Emmanuelle Bianca

Czytane w oryginale. Co tu dużo mówić? Ilustrowana, dosłownie, księga pierwsza Biblii. Bardzo ładne rysunki. Umożliwia spojrzenie na Genesis z nowej perspektywy. Upewniło mnie to jeszcze bardziej w przekonaniu, że starotestamentowy Jahwe to naprawdę niemiły i wredny byt. Nie chciałbym go mieć za szefa, ani Boga. Spodziewałem się czegoś może trochę bardziej autorskiego od pana Crumb'a, no ale to mój błąd bo trochę źle zrozumiałem opis przed kupnem tej pozycji. Jak ktoś lubi biblijne opowieści to rekomenduję. Także dla ludzi którzy są fanami tego specyficznego stylu rysowania.

Druga lektura po latach. Intrygująca historia, w której nic nie jest tym, czym się wydaje. Czasem to irytuje, ale przez większość czasu spędzonego przy komiksie, raczej pobudza ciekawość. Myślę, że jest to zasługą wpisania dramatu bohatera w archetypy - zawieszenie między figurami Ojca i Matki. A realizacja pomysłu z ożywającymi i gadającymi przedmiotami jest moim zdaniem naprawdę rewelacyjna. Chciałbym tylko, żeby twórca poszedł gdzieś dalej z tym. W końcu tak surrealistyczny i niepokojący koncept jest bardzo obiecujący. PS: W wydaniu, z którym miałem do czynienia tłumaczenie było dziwne.

Czytałem ten komiks dobrych kilka lat temu i pamiętam, że wtedy zrobił na mnie spore wrażenie. Chociaż chyba nie aż tak wielkie, bo praktycznie nie pamiętałem o czym on był. Jak wypadł powrót po latach do komiksu z egmontowskiej serii "Plansze Europy"? Ani dobrze, ani źle, ale po kolei. Bohaterem komiksu jest młody grafik, któremu w życiu się układa. Ma sporo zleceń, w spadku odziedziczył dom. Pewnego dnia los się od niego odwraca - traci wszystko i ląduje na ulicy. Później sprawy mają się jeszcze gorzej, bo ląduje w tytułowym czyśćcu. Pytanie, czy uda mu się z niego wydostać? Fabuła jest "just ok", ale mam wrażenie, że można było z tej bardzo pomysłowej historii wyciągnąć znacznie, znacznie więcej. Trochę tu obyczajówki, trochę dramatu. Wszystko podlane bardzo fajnym sosem z elementem "nadprzyrodzonym". No i to właśnie ta warstwa mogła być genialnie wykorzystana, a wyszło tak nijako. Komiks sporo obiecuje, ale gdy robi się ciekawie to akcja siada i opowieść w zasadzie zaraz się kończy. Graficznie na plus - bez fajerwerków, ale ilustracyjnie bardzo solidna robota.

Nasz świat. Z daleka może i ładny. Wabi promieniami słońca, szumem oceanu i niepowtarzalnymi widokami. Wszyscy omotani jego urokiem śmiało stawiają kroki. Im bliżej są, tym większe dostrzegają na nim rysy. Na miejscu okazuje się, że to zapadliska. Zgniłe leje, które uginają się pod ciężarem ludzkich zachowań. Wszyscy, którzy tu żyją dobrze znają te obrazy. Ty też. Nie zaskoczą Cię uliczne strajki, na których ludzie głodni wrażeń relacjonują wszystko swoimi telefonami. Są też ci, co szukają okazji, aby dać komuś po mordzie i ta mniejszość, która faktycznie przyszła tam walczyć dla siebie lub dla pieniędzy. Nie zaskoczą Cię tępo wpatrujące się w ekran jednostki. Jakiś czas temu zasłanialiby oczy, jednocześnie siorbiąc rosół podczas niedzielnego programu przyrodniczego, w którym lew wbija się zębami w swoją ofiarę. Teraz to za mało. Chcą więcej. Mocniej. Zapotrzebowanie na brutalność, agresję i krzywdę drugiego człowieka stale rośnie. A dla sławy i pieniędzy wstaną z kanapy, wejdą w ekran i zagrają główną rolę w tym chorym spektaklu. W drodzę na szczyt naplują w twarz słabszym, a jak już tam będą, to zacznie się walka o utrzymanie cennej pozycji. Wszystkie swoje potknięcia przeniosą na rodzinę, dając tym przykład dzieciom, co przekreśla nadzieję, że machina tej ludzkiej głupoty kiedyś wyhamuje. Takie i inne obrazy pokazuje Ivan Brun. Nie znajdziecie tu nic nowego. Dobrze znacie ten świat. Tylko na co dzień skupiacie się na jego lepszych stronach, by nie myśleć o brudzie i syfie, które nas otacza. Dlatego Ivan “jedną ręką chwyta czytelnika za gardło a drugą wali go prosto w twarz”. Na pobudkę. Osobiście bardzo doceniam, że zrobił to w tak bezpośredni sposób, za pomocą mocnych obrazów i bez zbędnych przesłań. Bo to działa. Wchodzi w głowę, wstrząsa i daje do myślenia w jakim kierunku zmierzamy i jak bardzo zmienia się nasz świat. Niekoniecznie na lepsze.

Lewis Trondheim w komiksie „Alieen” pokusił się o pewien eksperyment. Stworzył komiks, który… teoretycznie jest komiksem pochodzącym z innej planety i oryginalnie czytanym przez kosmitów. Jak wypada ten dosyć niecodzienny pomysł? Ciężko mówić o fabule tego komiksu. Jest to tak naprawdę zbiór historyjek, które się ze sobą łączą. Głównymi bohaterami są różne istoty zamieszkujące planetę i usiłujące przetrwać w trudnych warunkach. Akcja nie jest specjalnie skomplikowana i wydaje się przypominać dziecięce bajki. Jednakże jest tu przy tym bardzo dużo okrucieństwa i niepokojących scen. Jest to więc lektura dla starszego czytelnika. Większość komiksu jest niema. Stworki porozumiewają się ze sobą za pomocą nieznanego języka. Czytelnik może się jedynie domyślić znaczenia na podstawie reakcji bohaterów. Pod względem graficznym jest naprawdę niesamowicie. Stwory są bardzo różnorodne i wyglądają naprawdę obce. Na pierwszy rzut oka mogą się wydawać słodkie, ale jak już wspominałem jest tu dużo okrucieństwa. Komiks ten jako eksperyment sprawdza się bardzo dobrze. Jest to dosyć niezwykłe doświadczenie, które jednak w dłuższej formie byłoby pewnie męczące.

Nie jest to arcydzieło literackie, bo dużo tekstu w paskach nie znajdziecie, ale na pewno jest to arcydzieło komiksu. Charakterystyczny dryg Mateusza Skutnika do subtelnej satyry okraszony jest jego klasycznymi ilustracjami pełnymi farb wodnych i szczegółowych pociągnięć stalówki, przez co drobne historie zyskują piękny, nieco oniryczny, lecz pełen obraz. Nieraz roześmiałam się czytając parę pasków, ponieważ Skutnik ustępuje tutaj próbie kreowania fantastycznych światów, a skupia się na życiu codziennym - historie wyjęte z jego własnych doświadczeń przelane są w Paskach na papier. Komiksy cieszą oko i duszę, są kompaktowe w przekazie i formie, a przede wszystkim są bardzo strawną formą sztuki.

Przede wszystkim fenomenalna graficznie – styl Barbucciego ujmuje doborem barw, i plastycznością, szczególnie duże wrażenie robią rozległe, pełne szczegółów tła. Przedstawiony świat intryguje – niestety ekspozycja dostarczana jest dość niezręcznie i postacie często zwracają się do siebie wzajemnie ścianami dość kiepsko obmyślonego tekstu. Bohaterowie prezentują się bardzo nierówna – Ludwika wypada autentycznie ciekawie i oryginalnie, ale Roy i Jahu nudzą mnie do bólu.

Pixy Maxa Anderssona jest jak chińska rozgrzana patelnia, wypełniona po brzegi - że aż się rozlewa - samymi dobrociami maści wszelkiej. Od strony pierwszej do ostaniej podgrzewana elegancko, na klarownym, nie za duży ogień, aby nie podpalić. No cukierek. Cukierek, bo to czysty Andersson - w sensie w moich oczach, gdyż Pixy czytałem dopiero po poznaniu innych publikacji tego artysty, więc porównuję odwrotnie do kolejności wydań. A Pixy to komiks z pokręconą, ale dobrze rozpisaną i konsekwentnie prowadzoną fabułą, rysunkiem groteskowym, gęstym i czarno białym, na który nie sposób przestać patrzeć. Mnie ten styl leży tak doszczętnie, że no.. nie mam słów. Chciałbym robić właśnie takie komiksy, podobnie rysowane z podobnym pochrzanionym klimatem. No ale wtedy bym popierniczał nie swój stajlisz.. więc nie robię. Drugi powód jest taki, że nie umiem, no ale to... cicho. Otóż Pixy to opowieść o parce niespecjalnie w sobie zakochanych, jednak usilnie ze sobą będących, którzy w tym przedziwnym świecie, mają przedziwne problemy, które zniwelować mogą tylko i wyłącznie przedziwne rozwiązania. Dlatego też główny bohater Alka - na okładce widoczny - musi.. uważajcie teraz. Musi.. dostać się do Królestwa Zmarłych, ażeby unicestwić swoje nienarodzone dziecko, co to zostało wyskro.. wiadomo. Niespecjalnie łatwy to dziś temat, ale zapomnijmy na chwilę i pamiętajmy, że to surrealistyczna fikcja komiksowa. Jego matka twierdzi, że nie może.. bo już raz to zrobiła. A.. że tak powiem „płodziak” jest irytującym, zbuntowanym chlejusem i chachmęciarzem w Królestwie Zmarłych i robi sobie bękę z matki, dzwoniąc do niej i szantażuje ją, każąc sobie czytać Zbrodnię I Karę. Tego typu sprawy się w Pixy rozgrywają. No jedno wielkie, cholerne IKS kurdę DE, powiecie. W dodatku w tym świecie zażywana jest Przyszłość. Mieszkania mówią głosem, a w Krainie Zmarłych, do której dostać można się poprzez Dworzec Centralny Śmierci.. czas leci w tył. To już jest jakieś kuriozum. Jedzenie obiadu w tej sytuacji to zwracanie go z żołądka na stół. Dopiero „po posiłku” mamuśka zaczyna go szykować. Rozumiecie. Pomysły Maxa Anderssona to cyrk z szalonymi, ślepymi małpami na kwadratowych kółkach absurdu, napędzany kwantowym biomechanicznym silnikiem, pełnym zdarzeń które się nawet nie śnią. I ta absurdalna oryginalność, sprawia, że do komiksów Maxa się wraca. Wiem sam po sobie, jak świetnie bawiłem się np. z ponowną lekturą Bośniackiego Płaskiego Psa, czy Pan Śmierć I Dziewczyna. (Oba również wydane przez Kulturę Gniewu). Max Andersson w sposób bardzo prosty i z dużą łatwością, buduje swój świat, nakreślając w nim różne małe, pozornie nie istotne niuanse a jest ich na tyle sporo, że finalnie dostajemy bardzo gęste, przekonujące - choć tak fikcyjne - komiksowe dziwadełko, którego nie sposób przerwać czytać. Trzeci komiks Maxa i trzeci genialny. Max wchodzi do topki ulubieńców bezapelacyjnie. Więcej na IG @znakiem_tego

Manga o kobietach i ich relacjach z mężczyznami. Komiks o sporym zabarwieniu erotycznym. Przedstawia piękne, młode kobiety, które bez mrugnięcia okiem wykorzystują mężczyzn, a seks traktują jako środek do osiągnięcia celu. Mężczyźni nie są jednak lepsi: zepsuci, słabi, ogarnięci manią seksu, w którym szukają zabawy i zapomnienia. Rysunki są proste, czarno-białe, podobnie jak dialogi i fabuła, która jest nieco schematyczna, oparta na stereotypach. Atutem komiksu Tatsumiego jest jednak to, że owe stereotypy są jakby wzięte w nawias, niewyrażone wprost, przez co historie zyskują szerszy, metaforyczny wymiar. Ważnym elementem jest także poczucie humoru. W ten sposób realistyczne historie uzyskują głębsze i ironiczne przesłanie.

Genialny pomysł aby akcję rozpocząć od chwili, w której nastąpił koniec świata i kontynuować. Trochę jak zaczerpnięte z Danikena (można spekulować - niekoniecznie mając gram racji),ale kompletnie inaczej niż w innych opartych o teorie wspomnianego, za to biblia zapewne podczas procesu tworzenia, albo tylko obmyślania planu zapewne leżała obok i można by pomyśleć, że z bożą pomocą - kto (jeśli nie jest ateistą) przysięgnie iż nie właśnie tak? - powstało dzieło. Szatan nie taki zły - właściwie jak w biblii - raczej się ujmuje za człowiekiem, niźli go chce opętać - po prostu nie popierający okrucieństwa bożego (jako można wyczytać z samej biblii - jeśli czyta się jak książkę, a nie jak świętą księgę). Bóg nie nieśmiertelny, ludzkość oszukana.. i względnie odwieczne prawdy zawarte w jednym z najlepszych jeśli idzie o treść wg. mnie komiksów jakie postały kiedykolwiek - prosiłoby się o film oparty. Po pierwszym przeczytaniu byłem pod wrażeniem jak ku… i mać! razem wzięte. Z pasjonata komiksów kiedyś, stałem się konsumentem już tylko niektórych. Niektóre tego autora, to właśnie te, po które jeszcze skłonny jestem chętnie sięgnąć.

Piękna kreska i ciekawy pomysł na suspens, który ostatecznie został wygaszony i spłaszczony, niestety. Tajemniczy nieznajomy, może potwór, jakiś samotnik, który odrzucił świat...A okazuje się, że gościowi tylko brakowało folderów, żeby zechcieć się wybrać na urlop w świat. Jedyny ciekawy zabieg, to wyobraźnia rysownika, który pokazuje jakie psikusy może płatać wyobraźnia, gdyby się miało polegać jedynie na słowniku i na słowach. Apoteoza obrazka w ubogim w tekst komiksie. No a czego miała być? To komiks. Przecież nie słowa będą promowane...

Jak dobrze jest przeczytać komiks zrobiony z jajem. Podróż w krainę ironicznie wydestylowanej grafomanii i egzaltacji. To jest o nas, bo pewnie wszyscy lubimy podkolorować nasze opowieści. Każdy z nas czasami jest postacią z tego komiksu – chcemy być ładni a wyglądamy nieporadnie, chcemy powiedzieć coś bystrego a wychodzi budyń. Ale w zasadzie nie ma znaczenia o czym to jest. Chodzi o to, jak to jest zrobione. Sieńczyk tropi antyepickie perypetie, przypadkowe spotkania, celebruje to, co niezgrabne. Trochę jak Białoszewski zanurza się w języku, trochę jak Bareja ironizuje z naszych poważnych przedsięwzięć i osiągnięć. Każdy z nas prowadzi swój własny aparat "Wisła", czego byśmy nie robili – i tak brniemy przez areał kukurydzy. Sieńczyk nie tylko rysuje w sposób unikatowy i rozpoznawalny (czego wielu innych artystów nie potrafi osiągnąć),ale jego styl wizualny idealnie pasuje do tego jak i co pisze. W wywiadzie dla WP [ https://magazyn.wp.pl/informacje/artykul/maciej-sienczyk-nie-zauwazylem-zadnych-zmian-od-25-lat-zyje-na-uboczu ] mówi o artefaktach, które kolekcjonuje i jasno widać, skąd bierze inspiracje. Szkoda tylko, że to nie jest tak naprawdę dłuższa opowieść, tylko krótkie epizody posklejane (bardzo zgrabnie) w całość. Po cichu liczę, że autor rzuci się na coś większego i nie utknie w powtarzalnej formule (choć np. Gorey trzymał się jednej konwencji i nie wyszło mu to na złe). Od strony wizualnej – zrobione perfekcyjnie. Tylko inaczej.

Liczby, które okazują się przekleństwem i stan, który balansuje między snem a szaleństwem. „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ zbudowane zostaje wokół tytułowych cyfr, które podążaj za bohaterem i plączą w jego uporządkowanej codzienności. Sprawiają, że rzeczywistość zaczyna rozchodzić się w szwach. Może stajemy się świadkiem nadprzyrodzonego, może obserwujemy jedynie pogrążenie jednostki w majakach; źródło oraz powód pozostają poza naszym zasięgiem. Thomas Ott to artysta, który stawia na komiksy nieme. Pozbawia bohaterów słów, a jednocześnie opowieść kreśli w sposób na tyle przejrzysty, że odbiorca nie ma wątpliwości, co do samej fabuły. Uwypukla natomiast emocje oraz nastrój. Jego komiksy klimatem są porównywany do dzieł Edgara Allana Poe czy Chandlera, a „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ to idealne połączenie opowieści tych dwóch autorów w wersji przefiltrowanej przez wrażliwość Thomasa oraz jego sztukę. Co istotne — artysta swoje prace tworzy techniką wydrapywania linii na deskach pokrytych czarną farbą, czyli techniką absolutnie nietypową w świecie komiksów. Daje to efekt, jaki zachwyca wizualnie, ale również — dzięki oku do szczegółów oraz umiejętności snucia opowieści — nie pozostawia odbiorcy obojętnym względem ukazanych wydarzeń. Szczegóły mają moc, a całość lubi wywoływać lawinę przemyśleń. Jest niepokojąco, jest interesująco. Po zapoznaniu się z tytułem „Las“ wiedziałam, że Thomas Ott to mój komiksowy pewniak i „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ jedynie to udowadnia. Rewelacyjna historia! Mocno osiadająca na moim sercu.