Gwiazdy prowadzą do domu

Powieści obyczajowe, zwłaszcza z wątkiem romantycznym, nie przestają cieszyć się olbrzymim zainteresowaniem czytelników. Również Gwiazdy prowadzą do domu są bestsellerem, a raczej były nim w 2000 roku. Na pniu prawa do ekranizacji zakupił Hallmark. Kto widział Dom dla mojej córki, ten zna tę historię.

Główną bohaterką jest Dianne, której losy na przestrzeni kilkunastu lat poznajemy dzięki licznym retrospekcjom. Jako siedemnastolatka straciła ojca i mieszkała z matką. Kiedyś zwróciła na siebie uwagę przystojnego Alana, sama jednak zakochała się w jego bracie, Timie. Ba, wyszła za niego. Kiedy okazało się, że ich córka będzie niepełnosprawna, facet ulotnił się.

I w tym momencie wrócił Alan, który wziął odpowiedzialność za żonę brata oraz swoją siostrzenicę. Jako lekarz przez całe lata opiekował się małą Julią. Co dalej, nie zdradzę, choć wielu rzeczy można dowiedzieć się już z dramatycznego prologu, który rozgrywa się w Nowym Jorku. Historia jest na szczęście dobrze napisana i naprawdę wciągająca. Na nudę miejsca nie ma.

Tyle że Gwiazdy prowadzą do domu niewiele więcej oferuje. Zwykłą, ciepłą, pogodną historię z odrobiną nadziei, przypominającą raz po raz, że życie może naprawdę się nie układać, ale to nie znaczy, że nie pojawią się w nim promyki szczęścia. Głębi psychologicznej tu nie ma, żadnych zaskakujących zwrotów akcji też. Ot, przyjemna lektura ku pokrzepieniu serc. Zwłaszcza tych kobiecych.

Więcej recenzji:
https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/
Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Powieści obyczajowe, zwłaszcza z wątkiem romantycznym, nie przestają cieszyć się olbrzymim zainteresowaniem czytelników. Również Gwiazdy prowadzą do domu są bestsellerem, a raczej były nim w 2000 roku. Na pniu prawa do ekranizacji zakupił Hallmark. Kto widział Dom dla mojej córki, ten zna tę historię.

Główną bohaterką jest Dianne, której losy na przestrzeni kilkunastu lat...

Urocza powieść. O wartości cierpliwości. O byciu "jabłkową panienką", czyli oczekiwaniu aż ktoś nas podniesie, pokocha. Polecam.

Urocza powieść. O wartości cierpliwości. O byciu "jabłkową panienką", czyli oczekiwaniu aż ktoś nas podniesie, pokocha. Polecam.

bardzo dobra ale nie rewelacyjna, taka sinusojda, czasem nuda czasem świetna, ale bardzo dobrze napisana, choć nie zapadnie mi długo w pamięci niestety :(

bardzo dobra ale nie rewelacyjna, taka sinusojda, czasem nuda czasem świetna, ale bardzo dobrze napisana, choć nie zapadnie mi długo w pamięci niestety :(

Bardzo ciepła historia o walce z przeciwnościami losu i o sile miłości matki do córki. Czytało się naprawdę dobrze, fabuła jest bardzo przewidywalna, ale chwyta za serce.

Bardzo ciepła historia o walce z przeciwnościami losu i o sile miłości matki do córki. Czytało się naprawdę dobrze, fabuła jest bardzo przewidywalna, ale chwyta za serce.

To moja pierwsza książka Luanne Rice i nie zawiodłam się bo to piękna i wzruszająca historia. Autorka opisuje codzienne i niełatwe życie samotnej matki niepełnosprawnego dziecka. Kobietę opuszcza mąż, który nie może poradzić sobie z ułomnością córki, ale ona się nie poddaje i idzie do przodu z podniesioną głową. Książka chwyta za serce i skłania do refleksji. Człowiek zdrowy i mający kochane, zdrowe dzieci nie zdaje sobie sprawy jakie to szczęście. Przeczytajcie bo warto

To moja pierwsza książka Luanne Rice i nie zawiodłam się bo to piękna i wzruszająca historia. Autorka opisuje codzienne i niełatwe życie samotnej matki niepełnosprawnego dziecka. Kobietę opuszcza mąż, który nie może poradzić sobie z ułomnością córki, ale ona się nie poddaje i idzie do przodu z podniesioną głową. Książka chwyta za serce i skłania do refleksji. Człowiek...

Historia młodej kobiety, samotnie wychowującej nieuleczalnie chore dziecko. Złamane serce z morzami i oceanami w tle (kocham morski klimat, więc książka już na starcie miała ode mnie fory! ;) ). Poza tym: sporo bezinteresownej przyjaźni pomiędzy dziećmi i dorosłymi, ale też garść trudnych relacji rodzinnych. Na pierwszy rzut oka, "Gwiazdy prowadzą do domu" to fajne, babskie czytadło.

Tylko, że sam styl pisania pani Rice nie przypadł mi do gustu. Wiele (naprawdę WIELE!) bezsensownych powtórzeń na zasadzie "zapchaj dziurę" i nieudane retrospekcje - to moje dwa główne zarzuty. Wieczorami często nie chciało mi się wracać do tej lektury, gdyż ciągnęła się jak flaki z olejem. Wielka szkoda, bo fabuła całkiem ciekawa. (Jedna dodatkowa gwiazdka za samo zakończenie ;) )

Historia młodej kobiety, samotnie wychowującej nieuleczalnie chore dziecko. Złamane serce z morzami i oceanami w tle (kocham morski klimat, więc książka już na starcie miała ode mnie fory! ;) ). Poza tym: sporo bezinteresownej przyjaźni pomiędzy dziećmi i dorosłymi, ale też garść trudnych relacji rodzinnych. Na pierwszy rzut oka, "Gwiazdy prowadzą do domu" to fajne, babskie...

Przebrnęłam przez 150 stron. Historia interesująca, ale sposób pisania autorki kompletnie mnie nie porywa...
...może nie czas na tę książkę, nie skreślam pisarki

Przebrnęłam przez 150 stron. Historia interesująca, ale sposób pisania autorki kompletnie mnie nie porywa...
...może nie czas na tę książkę, nie skreślam pisarki

To naprawdę wartościowa lektura. O bólu, o miłości, o trudnych wyborach, ale przede wszystkim: o życiu.

Nie ma tutaj słodkiego, wyidealizowanego świata. Jest za to jeszcze nienarodzone dziecko, które okazuje się być głęboko upośledzone. Co w takiej sytuacji zrobiłaby którakolwiek kobieta? Co czuje? Czego się boi? Podejmuje trud. Książka naszpikowana emocjami, ale według mnie jest to jedynie jej zaleta. Fenomenalnie napisana.

Siła jest kobietą, moi kochani. I książką. :)

To naprawdę wartościowa lektura. O bólu, o miłości, o trudnych wyborach, ale przede wszystkim: o życiu.

Nie ma tutaj słodkiego, wyidealizowanego świata. Jest za to jeszcze nienarodzone dziecko, które okazuje się być głęboko upośledzone. Co w takiej sytuacji zrobiłaby którakolwiek kobieta? Co czuje? Czego się boi? Podejmuje trud. Książka naszpikowana emocjami, ale według...

bardzo wzruszająca książka...

bardzo wzruszająca książka...

Hmm, jakby tu ocenić tę książkę. Z jednej strony bardzo poruszająca opowieść o sile miłości matki do niepełnosprawnego dziecka, o trudnościach w życiu codziennym, o małej dziewczynce, która poznaje co to zainteresowanie ze strony innych, co to miłość, ból i nienawiść. A z drugiej strony od samego początku można się domyślić jak skończy się książka i moim zdaniem jest ona trochę za długa. Lecz to nie powoduje, że książkę czyta się mniej przyjemnie i z mniejszą ciekawością. Polecam :)

Hmm, jakby tu ocenić tę książkę. Z jednej strony bardzo poruszająca opowieść o sile miłości matki do niepełnosprawnego dziecka, o trudnościach w życiu codziennym, o małej dziewczynce, która poznaje co to zainteresowanie ze strony innych, co to miłość, ból i nienawiść. A z drugiej strony od samego początku można się domyślić jak skończy się książka i moim zdaniem jest ona...