Wróżka z Jaskółczej Wieży

Książkę otrzymałam jako prezent razem z drugą częścią, są absolutnie pięknie wydane, zawierają cudowne rysunki smoków w środku, jest opowieść, jest zagadka, wydawać by się mogło, że wszystko pasuje. Niestety nie. Nic tutaj nie działa, a wielka szkoda, bo potencjał był ogromny. Mogła to być jedna z tych słynnych książek dla dzieci która doczekała się kolejnych tomów i wydania filmowego lub animowanego. Niestety, książka jest po prostu nudna.

Kiedy byłam bardzo mała strasznie bałam się KAPITANA HAKA.Więc gdy natknęłam się na tą książkę przypadkiem w nadmorskim sklepie, kupiłam ją od razu nie patrząc nawet na jej tył. Nie zawiodłam się. Ludzie którzy wychowywali się na PIOTRUSIU PANIE powinni to przeczytać.

Rezolutna, rudowłosa Crom podbiła moje serce już podczas pierwszego spotkania. Dlatego też z ogromną przyjemnością sięgnęłam po kontynuację jej przygód, która ukazała się kilka tygodni temu nakładem Wydawnictwa Zielona Sowa. Krzysztof S. Stelmarczyk po raz kolejny zauroczył mnie niesamowitym poczuciem humoru i lekkim piórem, dzięki którym lektura powieści była czystą przyjemnością. Po burzliwych przygodach, jakie przypadły jej w udziale w poprzednim tomie, Crom wyrusza w drogę powrotną do domu. Towarzyszy jej Bruno, zreformowany wilkołak, który nie tylko został jej najlepszym przyjacielem, ale i najlepszym z możliwych obrońców. Aby dotrzeć do Leśnego Kątka, gdzie mieszka dziewczynka, muszą pokonać długą drogę, Duch Lasu pomyłkowo przeniósł ich bowiem na brzeg Oceanu Zewnętrznego. Bruno liczy na to, że szybko i bezpiecznie uda mu się odprowadzić Crom do domu. Pierwsze komplikacje pojawiają się, gdy oboje ucinają sobie drzemkę w zaciszu porośniętego trawą kopca, a budzą ich przystawione do gardeł miecze dwóch nieletnich barbarzyńców… W drugim tomie cyklu mamy szansę lepiej poznać świat stworzony przez autora – planetę pokrytą w całości wodą, na której jedynym lądem jest Wyspa, zamieszkana zarówno przez zwykłych ludzi, jak i magiczne istoty. Tym razem akcja przenosi się na Plażę Barbarzyńców oraz pustynny Pierwszy Brzeg. Stelmarczyk łączy schematy z powieści przygodowych i fantastycznych oraz różne elementy kulturowe, czego efektem jest interesujący i barwny misz-masz. W barbarzyńskich plemionach, Dzieciach Światowida, nietrudno nie dostrzec inspiracji Słowianami. Z kolei kraina położona na Pierwszym Brzegu niemal do złudzenia przypomina świat arabski. Na dokładkę dostajemy jeszcze rasowych piratów, grasujących po wodach okalających Wyspę. Jednym słowem, dla każdego coś miłego. Powieść czyta się niesamowicie szybko, a to za sprawą wartkiej akcji, która nie pozwala się nudzić nawet przez chwilę. Największą zaletą „Crom…” jest niesamowity humor, z jakim została napisana. Bohaterowie toczą zabawne dysputy i docinają sobie niemal na każdym kroku. Nie brak tu także humoru sytuacyjnego. Mogę szczerze przyznać, że kilkukrotnie prawie popłakałam się ze śmiechu, bowiem większość ironicznych komentarzy zdecydowanie lepiej trafi do dorosłych, niż do dziesięciolatków. Z kolei dzieciom z pewnością spodobają się przygody niepokornej i odważnej Crom oraz jej towarzyszy. Dzięki temu książka stanowi świetną lekturę zarówno dla młodszych, jak i starszych czytelników, mających osiemnastkę dawno za sobą. „Crom i mali barbarzyńcy” to nie tylko świetna kontynuacja – drugi tom jest jeszcze lepszy od pierwszego. Jestem przekonana, że tych, którzy mają już za sobą lekturę powieści „Crom i uczeń czarnoksiężnika”, nie będę musiała przekonywać do sięgnięcia po kolejną część cyklu. Dlatego serdecznie zachęcam do tego wszystkich, którzy nie mieli jeszcze okazji poznać opowieści o rezolutnym rudzielcu. Choć książka skierowana jest przede wszystkim do dzieci w wieku 10+, z pewnością spodoba się wszystkim, niezależnie od wieku.

Kiedy zobaczyłam książkę, wiedziałam, że mi się spodoba. Niektórzy piszą, że okładka jest straszna, ale mi się podoba. Sama historia, jest bardzo dobra i napisana prostym językiem, dzięki czemu trudno się pogubić. "Nigdzie nie jest bezpiecznie.... Nawet jeśli to tylko sen."

Całkiem przyjemna fantastyka, choć uwierało mnie kilka pomysłów. Mała dziewczynka pozostawiona świadomie przez dorosłych na zimnie i w deszczu z samymi zwierzętami, bo ktoś miał wizję? Rozwiązanie przez nią konfliktu społeczności z dorosłą kobietą? Gdyby bohaterka była młodą dorosłą kobietą chyba bym przełknęła to bardziej, ale pomysł nawet niezły i język również w porządku.

Mimo tego że książka jest przeznaczona dla młodszego czytelnika to ja bawiłam się przy niej wyśmienicie. Autorka doskonale wykreowała postacie zarówno te rzeczywiste jak i fantastyczne. Jest to drugi tom ale mimo tego że nie przeczytałam pierwszego to mam wrażenie że nic się nie stało ponieważ wszystko jest bardzo fajnie tłumaczone i są przypomniane wątki z pierwszego tomu. Książka jest bardzo wciągająca i ciekawa. Smaczku dodaje też alfabet wymyślony przez autorkę, dzięki któremu musimy rozszyfrowywać niektóre fragmenty lektury. Zachęca czytelnika do sięgnięcia po pozostałe tomy. Ogólnie mówiąc bardzo dobra fantastyka młodzieżowa.

Cykl Kroniki Smokologii, jest skierowany do młodzieży. Przynajmniej tak się wydaje na początku, jednak tak prawdę mówiąc ja bym bardziej powiedział iż raczej cykl skierowany jest do "młodszej młodzieży". Bohaterami jest rodzeństwo w wieku 12 i 13 lat. Poznają oni doktora Drake'a który zaczyna uczyć ich o smokach. Mimo, że cykl ma pewne wady, typu zbyt dorosłe zachowanie bohaterów. Naprawdę czasem jest to aż tak irytujące, że człowiek ma ochotę rzucić książką o najbliższą ścianę. Postacie drugoplanowe i część pierwszoplanowych są bardzo płytkie i przewidywalne. Jednak mimo swoich wad książka jest przyjemna i szybko się ją czyta. Młodsi czytelnicy mogą śmiało dodać dwie gwiazdki do oceny.

Okładka i skrócony opis książki wskazywały na typową młodzieżową opowieść o walce dobra ze złem, wróżkach, krasnalach i innych magicznych postaciach oraz o przeżywającej "trudne chwile" nastolatce - wzięłam się za nią zatem bez większych oczekiwań. Okazało się jednak, że "13 skarbów" to historia mroczna, wciągająca i nie taka oczywista. Wróżki nie zawsze są dobre, nie zawsze latają w różowych spódniczkach i wyśpiewują trele ze skowronkiem. Na całe szczęście:)

Ciekawa powieść dla młodszych czytelników. Uliczny złodziejaszek sięga nie do tej kieszeni co powinien i zawiera znajomość z wiekowy magiem. Spodobało mi się to jak autorka zestawia ze sobą zapiski głównego bohatera i jego opiekuna. Główny bohater bez emocji podchodzi do tego co mu się przytrafia, choć to czasem mało sympatyczne zdarzenia. Nie lituje się nad sobą i nie narzeka, a to ciekawa cecha i sposób prowadzenia postaci. Sama magia została nietypowo opisana przez autorkę. To co wymyśliła autorka jest naprawdę pomysłowe.

Świetna, trzymająca w napięciu, z wyjątkowym i tajemniczym klimatem... jak dla mnie to idealny przepis na książkę! Trójka dzieci wraz z rodzicami przeprowadza się do tajemniczego, należącego niegdyś do równie tajemniczego pisarza, starego, wiekowego domu. Po niespodziewanej wizycie córki pierwotnego właściciela domu, życie dzieci zmienia się w koszmar. Zostają oddzieleni od swoich rodziców i przeniesieni do groźnego, niebezpiecznego tajemniczego świata. Czy uda im się odnaleźć drogę do domu? Szanse na to są bardzo znikome...

Eri jest niezwykłą dziewczynką, która mocno różni się od pozostałych dzieci z wioski. Ma rude włosy i nie boi się lokalnej szeptuchy Maruszy. Chętnie spędza z nią czas, przy okazji dowiadując się wielu ciekawych rzeczy o leczniczych roślinach. Potrafi również porozumiewać się ze zwierzętami, które są jej posłuszne. Wydaje się, ze dziewczynka obdarzona jest pewnymi umiejętnościami, nieco magicznymi, które dobrze byłoby rozwijać pod okiem kogoś, kto się na tym, zna. Dlatego też Eri trafia pod opiekę Maruszy. Dziewczynka w skupieniu poznaje tajniki wiedzy szeptuszej. Mimo iż większość czasu jest grzeczna i posłuszna, jest tylko dzieckiem. Ciekawym i czasami działającym nierozważnie. I to właśnie te cechy powodują, ze dziewczynka odkrywa skrzętnie skrywaną tajemnicę Maruszy - dziwny, pulsujący ciepłem jajowaty kamień. Wkrótce okazuje się, że to jajo smoka, które szeptucha otacza opieką i pilnuje, by nie wpadło w niepowołane ręce. Ale zły czarnoksiężnik Widukind tylko czyha na możliwość przejęcia jaja. Legenda głosi, że kto będzie przy wykluciu smoka i nada mu imię, stanie się wszechpotężny i będzie mógł władać całym światem. Wkrótce okazuje się, że jakimś sposobem Widukind wyczuł, gdzie może zdobyć jajo. Szeptucha nakłada na Eri ważną misję uchronienia jaja i dostarczenia go do Ewanny, siostry Maruszy. Tam podobno smok ma być bezpieczny. "Eri i smok" to powieść drogi, z magicznymi elementami i stworzeniami charakterystycznymi dla gatunku fantasy. Niektórzy przyrównują tę historię do tej z "Władcy Pierścieni". Jednak należy pamiętać, że "Eri i smok" przeznaczona jest dla najmłodszego czytelnika. Mimo iż jest to opowieść fantastyczna, tak naprawdę jest bajką. Porusza ważne kwestie, jak przyjaźń, moralność, lojalność, problem z odróżnieniem dobra od zła. Pokazano, że inność i jej piętnowanie potrafi krzywdzić, a to co wydaje się dobre, nie zawsze takim jest.

,,Princetta i Kapitan" to młodzieżowa powieść przygodowa, w której głównym motywem jest droga. Ale ja swoim zwyczajem rozbiję recenzję na fragmenty: FABUŁA Princetta Malwa ucieka z pałacu, bo nie chce być marionetką swoich rodziców; chce czytać, pisać, fantazjować, sama decydować o swoim losie - po prostu chce być wolna. Ucieka także przed niechcianym małżeństwem - moim zdaniem ten oklepany powód ucieczek księżniczek jest dodany niepotrzebnie, w zupełności wystarczyłyby pozostałe. Pierwsza połowa książki opowiada o tej ucieczce, i jest moim zdaniem nudniejsza od części drugiej, w której to Malwa wraz z grupką przyjaciół trafia do tajemniczego Archipelagu - mają szesnaście dni, by się z niego wydostać. Każdy musi zmierzyć się ze swoją próbą - i ze swoimi marzeniami. Czy warto je zrealizować za wszelką cenę? Fabuła jest skomplikowana, choć nei da się w niej pogubić, ciekawa, różnorodna, książka potrafi wciągnąć. PRZESŁANIE Wbrew pozorom trochę tu wartościowych rzeczy autorka wcisnęła - ale wszystko dyskretnie, bez łopatologii, wnioski do interpretacji czytelnika. Wolność. Czy warta jest rozłąki z rodziną, czy musi oznaczać ucieczkę? Marzenia. Czy zawsze są dobre? Czy nas nie zaślepiają? Czy można pogodzić się z porażką? Czy potrafimy żyć dalej, gdy nasze marzenie się nie spełni? BOHATEROWIE Tutaj bez rewelacji, żadnego bohatera nie wyróżniam, nie pokochałam.Nie mamy tu wnikliwej ich charakterystyki. Z drugiej strony wszyscy są prosto, ale dobrze skonstruowani, każdy ma jakieś charakterystyczne cechy, widmo przeszłości, pochodzi z jakiejś grupy społecznej. Są rozpoznawalni. ZAKOŃCZENIE Muszę przyznać, kilka lat temu wycisnęło ze mnie sporo łez. W głowie ułożyłam sobie własne - tego nie chciałam zaakceptować. Teraz zaliczam je do takich dwuznacznych, nie czarno-białych, zakończeń szczęśliwo - nieszczęśliwych. Zaskoczeniem jest to, że w takiej książce, w której wcześniej bohaterowie nie doznali żadnej krzywdy, w zakończeniu, cóż, wielu ucierpi. A pozostali nie będą żyli jedwabiście, długo i szczęśliwie, ale sami ułożą sobie życie najlepiej jak się da. Będą szczęśliwi, choć nie będą w idealnej sytuacji. Lubię takie zakończenia. Podsumowując, ciekawa akcja; nie oklepany, ale nie rewolucyjny pomysł; język niczym się nie wyróżnia; bohaterowie - przyzwoici. A czym zasłużyła "Princetta i Kapitan" na ocenę 4/5=8/10? Po odłożeniu tej książki jeszcze się o niej myśli. Wywarła na mnie wrażenie. A że i miło przy niej spędziłam czas, to książka spełniła swoje zadanie.

Pierwszą część przeczytałam prawie 7 lat temu, od razu kupiłam kolejną. Ale przez te 7 lat nie mogłam się zebrać do jej przeczytania z obawy przed moja awersją do literatury młodzieżowej (a może nawet dziecięcej). Zrobiłam to dopiero kilka dni temu i chce powiedzieć,że był to bardzo przyjemny powrót. Czytalam z taką samą ciekawością jak lata temu 13 skarbów.

Recenzja ukazała się także na blogu: http://otwartaksiega2002.blogspot.com/2015/07/opowiesc-niemieckiej-rowling-recenzja.html Książka jest wydana w okładce, która raczej przyciągnie uwagę młodszego czytelnika. Czcionka jest całkiem spora, co ułatwia czytanie w szybkim tempie. Niektóre obrazki w tej książce są przepiękne, ale niektóre są raczej przeciętne. Całe wydanie oceniam na dobre. Szału nie ma, ale jest całkiem nieźle. Fabuła książki, mimo iż jest to książka raczej dla młodszych odbiorców, jest bardzo ciekawa i oryginalna. Autorka ma nieposkromioną wyobraźnię i wspaniałe pomysły. Pomysł na fabułę tej książki Cornelia Funke miała świetny i na dodatek bardzo dobrze go wykorzystała. Książka w niczym nie przypomina zwykłych książeczek dla młodszej młodzieży. Może nie ma tak bardzo rozwiniętej fabuły i wielu wątków jak na przykład Harry Potter, ale jak na tak mało znaną książkę pomysł i fabuła wypadają świetnie. A wszystkie wątki i zdarzenia są bardzo ciekawe. Lecz niektóre wydarzenia można przewidzieć, a zakończenie powieści jest przewidywalne od początku książki, więc to zaniża ocenę. Bohaterowie powieści nie są może najlepszą cechą tej książki, ale do niektórych da się poczuć sympatię. Lecz niestety do większości bohaterów nic się nie czuje, jest się wobec nich neutralnym. Ale są różne wyjątki, jak na przykład sam główny bohater Jon, Ella, Brodacz i babcia. Właściwie są to wszyscy bohaterowie dobrze zarysowani. Reszta to po prostu postacie, które mało się pojawiają na stronach powieści i nie znamy dokładnie ich charakteru. Ja jakoś nieszczególnie zżyłem się z bohaterami, ale na niektórych życiu mi zależało. Styl pisania autorki jest dość ciekawy i wciągający. Podczas czytania książki nie nudziłem się ani nie miałem ochoty na odłożenie książki. Cornelia Funke pisze w sposób bardzo przyjemny i lekki, a książkę czyta się bardzo szybko, chociaż to też zapewne zaleta przepięknych obrazków i dużych liter. Książka jest bardziej dla osób w wieku 11-13 lat, więc większości się jakoś niezbyt spodoba. Na blogu nie było jeszcze recenzji książki, która jest trochę dla młodszych, więc postanowiłem to zmienić. Poza tym, jest to jedyna książka, którą przeczytałem w czerwcu. A ogólnie rzecz biorąc, ja nie czytam takich książek, w sensie dla młodszych czytelników, więc Rycerz widmo stanowi taki wyjątek. Biorąc ją do ręki, myślałem, że będzie to gorsza książka, na niskim poziomie. Ale się mile rozczarowałem. Książka jest miłą odskocznią od rzeczywistości, bardzo szybko i przyjemnie się ją czyta. Polecam na zabicie nudy i kiedy chcemy odpocząć od ciężkich lektur. Daję jej ocenę 6, bo nie była książką złą, ale arcydziełem też nie była.

Chyba każdy z nas marzył jako dziecko o odwiedzeniu magicznego sklepu. Pełnego magicznych przedmiotów, których nie sposób było sobie nawet wyobrazić. Do takiego sklepiku zabiera nas Pierdomenico Baccalario wraz z Finley'em. [...] Cała recenzja na mojej stronie: https://meikasprzak.wixsite.com/misspanda/post/sklepik-okamgnienie-m%C5%82odzie%C5%BCowa

Przed przeczytaniem tej książki nie miałam pojęcia, że opowieści pełne niezrozumiałych kodów i szyfrów oraz zagadek mogą być aż tak interesujące. Czyta się ją z zapartym tchem. Niesamowite, że historia opisana w książce jest inspirowana prawdziwym, nigdy nierozszyfrowanym manuskryptem. Z niecierpliwością czekam na drugą część.

Dostałam ją na ósme urodziny (pamiętam że wtedy czytałam z przerażeniem XD) przeczytałam wszystkie części po kilkanaście razy i mam do całej serii ogromny sentyment - to książka mojego dzieciństwa. Dopiero po latach zauważam tandetność niektórych sytuacji, niedociągnięte wątki i gdybym miała przeczytać ją teraz, bez te całej subiektywnej otoczki emocjonalnej ocena byłaby o wiele niższa, ale tak nie jest więc pozwolę sobie na dziesięć gwiazdek.

Z niewiadomych przyczyn dochodzę do wniosku, że chyba wolę dobre książki dla dzieci od książek dla dorosłych. Spostrzeżenie o tyleż zaskakujące, co przygnębiające, bo tych ,,dobrych książek dla dzieci'' jak na lekarstwo. Co prawda daje do myślenia fakt, że jest wśród nich więcej dobrze napisanych powieści niż pośród całej tej rzeszy literatury przeznaczonej dla dorosłych czytelników. Hmmm, po powtórnym przeczytaniu wstępu dochodzę do wniosku, że nie całkiem oddaje on to, o czym myślę. Słowa dotyczące ilości dobrze napisanych lektur podtrzymuję, aczkolwiek książki dla dzieci wolę, jeśli chodzi o rozrywkową stronę czytania (chociaż nie zawsze). Dobra, pomińmy te rozważania: ,,Crom i uczeń czarnoksiężnika'' to zabawna, ciepła książka, świetnie napisana, oryginalna i wyjątkowa. Główna bohaterka jest wyszczekana, odważna i samodzielna (czasami aż nazbyt dojrzała na 12-latkę, ale nie czepiajmy się, w końcu nikt nie twierdzi, że fabuła ma być prawdopodobna!). Jasne, głębszych przemyśleń brak, nowych prawd autor też nie odkrył, ale co z tego - wszystko należy przykładać do właściwej miary, a w swojej kategorii ta powieść jest bardzo dobra! Chcecie zachęcać dzieci do czytelnictwa? - czytajcie im takie książki. Sukces gwarantowany!

1956 Tata Freddy’ego i Polly to geniusz, dlatego zawsze chętnie pomagają mu w eksperymentach. Nawet jeśli oznacza to poddanie się kriogenicznemu zawieszeniu, czyli zamrożeniu do momentu, gdy wybudzi ich ojciec. Wiedzą, że nie potrwa to dłużej niż godzinę lub dwie, więc nie ma się czym martwić... 2009 Ben i Rachel spędzają w domu długie i nudne letnie wakacje. Nieoczekiwanie odkrywają w ogrodzie zasypany ziemią schron – a w nim dwie zamrożone postacie, chłopca i dziewczynkę. Jakby mało im było wrażeń, Rachel niechcący przyciska guzik, dając początek serii niewiarygodnych zdarzeń... Czy Freddy i Polly zaaklimatyzują się w XXI wieku? Jak zniosą wybudzenie? I najważniejsze: co się stało z ich ojcem oraz dlaczego pozwolił, aby byli zamrożeni w czasie tak długo? Znakomita powieść przygodowa dla młodzieży. Czyta się szybko. Wartka akcja sprawia, że nie sposób oderwać się od czytania. Pobudza wyobraźnię. W napięciu towarzyszymy bohaterom do samego końca. Fajna powieść z gatunku tych, do których chce się wracać. Polecam!