Skamieniałość z chomika. Zrób to sam!

Zbiór artykułów znajdujących się w książce, opisuje rzeczy, które podczas oglądania serialu są dla widza niezauważalne. Ponadto jest też kilka ciekawostek na temat samego powstawania serialu, czyli jak to House miał być najpierw hydraulikiem czy telemarketerem (!) Opisani są również inni serialowi bohaterowie i ciekawe spostrzeżenie czy dr Wilson istniał naprawdę czy był tylko wyobrażeniem w głowie House’a? Szkoda, że artykuły odnoszą się tylko do trzech pierwszych sezonów. Chętnie poznałabym analizę późniejszych odcinków.

Muszę przyznać, że do serialu "Dr House" podchodziłam przez długi czas sceptycznie. W czasie emisji telewizyjnej obejrzałam może 2 odcinki, pobieżnie, bez specjalnego zainteresowania. Kolejne podejście wyglądało już inaczej. Serial często wspominał i zachwalał mój kolega, postanowiłam więc spróbować obejrzeć kilka odcinków w skupieniu na tym co dzieje się na ekranie. I stało się! Opowieść o gburowatym lekarzu - detektywie w momencie podbiła moje serce, pochłonęła uwagę i cały czas wolny. Jak dobrze, że były wtedy wakacje! Dziś wspomniany wyżej kolega jest moim ukochanym i to właśnie od niego pożyczyłam tę książkę. Stanowi ona nie tyle przewodnik po serialu, co opowieść o tym jak powstawał "Dr House". Zawarto w niej rozmowy z twórcami, aktorami i innymi osobami, dzięki którym serial mógł zostać nakręcony. Nie pominięto żadnego aspektu - wypowiadają się nawet projektanci kostiumów i odpowiedzialni za wyżywienie pracowników. Mimo, że nie jestem przyzwyczajona do tego typu lektury (na co dzień sięgam raczej po powieści),książkę przeczytałam z przyjemnością. Jest napisana lekko, zabawnie i przede wszystkim ciekawie. Tekst zawiera wiele odniesień do przypadków medycznych występujących w serialu, do pacjentów, lekarzy. Opisuje bohaterów z punktu widzenia różnych osób. Jest też zbiorem wspaniałych cytatów - głównie wypowiedzi House'a, ale też innych postaci. A wisienką na torcie jest przedmowa napisana przez Hugh Laurie'go, wstęp do przygody. Polecam gorąco

Książka z gatunku lekkie, łatwe i przyjemne. Czyta się bardzo szybko [tak akurat starcza na jedno popołudnie]. Trójka nietuzinkowych autorów [wykładowca medycyny, biochemik/programista i chemik] w zabawny sposób opisuje 101 fikcyjnych postaci, które miały mniejszy lub większy wpływ na losy świata. W książce możemy spotkać dwa zestawienia postaci: ze względu na ważność oraz podział na tematyczne rozdziały. Dodatkowo między rozdziałami można znaleźć porozrzucane interludia opisujące etapy powstawania książki. Oczywiście nie można zapomnieć o wkładzie Yogiego ;) ale kim jest Yogi niech czytelnik przekona się sam. Niektóre rozdziały np. z dobrze znanymi postaciami z mitów można pobieżnie przejrzeć, chociaż akapit o Herkulesie zasługuje na odrobinę więcej uwagi. Z kolei nieco krytyczne pokazanie bajek może skłonić czytelnika do myślenia. Na uwagę zasługuje też rozdział poświęcony zbrodni w pewien sposób porównujący temat z punktu widzenia detektywa/stróża prawa oraz zbrodniarza. Podsumowując: *na plus: tematyczny podział na grupy i zabawny sposób przedstawienia wszystkich postaci; *na minus: bardzo rzucający się w oczy amerykanizm [może nie wszystkim to będzie przeszkadzać, ale mnie wyjątkowo irytowało]. Czy warto przeczytać? Jeśli ktoś ma ochotę na lekką wakacyjną lekturę albo coś specjalnie na długi jesienno-zimowy wieczór, to zdecydowanie tak.

Typowy przykład książki poszerzającej horyzonty. Nazwiska autorów poszczególnych rozdziałów brzmią obco i na pewno nic nie zmusiłoby mnie do zgłębiania ich wywodów filozoficznych, bo z takimi mamy tutaj do czynienia. House jednak dokonał tego cudu, kolejnego w swoim życiu. Nie potrafię określić, czy książka jest równie genialna, jak postać. o której rozprawia, ale na pewno jest równie wnikliwa. I co jest dla mnie zaskoczeniem, można polubić filozofię, oczywiście o ile zostanie przedstawiona w sposób przystępny. Mój podziw nad twórcami postaci doktora jeszcze się zwiększył. Jestem absolutnie zaskoczona, iż po gruntownej analizie zachowań i poglądów Housa doszukać się można inspiracji ze świata najwybitniejszych filozofów wszech czasów. Przeczytałam z ciekawością i niemałą fascynacją. Co znaczy prosty przekaz i sławna postać na okładce.

Nie przeczytałem całej książki, gdyż jest to skondensowany spis faktów, ciekawostek i cytatów z różnych dziedzin życia, czasem oczywistych i powszechnie znanych (stąd nazwa zbędnik),a czasami wzbudzających niesamowite wręcz zdumienie czytelnika, który chce uważać się za inteligenta i zabłysnąć w towarzystwie erudytów, czy wręcz omnibusów ;) Wysoka ocena mimo stosunkowo małej liczby cytatów związana jest z tym, że przy czytaniu ciekawostek świetnie się bawiłem (lubię np. ciekawostki historyczne) i nie sprawdzałem ich w wikipedii, czy też na odpowiednich forach.

#WyzwanieLC2021 Nigdy nie uczestniczyłam w comiesięcznej zabawie z wyzwaniem LC. W styczniu przypadkiem trafiłam na artykuł z tym związany i pomyślałam, że w sumie warto wziąć udział, wraz z rozpoczęciem nowego roku. Przejrzałam swoje książki, w celu znalezienia odpowiedniej, pasującej do tematu i trafiłam na "Szósty zmysł" Bruce'a Hooda. Pozycja ta przeleżała u mnie kilka lat, po tym jak kupiłam ją spontanicznie na wakacjach. Zawsze była odkładana na później i stwierdziłam, że to dobry moment, by w końcu po nią sięgnąć. Książka jest bardzo ciekawa. Opisuje naszą wiarę w przesądy i zjawiska nadprzyrodzone. Autor dużo mówi o funkcjonowaniu ludzkiego mózgu oraz rozwoju człowieka na przestrzeni lat, dzięki czemu możemy dużo się dowiedzieć z tej tematyki. Przedstawia swoje poglądy, ale również przedstawia różne badania przeprowadzone przez specjalistów. "Szósty zmysł" czytało mi się przyjemnie i szybko, chociaż mam wrażenie, że na początku powoli i dopiero po chwili książka się rozkręciła. Przykłady podawane przez Hooda były oryginalne i wzbudzały zainteresowanie. A Ty? Założyłbyś sweter mordercy?

Książka Harry’ego Olivera to lekka i przystępna wyprawa w świat ludzkiej irracjonalności, którą oceniam na solidne 6/10. Autor stawia sobie za cel wyjaśnienie genezy najpopularniejszych wierzeń, które od wieków towarzyszą nam w codzienności – od lęku przed rozbitym lustrem, przez unikanie przechodzenia pod drabiną, aż po tytułowe czarne koty. Największą zaletą tej publikacji jest jej encyklopedyczny, a zarazem anegdotyczny charakter. Oliver nie zanudza czytelnika suchymi faktami historycznymi; zamiast tego serwuje krótkie, treściwe rozdziały, które idealnie nadają się do czytania „z doskoku”. Dowiadujemy się na przykład, że rzucanie soli przez lewe ramię miało pierwotnie oślepić czającego się tam diabła, a unikanie trzynastki przy stole ma swoje korzenie w biblijnej Ostatniej Wieczerzy. Autor sprawnie pokazuje, jak wiele naszych dzisiejszych lęków to tak naprawdę relikty dawnych systemów religijnych lub praktycznych zasad bezpieczeństwa, które z czasem obrosły magiczną otoczką. Książka świetnie obnaża uniwersalność ludzkiej psychiki – niezależnie od epoki, zawsze szukaliśmy sposobów na „zaklęcie” rzeczywistości i oswojenie niepewnego losu. Oliver pisze stylem gawędziarskim, pełnym brytyjskiego humoru, co sprawia, że lektura jest czystą rozrywką. Moja ocena odzwierciedla pewien niedosyt merytoryczny. Choć smaczki historyczne są ciekawe, książka ślizga się po powierzchni tematu. Brakuje tu głębszej analizy psychologicznej czy socjologicznej – odpowiedzi na pytanie, dlaczego mimo rozwoju nauki, wciąż kurczowo trzymamy się tych absurdalnych zasad. Momentami autor przytacza kilka różnych wersji pochodzenia jednego przesądu, nie wskazując, która z nich jest najbardziej prawdopodobna, co wprowadza lekki chaos informacyjny. Podsumowując, „Czarne koty i prima aprilis” to idealna pozycja dla osób, które chcą błysnąć ciekawostką w towarzystwie, ale nie szukają naukowej rozprawy. To sympatyczny, choć nieco powierzchowny przewodnik po naszych małych obsesjach, który udowadnia, że każdy z nas, nawet podświadomie, nosi w sobie odrobinę lęku przed tym, co „przynosi pecha”.

Książka "Tajny raport o świecie Pandory. Avatar Jamesa Camerona" jest gratką dla fanów filmów, i zdecydowanie jest tu trochę ciekawostek! Całość napisana jest jakby w formie przewodnika bądź podręcznika pisanego przez osobę żyjącą w świecie z filmu. Książka składa się z sekcji o astronomii u geologii Pandory, życiu Na'vi, faunie, florze, a kończy się spisem technologii używanej przez ludzi. Początek był ciekawy. Chociaż mocno naukowy, rozjaśnił wiele rzeczy. Wyjaśnili trochę kwestię Unobtanium i jego dość kiczowatej nazwy, a do tego dowiedziałam się w końcu po tylu latach, że Pandora znajduje się przy Alfa Centuri. Wiem też teraz, że ta rajska kraina jest jednym z księżyców Polifema. Część o faunie bardzo mi się podobała, w końcu poznałam nazwy różnych stworzeń z filmu a do tego różne interesujące ciekawostki 😁💫 Mam też wrażenie, że niektóre z omawianych zwierząt pojawiły się w filmie na bardzo krótko, a tu tyle można o nich powiedzieć. Jeśli chodzi o florę, te rozdziały pokazują, jak przemyślana jest roślinność Pandory i że za tym wszystkim kryje się coś więcej niż ładne liście i oczarowująca na ekranie bioluminescencja. Sekcja o technologii i broni była dla mnie akurat nudna, ale na pewno wiele osób zainteresuje jak przystosowana jest ludzka technologia do rzeczywistości z Pandory, gdzie jest mniejsza grawitacja i większy magnetyzm. Podsumowując, choć może niektóre sekcje są ciekawsze od innych, nie żałuję że przeczytałam tę książkę i jeśli ktoś bardzo lubi świat Pandory warto ją chociażby przejrzeć, by zobaczyć ile myśli zostało włożone w starzenie tego świata i dowiedzieć się różnych drobnych rzeczy, o których w filmie nie mówią ^^

Jedna z lepszych książek naukowych jakie czytałam. Po pierwsze w zabawny i humorystyczny sposób przedstawia treści, które dla laików mogą być niezrozumiałe. Fani Housa i Chirurgów będą zachwyceni, ponieważ ilość chorób, przykładów i ciekawostek jest niesamowicie liczna. Z wielką chęcią czytałam ta książkę, zastanawiając się, jak to jest mieć taki mózg jak np. przestępcy czy schizofrenicy. Co oni wtedy myślą? Jak czuja moralność? Co się dzieje w środku? Dr Stephen Juan stara się w dość przystępny sposób pokazać nam, że każdy jest inny, każdy ma inny mózg. Fanom medycyny serdecznie polecam, chociażby na spis fobii, który dostarczył mi niesamowitej rozrywki.

Książeczka wcale nie udaje, ze jest czymś więcej, niż produktem reklamowym. Nie było tak źle, dzięki niej dowiedziałem się wielu ciekawostek, np skąd pochodzi nazwa cerveza. Literaturą to nie jest, ale niniejsza publikacja nie pretenduje do tego miana. Ot, rozbudowana objętościowo ulotka.

Rewelacyjna pozycja, która dla fana U2 powinna być jak mała Biblia. Dużo ciekawostek, historii, anegdotek. Wszystko jest przedstawione w przejrzysty sposób. Ktoś napisał tutaj, że łatwo i szybko się czyta. Tak, to prawda, ale ja zachęcam wszystkie osoby sięgające po tę książkę by podeszły do niej jak do obszernego tematu, który trzeba dogłębnie przestudiować. Rozdział poświęcony każdej piosence jest na tyle krótki, że daje się przeczytać podczas trwania piosenki. W takiej formie, przy połączeniu z piosenkami o których właśnie czytam - rewelacja. Dobrą książkę warto smakować :) tutaj jest doskonała możliwość. Chyba, że ktoś zna absolutnie wszystkie piosenki na pamięć. Wtedy zapewniam, że w głowie będzie jedna wielka szafa grająca :)

Polecam ją każdemu kto dopiero zaczyna swoją przygodę z fotografią. Książka jest bardzo prosto napisana, zawiera najbardziej podstawowe informacje jakie powinno się znać zaczynając robić zdjęcia świadomie - idealna dla tych, którzy nie mają czasu pójść na podstawowy kurs fotografii ;)

Prawdziwa kapsuła czasu, obrazująca jak wyglądała polska rzeczywistość motoryzacyjna w coraz bardziej oddalających się od nas czasach minionej epoki. Można oczywiście utyskiwać, że było szaro i siermiężnie, zaś konstrukcje dalekie od ideału. Tym niemniej na polu samochodów ciężarowych czy dostawczych (a nawet motocykli) powstały relatywnie ciekawe, rodzime konstrukcje. Z sentymentem patrzy się też na zdjęcia samochodów osobowych, które z różnych przyczyn pozostały w fazie prototypu. Dziś ciężko nawet o podanie przykładu współczesnej polskiej marki samochodu czy motocykla. Cóż, znak czasów… Zaletą tej książki jest bardzo bogata warstwa fotograficzna, uzupełniona zręcznym komentarzem odnośnie pojazdów, ich zalet i wad w eksploatacji. Starszym czytelnikom przypomni czasy, gdy samochód był szczytem marzeń, a młodszym uzmysłowi, że drogi nie były kiedyś aż tak zatłoczone. Na plus dodajmy jeszcze solidną okładkę i ładny papier. Miła podróż w czasie, równe osiem.

Po trzecie (rozszerzone) wydanie Książki o fotografowaniu Andrzeja A. Mroczka sięgnąłem ot tak sobie. Nagle poczułem potrzebę jej przeczytania, która przyszła znikąd i bez wyraźnej przyczyny. Nie czytałem żadnej recenzji, nie miałem w ręku poprzedniej edycji, nie wiedziałem nawet do kogo ta publikacja jest adresowana. Do amatora czy profesjonalisty, początkującego czy mistrza, technicznego perfekcjonisty czy niekonwencjonalnego wirtuoza. Nie była to potrzeba silna, która by mi kazała odrzucić wszystko inne w kąt. Wystarczająca jednak, by rozpocząć lekturę. Dla kogo przeznaczona jest ta książka? Chyba dla każdego. Każdy chyba znajdzie w niej coś dla siebie; od absolutnie zielonego fotografa, po dojrzałego profesjonalistę, o ile to możliwe, by się jeszcze z nią nie zetknął. Jeden znajdzie w niej więcej, inny mniej, ale każdy, kogo pycha nie wyniosła zbyt wysoko, skorzysta na jej przeczytaniu. Książka o fotografowaniu nie wciąga, ale i nie nudzi. To atut. Przelecenie jej na jednym tchu byłoby marnotrawstwem. Trzeba sobie zapewnić czas na refleksję nad każdym rozdziałem, niejednokrotnie nawet nad akapitem. Z wieloma, bardzo wieloma stwierdzeniami Mistrza można się nie zgodzić. Zwłaszcza dygresje odbiegające od tematu fotografii są często wręcz infantylne*, przynajmniej w moim odczuciu. Inne jednak są wyjątkowo celne** i mogłoby służyć za motto niejednego tekstu, i to bynajmniej nie tylko związanego ze sztuką fotograficzną. Warstwa ściśle dotycząca fotografowania jest jednak bardziej jednorodna; jest najwyższej jakości, zarazem bez pozowania na prawdę objawioną. Wyważone sądy poparte argumentami. Nawet jeśli nie zawsze zgadzają się ze stanowiskiem czytelnika, to budzą szacunek. Książka o fotografowaniu nie jest podręcznikiem. Dla nikogo. To po prostu książka o fotografowaniu. Początkujący nie znajdzie tam absolutnych podstaw techniki, kompozycji czy przeglądu sprzętu, wyłożonych łopatologicznie i kompletnie. Musi się wspomóc się czymś, co te podstawy mu zapewni. Rzecz cała jednak napisana jest językiem prostym i klarownym, więc nawet temu zielonemu da dużo i wskaże to, co czego musi poszukać gdzie indziej, co już teraz wykorzystać, a co zapamiętać i do czego wrócić w przyszłości. Oczywiście to wymaga od czytelnika pewnej dozy inteligencji, dociekliwości i kreatywności. Jeśli ktoś chce się na pamięć nauczyć jak zrobić idealne zdjęcie, to ani ta, ani żadna inna książka mu tego nie zapewni. Nawet jeśli niektórzy autorzy twierdzą, że potrafią coś takiego napisać. Średnio zaawansowany znajdzie u Mroczka chyba najwięcej. Będzie mógł skonfrontować swoje doświadczenia i przemyślenia z autorem, który nie pozuje na wyrocznię i monopol na wiedzę prawdziwą, choć jego dorobek jest ogromny. Możemy poznać sporo subiektywnych przemyśleń Mistrza, które, zwłaszcza w sferze bliżej związanej z tematem, są bezcenne, w przeciwieństwie do niektórych podręczników fotografii; bezdusznych, bezosobowych, zajmujących się tylko techniką i wymiernymi aspektami procesu powstawania fotografii, bądź uciekających w przeciwną stronę – w enigmatyczne brednie o klimacie i mieleniu tego, co też artysta miał na myśli. Zaawansowany skorzysta może mniej na przyroście wiedzy, lecz może też znaleźć ciekawostki dla siebie. Przede wszystkim zaś może wyrwać się, dzięki konfrontacji z subiektywnymi stwierdzeniami innego profesjonalisty, z upojenia przekonaniem o własnej doskonałości, o ile coś takiego zaczęło mu grozić. Na rynku jest wiele podręczników dotyczących fotografowania. Jedne kładą nacisk na perfekcję techniczną zdjęcia, inne na konwencje obowiązujące w sztuce fotografii artystycznej. Jedne są dla początkujących, inne dla zaawansowanych. Wystarczy jednak przeczytać ich kilka, by przy prawie każdym następnym większość z nas usypiała. Ile razy można czytać o głębi ostrości czy podstawach kompozycji? Pan Mroczek daje nam coś całkiem innego. Lektura jego książki bardziej przypomina rozmowę Mistrza z uczniami, niż wykład. Pokazuje nam, na przykładzie własnych zdjęć, jaką drogą szedł i dlaczego taką, a nie inną. I to jest bezcenne. Choć, jak już wspomniałem, w niektórych rzeczach, zwłaszcza luźniej związanych z przedmiotem, z autorem zgodzić się nie mogę, to z przekonaniem mogę stwierdzić, iż to jedna z najwartościowszych pozycji z tej dziedziny jaką do tej pory miałem przyjemność przeczytać, w związku z czym polecam ją zdecydowanie i absolutnie Wasz Andrew * Podam tylko jeden przykład i zostawię go bez komentarza: „Ołtarz Wita Stwosza zna chyba każdy aspirujący do miana inteligenta, z licznych zdjęć publikowanych nie tylko w albumach fotograficznych, ale także w szkolnych podręcznikach.” ** Tu również podam tylko jeden przykład i pozostawię go bez komentarza: „Sytuacja jest paradoksalna. Mamy, jak nigdy wcześniej, wiele czasopism fotograficznych, ale nie zajmują się one fotografią jako fotografią, ale reklamą sprzętu fotograficznego. Czytelnikom, zamiast proponowania przeżyć emocjonalnych, jakie daje kontakt z fotografią artystyczną, interesującego analizowania poszczególnych dzieł artystów, spierania się o idee, podsuwa się niekończące się analizowanie i porównywanie coraz nowych aparatów fotograficznych, słowem: ustawiani są na bieżni stadionu konsumpcyjnego, aby ścigać elektrycznego zająca. Tego złapać się nie uda nigdy, nikomu – szkoda wysiłku.”

Od ziarenka aż po tabliczkę, od pitej przez Azteków "brudnej szumowiny" do znanych nam dobrze marek batoników, drażetek i czekolad - z duuużym humorem o dziedzinie, która choć może wydawać się banalna, z naukowego punktu widzenia staje się jeszcze smaczniejsza. Ta część od czasu, kiedy przeczytałam ją po raz pierwszy jeszcze jako nastolatka, pozostaje niezmiennie moim absolutnym faworytem pośród całego cyklu. Uwaga - nie da się czytać bez podgryzania czegoś słodkiego ;)

Oglądając można uśmiać się do łez. Wspaniałe i jednocześnie wzruszające ilustracje, w dodatku przepięknie wydane. Bez zbędnych komentarzy, bez opisów (z kilkoma parozdaniowymi wyjątkami) zachwycają siłą wyrazu. Przy okazji prostota zarówno w stylu jak i w temacie. Absolutnie obowiązkowa dla każdego miłośnika albumów!

Wielka szkoda, że w stosunku do ogromnej ilości informacji nt. najstarszych źródeł sztuki komiksowej w Japonii tak mało jest w tej pozycji informacji na temat rozwoju mangi w ostatnich dziesięcioleciach - przecież to właśnie wtedy komiksy japońskie zdobyły światową popularność, bez której (obawiam się) ta książka w ogóle by nie powstała. Warto byłoby zastanowić się, skąd wzięła się ta nagła popularność.

Swego czasu na Discovery mogliśmy oglądać "Szkołę przetrwania", program Bear'a Gryllsa, który pokazywał w nim jak, w różnych zakątkach świata, z dala od cywilizacji, poradzić sobie i zgodnie z tytułem programu: przetrwać. Jak to zwykle bywa, razem z rosnącą falą popularności zarówno programu, jak i samego Gryllsa, rosła też fala hejtu. Najzagorzalsi przeciwnicy najpewniej nie potrafiliby przetrwać na własnej kanapie, gdyby zabrakło prądu, a o samym Gryllsie wiedzą jeszcze mniej...ale przecież to nigdy nie przeszkadzało nikomu mieszać innych z błotem. "Urodzony by przetrwać" to, pozwolę sobie na uogólnienie, wersja książkowa programu, zawierająca najważniejsze kwestie związane z przeżyciem w skrajnych warunkach i przetrwaniem do momentu nadejścia ratunku. Konkretne informacje od człowieka, który ma pełne prawo ich udzielać (polecam w tym miejscu zapoznać się choćby z krótką biografią Gryllsa). Twarda oprawa, bardzo dobre zdjęcia i ogrom informacji - a wśród nich najważniejsza: cokolwiek by Cię nie spotkało myśl pozytywnie. Niby oklepany frazes, ale zupełnie inaczej dobiera się tę radę z ust kogoś, kto ulegając wypadkowi doznaje wielokrotnego złamania kręgosłupa, znajduje w sobie siłę, aby walczyć o powrót do zdrowia, by po dwóch latach zdobyć najwyższy szczyt Świata. Książka świeta nie tylko jako poradnik survivalowy, ale także jako pozycja motywacyjna. Polecam.

Na przykładzie serii książek o Dilbercie i jego biurowych kolegach naocznie się przekonałam, że autor się rozwija, a komiks jest jego koronną dziedziną literatury. Tymczasem ta pozycja jakoś szczególnie mnie nie zachwyciła. Miało być śmiesznie do rozpuku, a było jedynie zabawnie. Co więcej, sądziłam, że brak mi odpowiedniego wykształcenia, aby w pełni zrozumieć głębię żartu, jednakże gdy dałam książkę do przeczytania informatykowi, też nie zauważyłam erupcji śmiechu. A szkoda. Bardzo liczyłam na dobrą zabawę, a otrzymałam jedynie jej namiastkę. Cóż, nie pozostaje nic innego niż sięgnąć po inne komiksy o Dilbercie. Te zabawniejsze.

Mała książka o historii muzyki - a właściwie biografie kilku(nastu) najbardziej znanych kompozytorów w bardzo skróconej i zabawnej wersji. Pisana raczej dla dzieci albo młodszych czytelników. Albo po prostu czytelników, którzy nie lubią poznawać każdego drobnego szczegółu z czyjegoś życia, a wystarczy im ogólny rys.