Ostatni z bogów

Na początek trzeba jednoznacznie stwierdzić , że nie jest to powieść , która ściśle trzyma się faktów historycznych i biblijnych przekazów. Pomysł autora jest bardzo oryginalny , a cała historia jest trochę w stylu przygód Indiany Jonesa i Kodu Da Vinci. Czy potomkowie aniołów żyją lub żyli wśród nas ? Według autora tak i o tym jest ta opowieść . Trzeba przyznać , że czyta się ją lekko , a akcja jest tak dynamiczna , że zegarek nie nadąża. Fajna rozrywka . Jak ktoś lubi takie klimaty to polecam . Jeśli ktoś do religii podchodzi bardzo poważnie to będzie anty . Tyle .

Stworzona ze śladowej notki obszerna [czasem trochę za] opowieść o fascynacji, z niejasną, niedookreśloną postawą moralna Einsteina, na tle brunatnych pomruków rodzącego się faszyzmu. Podziwiać autora za opisy teorii fizyki kwantowej, sprawiające wrażenie jego w tej materii biegłości. Ale - o ile dotąd teorie tę przyjmowałem "na wiarę", tak teraz, po próbie wgryzienia się w te jej opisy , mętlik w tej sprawie mam zupełny. Do tych dwunastu wybranych raczej się nie zaliczam...

Bardzo dobra książka. Czyta się lekko i sprawnie. Jeśli ktoś lubi historie skonstruowane na miarę Browna, to znajdzie coś dla siebie :) Co prawda dialogi młodych bohaterów są mocno ugrzecznione jak na dzisiejsze czasy, ale być może jest to związane z kulturą odpowiedniej dla nich klasy społecznej. Jednakże książka warta do przeczytania.

Ciekawa intryga wokół kościoła zawsze ma szansę być dobrą, poczytną lekturą. Niestety po przeczytaniu opisu oczekiwałem dużo więcej. I choć całość zmontowana jest w ciekawą powieść sensacyjną to cały czas towarzyszył mi pewien niedosyt. Może moje oczekiwania były za duże? Może chciałem czegoś znacznie ciekawszego od Dana Brauna? Może intryga była zbyt wydumana? Czytałem recenzje innych czytelników i dowiedziałem się, że pewien cykl zacząłem od trzeciej książki. Myślę, że kiedyś sięgnę po poprzednią książkę z tymi samymi bohaterami, ale nie tak szybko.

Mieszkam od jakiegoś czasu w Szwecji i jestem przez to niejako zmuszona do czytania e-booków. Tęsknię jednak za papierowymi książkami, więc postanowiłam zapisać się do biblioteki. Ku mojemu zaskoczeniu znalazłam w niej pozycje w języku polskim. Pierwszy w moje ręce wpadł właśnie "Człowiek ostatniej szansy". Na moją ocenę na pewno miała wpływ papierowa wersja, a także to, że kilka ostatnich książek, jakie przeczytałam to saga Camilli Lackberg. "Człowiek..." był więc bardzo miłą odmianą i przerwą od stylu pisania Szwedki (który bardzo mi się podoba, ale czasem warto znaleźć odskocznię od rzeczy ulubionych, by nadal takie pozostawały). Oceniłabym 10/10, ale bardzo nie podobała mi się historia tych samurajów czy tam roninów. Po prostu musiałam ominąć te kilka kartek. A opinia o Szwedach z książki nie pokrywa się całkiem z moim doświadczeniem z tym narodem... Postać komisarza bardzo wiarygodna i nawet go polubiłam z tym jego piciem, przeklinaniem. Wydaje mi się jakiś taki bardzo polski, ale to też być może objawia się moja tęsknota za krajem.

Miałem okazję przeczytać książkę pt. „Sedinum. Wiadomość z podziemi”, której autorem jest Leszek Herman. Nie ma żadnych wątpliwości, że ta książka przyzwoicie reprezentuje województwo zachodniopomorskie, książki stamtąd czytanej w ramach Book Trottera. Oczywiście oprócz fabuły książki nie brakuje licznych opisów Szczecina i okolic, co niewątpliwie wzbogaca wiedzę z regionalistyki historycznej tego regionu. Bardzo zbliżony koncept literacki ma Elżbieta Cherezińska dodając motywy z historii Pomorza do swoich książek, które jak zapewne przyznamy są doskonałą popularyzacją historii. Ta książka, jak i pozostałe zapewne, ewidentnie nawiązują do twórczości Dana Browna i sam autor tego nie ukrywa. W polskiej literaturze zajmuje się tym Maciej Siembieda i Zygmunt Miłoszewski. Niewątpliwie warto poznać koncepcję Leszka Hermana, jestem przekonany, że czytelnik tego typu Brown’owskich thrillerów zawiedziony nie będzie. Co do akcji to mamy trzech głównych bohaterów, raczej zwykłych ludzi, w tym sensie, że prowadzą normalne życie i raczej w przeróżne kabały się nie pchają, no ale jak to bywa czasem się to zdarza, akcja przyśpiesza itp. Najpierw poznajemy Igora Fleminga, architekta, pasjonata historii i historii sztuki. Szybko do akcji weszła Paulina Weber, dziennikarka lokalnej gazety: Dziennika Szczecińskiego. Pojawił się w tej ekipie angielski dżentelmen niemieckiego pochodzenia sir Johan Karley. Cała trójka wzięła się za rozwiązywanie zagadek i dumanie czy istnienie masońskiego skarbu jest możliwe? No i oczywiście mamy z milion różnych interakcji z różnymi ludźmi, nie zawsze sympatycznymi, bywa, że z przestępcami. Wchodzą różne dziwne miejsca, bezpieczne to nie jest, włącznie ze śmiertelnym zagrożeniem. No ale przecież o to też chodzi w tego typu literaturze, ma się dziać, akcja pędzić jak szalona i ma być ciekawie, no i ma być cholernie ryzykownie, żeby był dreszczyk emocji, no i przynajmniej opcja znalezienia jakiegoś złota. Rzecz jasna ta informacja czy do znalezienia czegokolwiek doszło jest spojlerowa, więc ci… Dodać można, że czas akcji jest współczesny, są liczne retrospekcje z przeszłości. Fabuła toczy się przez niewiele ponad tydzień, co przy licznych zdarzeniach uznać to można za krótki czas, a to jest raczej typowe dla thrillerów. Jest ciekawie. Polecam.

Co do tej lektury mam mieszane uczucia. Ogólnie rzecz biorąc, to książka przygodowa z wątkiem kryminalnym, jednak przeznaczona bardziej dla młodszego, niż dorosłego czytelnika. Ale nie tylko. Fabularyzowana opowieść o początkach istnienia Instytutu Technologicznego w Bostonie (Massachusetts Institute of Technology) - pierwszej tego typu placówki edukacyjnej w USA, a obecnie uznawanej za jedną z najbardziej prestiżowych uczelni na świecie. Co ciekawe, fabuła osnuta jest w dużej mierze na faktach historycznych i prawdziwych, żyjących kiedyś osobach. Choć autor wzbogacił książkę także o fikcyjne intrygi i postacie, to w ogólnym zarysie wiernie oddał ówczesne realia i problemy, z którymi zmagała się uczelnia na przełomie lat 60 i 70 XIX w. Nawet postać pierwszej kobiety-studentki i zasady, na jakich została przyjęta do MIT są prawdziwe, co czyni książ­kę jeszcze bardziej interesującą. Chociaż akcja rozkręca się stopniowo, to potem znacznie przyspiesza. Pomimo pewnej naiwności, bardziej odpowiedniej raczej dla młodego czytelnika, powieść jest wciągająca i ciekawa. Dodatkowy plus dla autora za to, że lektura może inspirować i zachęcać młodzież do zgłębiania zagadek nauki, przedstawionej jako fascynująca przygoda. Pomimo początkowej dezorientacji, książkę bardzo dobrze się czyta.

Jeżeli ktoś lubi sensację w stylu Bourne, to polecam. Akcja jest wartka i przenosi się z Europy, a konkretnie z Grecji, do Ameryki, a później do Jerozolimy. Były żołnierz SAS wraca na studia teologiczne przerwane dawno temu. Ale życie pisze mu inny scenariusz...

“Handlarz ksiąg przeklętych” jest debiutancką książką tegoż autora, która przyniosła mu nagrodę literacką “Premio Bancarella”. Autor zabiera nas w fascynującą podróż przez Włochy, Francję i Hiszpanię tropem tajemniczych wskazówek, zawiłych zagadek oraz niebezpieczeństw czyhających z różnych stron. Nie każdemu się spodoba, gdyż jest dość specyficzna tematycznie (na pewno nie nazwałabym ją drugim "Imieniem róży").

"Latarnia umarłych" to historyczno-przygodowo-kryminalna powieść. Znajdujemy tu historię z II wojny światowej, tajemnice z dalekiej przeszłości i wątki z obecnych czasów. Wszystko to jest owinięte w sieć morderstw i wyłaniających się trupów z kipieli wodnych. Cała ta historia dzieje się, w jak dla mnie urokliwym Darłówku, które mi osobiście kojarzy się z przepięknie spędzonymi wakacjami nad brzegiem morza. Moje wyobrażenie o sielskości tego miejsca zmienia się wraz z pogłębieniem historii zawartej w książce. Jeden telefon do dziennikarki Pauliny Weber od człowieka, który chciał podzielić się tajemnicą, którą ukrywał od dziecka, a następnie jego śmierć w wyniku morderstwa otwiera puszkę pandory i zanurza nas w otchłań tajemnic, w których nurkujemy aż do finału.

Po Ryksie bardzo przyjemnie bylo przeczytac o postaci, ktora jak dostaje w glowe to ma wstrzasnenie mozgu, albo umiera, a nie wypija sobie kufel wina i idzie do pracy. Bardzo wciagajaca ksiazka, moim zdaniem dobrze napisana. Na minus zakonczenie w stylu superbohatera, oraz postac Anny (szkoda, ze jedyna kobieta w ksiazce musi byc taka glupiutka i dasajaca sie). Nie mniej jest to bardzo dobra pozycja.

Historia to krótka i niezbyt skomplikowana, jednak klimat mrocznej, pogrążonej w beznadziejnym oczekiwaniu Barcelony, gdzie drugoplanową rolę gra śródziemnomorskie światło i cień, zbudowany w pierwszorzędny sposób - i stąd zapewne porównania do Zafona, od których rzeczywiście tak bardzo bym nie uciekał. Wątek kryminalny to jedno, ale na pierwszy plan wysuwa się historia dni przed wkroczeniem wojsk frankistowskich do Barcelony. Polecam poszukać w Internecie wydań "La Vanguardii" z tamtych dni, co dodatkowo pozwoli przenieść się w klimat tamtych dni. Opowieść warta poznania.

Próba zaprzęgnięcia nauki do wyjaśnienia tajemnic wiary. Datowanie Całunu Turyńskiego, które w rzeczywistości niczego nie wyjaśniło. Nie jasne treści zwojów z Kumran. Tak wielu chciałoby potwierdzenia w faktach historii Jezusa. Dlatego powstała ta książka, by pokazać jaki wpływ na KK mogą dać naukowe rewelacje. Treść zaciekawia, choć można mieć dość opisów potraw jedzonych przez bohaterów.

Moja trzecia przeczytana powieść J. Navarro. Wciągająca pomimo niepewnego początku, rozwija się etapami. Autorka ma nieoceniony talent do pisania książek. Brak zbędnych opisów a wielowątkowość w tym przypadku nie przeszkadza. Polecam bo szybko się czyta i naprawdę warto.

W duże zaskoczenie wprawiła mnie wyżej wymieniona książka.Po pierwsze, dlatego,że nic wcześniej nie czytałam co wyszło z pod pióra tej dwójki autorów...A po drugie, dzieją się w niej rzeczy niesamowite i niesłychane... Zaskoczyło mnie to,że ważne wydarzenia historyczne można opleść dużą dozą ironii i humoru,nie ujmując przy tym ich ważności i rangi.Co dodaje książce dużego waloru. A w moim odczuciu wygląda to tak: Leonardo da Vinci chce zabłysnąć w towarzystwie,lecz nie bardzo wie jak.Jego obrazy straciły z blichtru i opatrzyły się znajomym.W kręgach towarzyskich nagminnie porusza się temat odkrycia Ameryki.A odkrycie jej co sławniejszy chce sobie przypisać.Leonardo wpada na pomysł zdobycia sekretnej księgi,która zawiera sekretne mapy z co dopiero odkrytą Ameryką.Sama książka,jak i niedawno odkryte ziemie jawią się ludności jako: the promised land.A stworzenie owych map, Mistrz chce usilnie przypisać sobie. Po sekretną księgę posyła swego przybranego syna- wykonawcę brudnej roboty,człowieka do wszystkiego i niczego. I tu zaczyna się historia, bo Salai jak mało kto dodaje jej smaku i pikanterii.W kręgach towarzyskich jest on uznawany za nieprzeciętnego: pyszałka,nieuka,obłudnika,kłamce lenia,a to wszystko odziane w postać młodzieńca który bezwstydnie uwodzi niewiasty,bałamuci,łamie serca,uwodzi i rozkochuje.... Jak wszyscy wiemy, w literaturze nastąpił niemały bum na powieści erotyczne...I ja doznałam niemałego zaskoczenia czytając Jajko Salaiego,bo akcja książki toczy się w roku 1508,a seksu i erotyzmu w poczynaniach bohatera niemało;-) Mało tego, fakty które podają autorzy są prawdziwe.Choćby takie,że obrazy które malował Da Vinci są nie jego???????? Pomysł niby tak,ale realizacja wątpliwa????? I być tu czytelniku mądry-bo człowiek patrzy na obraz przekonany,że wyszedł z pod ręki Wielkiego Mistrza,aż nagle bierze ową książkę i okazuje się ze życiowe przekonanie co do sztuki deczko się rypło;-) Ja jestem urzeczona,bo lektura z poważnymi faktami,a dostarczy niemałego zaskoczenia i śmiechu.

"Kolekcja Hankego" J.M. Kalety, to kolejna powieść przygodowo-kryminalna z miłosnym wątkiem w tle. Akcja toczy w znanych mi miejscach. Jest Wrocław, są Rudawy Janowickie i Góry Stołowe, Zamek Czocha i pałac w Kartonikach. Mogłam ponownie przenieść się w czasy mojego dzieciństwa. Bardzo dobrze się czyta.

Bardzo ciekawa historia - sensacja, kryminał i bardzo dobrze skrywana tajemnica z XIII wieku. Czytało się dobrze. Wszystkie wątki są ze sobą ciekawie połączone. Akcja rozgrywa się w Barcelonie oraz San Sebastian. Dwoje ludzi po rozwodzie rozwiązuje zagadkę morderstwa Antykwariusza. Enrique jako atoptowany syn bardzo przeżywa śmierć ojca i pragnie znaleźć mordercę. Jednak jego serce zabije szybciej na widok Marioli. Jest też wątek miłosny , który nie zdradzę jak się rozwinie. Najważniejsze, że autor skonstruował ciekawą powieść wartą przeczytania.

Bardzo ciekawe zagranie - połączenie kilku interesujących postaci, realnych i wymyślonych w jednej książce. Picasso, a raczej lata jego młodości, został w tej opowieści świetnie ukazany, a jego obraz "Panny z Awinionu" idealnie wkomponowany w całość. Tak mnie to wszystko co go dotyczyło zafascynowało, że z pewnością sięgnę po jego biografię. Troszkę zabrakło mi tej wielkiej postaci w drugiej części, gdy pojawił się "słynny" detektyw. Wielce ucieszne było obsadzenie w jednej z ról Arthura Conana Doyla, a co za tym idzie zmiksowania jego postaci Sherlocka Holmesa z detektywem z tej powieści. I do tego Kuba Rozpruwacz oraz Barcelona z przełomu wieków. Szczerze to liczyłam, że jeszcze gdzieś, może w jakimś parku pojawi się Antoni Gaudí, ale i bez niego było ta niesamowita książka. Nawet burdel został tu wyjątkowo kolorowo i atrakcyjnie opisany. Sama zagadka morderstw była taka sobie, ale cała reszta była genialna i zdecydowanie mogę tę książkę polecić.

ciężko mi było dać tej książce ocenę bo mam co do niej mieszane uczucia. Ogółem bardzo mi się podobała, pochłonęłam ją w 3 dni co jak na mnie wyczyn jak na jedną książkę. Autor miał super zamysł w głowię, fabuła wciągająca, ciekawy morał.. Ale język i opis scen był momentami nie do wytrzymania, dla mnie zbyt wulgarny. Ale po tym można poznać dobry kryminał :) Mnie z pewnością ta książka poruszyła, że aż ciężko mi było zasnąć po ukończeniu jej. I faktycznie tak jak inne komentarze mówią- Wampiryzm jest tylko motywem pobocznym, gdzieś przeplatającym się w powieści. Nie ujmuje mu to jednak grozy jaką wprowadza do tej książki

Zaintrygowała mnie okładka. Treść, w moim odczuciu, okazała się zharmonizowana ze zdjęciem. Jesień 1948 roku w Barcelonie po wojnie domowej, ofiary wojny w każdej rodzinie, żywność na kartki, ubóstwo wielu mieszkańców. Reżim Franco najlepiej oddają tytuły i cytaty z gazet czy ulotek. Nieufni i zamknięci w sobie Barcelończycy starają się żyć możliwie normalnie. Podobnie próbuje odzyskać normalność para głównych bohaterów: 65-letni eks-komisarz policji, ponad rok temu zwolniony z obozu przymusowej pracy w miejscu o nazwie Dolina Poległych i 35-letnia Patro. Parę rozbitków łączy miłość i - niestety - wspólne mieszkanie, co naraża ich na łatwy szantaż. Do tego dochodzi "niewłaściwa przeszłość" obojga, moralna i ideowa (on - republikanin). Były komisarz dostaje prywatne zlecenie, propozycję nie do odrzucenia: znalezienie grobu sprzed 12 lat... Dodam, że mimo czytelnych sympatii autora powieści postaci nie są czarno - białe (szczególnie mam tu na myśli ważne postaci z lat 30-tych),powieść nie przytłacza, podoba mi się jej ładny, oszczędny język, a niespieszny wątek kryminalno-obyczajowy bardzo mnie wciągnął.