku, czyli u szczytu swojej popularności. Przede wszystkim interesuje mnie, czy książka była pokłosiem umów zawartych z TVN (logo telewizji widnieje na okładce) i Majewski nie miał wyjścia, czy było to klasyczne odcinanie kuponów od sławy (w 2007 "Szymon Majewski Show" był dość popularny),czy to rzeczywiście książka napisana (chociaż poniekąd) z potrzeby serca. No w każdym razie wykorzystał chyba wtedy swoje pięć minut. Ja książkę przeczytałem w 2023, czyli 16 lat po publikacji. Wnioski? Wydaje mi się, że Majewski jest bardzo autentyczny i szczery. Nie opowiada bajek na swój temat. Pięknie wspomina dziadka i rodziców. Miał całkiem fajne i bogate dzieciństwo i młodość. Podoba mi się też, że Majewski jest świadomy własnych wartości: inteligencji, zaradności, poczucia humoru, pewnej wyjątkowości. I opowiada o tych cechach bez zarozumialstwa czy wywyższania się, ale i bez fałszywej skromności i kokieterii. Zawarł też mnóstwo wspaniałych anegdot, przy których kulałem się ze śmiechu. Może to i arcydzieło literackie nie jest, ale całkiem przyjemnie spędziłem czas przy tej książce.
Mister Oizo - awatar Mister Oizo
ocenił na62 lata temu
Talki z resztą Leszek K. Talko
Talki z resztą
Leszek K. Talko Monika Piątkowska
Ciekawe felietony: kilka z nich bardzo celna, zwłaszcza: "Kolanko", "Małżeństwo", "Na pozycjach", "Rzeczywistość wirtualna", "dlaczego kobiety mają makijaż w łóżku", "Księgowość w domu", "wielki tenis"
RR1 - awatar RR1
ocenił na67 lat temu
Warto być przyzwoitym Władysław Bartoszewski
Warto być przyzwoitym
Władysław Bartoszewski
Książka przedstawia losy świadka i uczestnika historii XX wieku – polskiego inteligenta, żołnierza Armii Krajowej, działacza "Żegoty", więźnia politycznego PRL, dysydenta, który pozostał wierny swoim wartościom. Bartoszewski był więziony w Auschwitz, brał udział w powstaniu warszawskim, pełnił ważną rolę w antykomunistycznej opozycji. W wolnej Polsce działał na rzecz polsko-niemieckiego pojednania. Tytuł tej książki wszedł do języka potocznego i funkcjonuje, często w oderwaniu od osoby autora i jego tekstu, jak przysłowie lub przykazanie. Podobny los spotkał powiedzenie Antoniego Słonimskiego, ironiczne "minimum moralne": - Jeśli nie wiesz, jak się zachować, na wszelki wypadek zachowaj się przyzwoicie... Tekst w atrakcyjny sposób łączy w sobie elementy pamiętnika, eseju historycznego oraz refleksji etycznej. To zajmująca opowieść o Polsce i Polakach na przestrzeni burzliwych dekad XX wieku. [na podstawie www.culture.pl]
Wojtek Kusiński - awatar Wojtek Kusiński
ocenił na71 miesiąc temu
Świat według Clarksona Jeremy Clarkson
Świat według Clarksona
Jeremy Clarkson
Clarksona można kochać lub nienawidzieć, zdecydowanie polaryzuje dobitnym sarkazmem i typowym dla wyspiarzy humorem. Od lat jest wnikliwym obserwatorem wydarzeń zarówno na wyspach brytyjskich, jak i światowych kontynentach. Książka zawiera zbiór krótkich felietonów publikowanych na łamach Sunday Times, których wspólnym mianownikiem jest właśnie ironia z jaką Autor podchodzi do życia, i która stała się jego znakiem rozpoznawczym. Moja ocena, po dogłębnych obliczeniach, to okrągłe 6,49 gwiazdek. Korzystając jednak z narzucanych przez portal dostępnych ocen, jestem zmuszony do zaokrąglenia jej jeszcze bardziej, do 6. Nie jest to pozycja dla każdego, tak jak nie każdy może sięgnąć dłońmi do własnych stóp, stojąc na wyprostowanych nogach.
Andy Sikora - awatar Andy Sikora
oceniła na66 miesięcy temu
Wielka wyprawa Ewan McGregor
Wielka wyprawa
Ewan McGregor Charley Boorman
Książka opowiadająca o historii dwóch aktorów, którzy wybrali się w blisko 30.000 kilometrową trasę i ich miłości do motocykli oraz perypetiach związanych z przekraczaniem granic swoich i sprzętowych. O tym jak pozytywnie są nastawieni ludzie w odległych krajach i jak są bardzo pomocni. Na plus trzeba zaliczyć ich zaangażowanie w wolontariat dla UNICEF.
AdamInterF1 - awatar AdamInterF1
ocenił na71 rok temu
Pani Magdo, pani pierwszej to powiem Magda Jethon
Pani Magdo, pani pierwszej to powiem
Magda Jethon
Zawarte w książce historie są nie tylko zabawne, ale stanowią też ciekawe skrawki historii. Trudno wskazać mi nawet ulubione, bo większość wywołuje szeroki uśmiech na mojej twarzy. Regularnie do niej wracam, dlatego mój egzemplarz jest już mocno sfatygowany :)
Macharetka - awatar Macharetka
oceniła na88 lat temu
Muniek Grzegorz Brzozowicz
Muniek
Grzegorz Brzozowicz Zygmunt Staszczyk
O Muńka potknęłam się w antykwariacie. No weź go omiń jak on czerwony jest jak wóz strażacki ! Stary idziesz ze mną, nie możesz tu zostać. I poszedł. Odpaliliśmy spotify, i poszło. Muniek ładnie opowiada czystym językiem polskim ( wyedukowany starannie i dokładnie, dziewięć lat polonistykę studiował😀) co jakiś czas dorzucając do wypowiedzi jakieś fajne słówko slangowe. W kontraście wypada to świetnie. Ponadto zza jego pleców patrzy na nas historia Polski i historia muzyki rockowej w Polsce. Widzę te obrazy, słyszę tę muzykę, znam wielu z wykonawców o których Muniek opowiada. Bardzo podoba mi się, że nie wybiela siebie, przyznaje się do słabych zachowań i to, że nie gwiazdorzy, choćby mógł. Anegdotki opowiadane przez artystę są świetne. Króciutkie, treściwe i prychasz śmiechem choć w komunikacji miejskiej jesteś i robisz z siebie większego dziwaka niż jesteś. Nie szkodzi, bo bawisz się świetnie. Od wczoraj podśpiewuję sobie przy pracy i dobry humor mam. Wczoraj końcówka Muńka już nie tylko przy muzie ale i przy piwku. Rozochocona sięgam po Kinga.
Hana - awatar Hana
oceniła na72 lata temu
Nie wierzę w życie pozaradiowe Marek Niedźwiecki
Nie wierzę w życie pozaradiowe
Marek Niedźwiecki
Głos Pana Marka i lista, którą stworzył, ukształtowała mnie muzycznie, podobnie zapewne jak całe pokolenie lub już pokolenia. Mistrz nastroju, mikrofonu prezentuje się w tej książce bardzo intymnie. Ucieczka od świata w muzykę i samotność nie do końca chyba zawsze udana bo z kart książki często przebija smutek i wspomnienie o tych, "którzy już po drugiej stronie". Czytając o ogromnym przywiązaniu do radia i tej formy kontaktu z ludźmi, nie sposób wyobrazić sobie jak wielki był ból pożegnania z Trójką. Szczęście, że teraz możemy wciąż odbierać muzyczny świat dzięki Panu Markowi w Radio357
PrzemoP - awatar PrzemoP
ocenił na72 lata temu
Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami Wojciech Mann
Podróże małe i duże, czyli jak zostaliśmy światowcami
Wojciech Mann Krzysztof Materna
Jakoś w kwietniu tego roku wkręciłem się namiętnie w oglądanie „Za chwilę dalszy ciąg programu”. O dziwo, na YouTube są tej audycji dość pokaźne zasoby. Na fali fascynacji programem i moimi wcześniejszymi doświadczeniami ze świetnymi książkami Wojciecha Manna sięgnąłem po relacje z podróży duetu MdM. Bawiłem się doskonale! Książka jest idealna na letnią porę, na wakacje i – nomen omen – by zabrać ją w podróż. Panowie Mann i Materna zjeździli kawał świata. Wspólnie też. W lekkiej, anegdotycznej formie, okraszonej mnóstwem świetnych zdjęć, opisują różne perypetie, jakie przydarzyły im się w podróży. A to wymienili w Turcji papierosy na lokalną walutę, którą chcieli zapłacić w Grecji, a tu się okazało, że te banknoty wycofano z obiegu 20 lat temu; a to zwiedzali Weronę z Władysławem Żmudą; innym razem za obiad w Palermo, na który nie było ich stać, zapłaciła mafia. Byli też na wyścigach formuły 1 w Budapeszcie, w Lozannie, w Acapulco, na golfie w RPA, no i przede wszystkim w USA. Na Batorym zabawiali gości jako artyści od okrętowych rozrywek, w Nowym Jorku nagrywali odcinek „ZCDCP”, ba! nawet przeżyli przygody, które potem przerobili na skecze nagrane w USA. Jest też historia o tym, jak stworzyli i prowadzili występy cyrkowe w katowickim Spodku, jak Mann pojechał na wschód – do Lwowa i Petersburga, oraz przepiękny passus autorstwa Materny poświęcony Edwardowi Kłosińskiemu i ich wspólnym wyprawom do Toskanii na narty. Pięknie wydana, świetna książka napisana z gustem, taktem i inteligencją.
Mister Oizo - awatar Mister Oizo
ocenił na79 miesięcy temu
Anglik w Paryżu Michael Sadler
Anglik w Paryżu
Michael Sadler
Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)
Coruja - awatar Coruja
oceniła na811 lat temu
Passa Daniel Passent
Passa
Daniel Passent Jan Ordyński
Powojenna historia Polski, miniona epoka na tle burzliwych zmian polityczno-społecznych opowiedziana przez pryzmat życia Daniela Passenta, polskiego dziennikarza, publicysty, pisarza, tłumacza i dyplomaty, jednym słowem intelektualisty, otoczonego wachlarzem przyjaciół gotowych wspierać w chwilach dobrych i złych oraz gronem nieprzyjaciół zawsze gotowych do demaskowania błędów i moralizatorskich pouczeń. Wieloletni felietonista tygodnika „Polityka” przyznaje: „chętnych do rozliczania mojej osoby nie brak”. Książka biograficzna, powstała, gdy Daniel Passent miał 74 lata, to ważna informacja, perspektywa czasowa pozwala na oddzielenie spraw ważnych, od tych mnie istotnych, namysł nad własnym życiem i czasem minionym, bardziej obiektywny rejestr zdarzeń, rzetelną ocenę dokonanych wyborów i mniej dramatyczne przeżywanie problemów. Pewne rzeczy można ujrzeć dopiero z dalszej perspektywy, gdy łódź naszego życia oddala się na zakręcie rzeki. Wiedza z zakresu szeroko pojętej polityki nie jest moją mocną stroną, książkę przeczytałam z uwagi na wysoką kulturę słowa i warsztat dziennikarski autora, zachowałam w pamięci fragment o przemijaniu / odchodzeniu: - „Jestem pogodzony, nie uciekam w religię, nie wierzę w życie pozagrobowe, nie szukam żadnego innego pocieszenia. Chciałbym umrzeć tak, jak mój teść, człowiek wielkiej dobroci, Stanisław Orawiński, który w ostatnim dniu swojego życia przywiózł mi do domu obiad, bo byłem chory, po czym wrócił do siebie, położył się spać i zasnął na wieki”.
Jeanne - awatar Jeanne
ocenił na73 lata temu
Stuhrowie. Historie rodzinne Jerzy Stuhr
Stuhrowie. Historie rodzinne
Jerzy Stuhr
Znany pewnie wszystkim aktor Jerzy Stuhr przedstawia historię swojej rodziny począwszy od połowy XIX wieku aż do współczesności. Książka jest dobrze napisana, okraszona wieloma zdjęciami. Dowiedziałam się z niej wielu ciekawych rzeczy - skąd wzięła się rodzina Jerzego Stuhra w Krakowie, jakie były losy członków jego rodziny w czasie wojny, a także kilka ciekawostek z życia samego aktora. Polecam
Kasiaw - awatar Kasiaw
ocenił na81 rok temu

Cytaty z książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Kontaktowi, czyli szklarze bez kitu