100 idei, które zmieniły modę

Piękna książka. Mam ją już jakiś czas i często po nią sięgam. Jedna z książek, które targałabym ze sobą gdybym mogła zabrać tylko dziesięć najważniejszych. Uwielbiam ją przeglądać, ale można nią też porządnie przyłoić. Jeśli ktoś interesuje się historią codzienności, kultury, malarstwa albo zastanawia się jakie książki spakować na apokalipsę zombi to polecam. Warto mieć taką książkę w domu. Uczy, cieszy i broni.

Recenzja "Dynastie, które stworzyły luksus" Yann Kerlau Jak sugeruje tytuł, była to najdroższa zakupiona przeze mnie w ubiegłym roku książka 🙈 Przyznaję jednak, że jest warta każdej wydanej złotówki 🔥. To niesamowicie wciągająca, genialnie skonstruowana i pełna ciekawostek opowieść o powstawaniu kolejnych marek zajmujących się tworzeniem i dystrybucją szeroko pojętych dóbr luksusowych. Poznajemy losy dynastii takich, jak Cartier, Ferragamo, Gucci czy Hermes. Widzimy jak dzięki pomysłowości, niezłomności, talentowi i wytrwałości stopniowo powstają prawdziwe imperia luksusu. Jednocześnie autor ukazuje nam jak bardzo ich losy powiązane były z sytuacją społeczno-ekonomiczno-polityczną na świecie. Stajemy się świadkami ich rozwoju, rozkwitu, przechodzenia różnego rodzaju metamorfoz i stosowania różnorodnych technik marketingowych i biznesowych. Widzimy jak kolejne pokolenia stopniowo zmieniają wizję założycieli i dodają swoje własne pomysły do firmowego portfolio. Niestety dla niektórych z tych gigantów tak drastyczne wręcz zmiany mają katastrofalne skutki, dynastie z biegiem czasu tracą swoje dziedzictwo a ich rodzinne biznesy przejmowane są przez finansowych gigantów nastawionych często wyłącznie na zysk. Czy można było uniknąć takiego losu? Czy była szansa na uratowanie i utrzymanie dziedzictwa pokoleń? Tego niestety prawdopodobnie już nigdy się nie dowiemy🤷‍♀️ Jeśli chcecie przekonać się, które z tych luksusowych marek pozostają w rękach prawowitych spadkobierców i jak wyglądały ich perypetie na przestrzeni wieków. Jeśli macie ochotę na zanurzenie się w świecie blichtru i luksusu, jeśli chcecie odkryć sekrety tych modowych gigantów, to z całego serca zachęcam Was do lektury poniższej książki😊🔥 Pomimo bowiem, iż przedstawia ona zupełnie realne wydarzenia i ukazuje losy tych niezwykle znanych rodzin na przestrzeni wieków, to czytając ją ma się wrażenie, że jest to po prostu świetnie napisana powieść. Historie wszystkich twórców i spadkobierców ich spuścizny są niezwykle ciekawe, pełne różnego rodzaju perypetii i zawirowań. Widzimy, jak często to przypadek i zwykły łut szczęścia sprawiają, że niewielka manufaktura ma szansę na stanie się prawdziwym imperium. Dzięki tego typu lekturze, mamy szansę na nieco bliższe poznanie postaci twórców poszczególnych marek, odkrywamy ich pasje, talenty i śledzimy rozwój ich kariery. Przekonujemy się również, że nawet bogactwo i swego rodzaju władza nie są w stanie uchronić członków tychże rodzin przed tragicznymi wydarzeniami... Widzimy także jak poszczególne dynastie lepiej lub gorzej radzą sobie z wszelkiego rodzaju przeciwnościami losu i zawirowaniami gospodarczymi na świecie. Pomimo, iż jest to niezwykle dochodowy biznes, to jednocześnie obarczony jest on sporym ryzykiem, gdyż wszelkiego rodzaju pogorszenie stanu gospodarki na świecie, odbija się na nim jako pierwszym. Logicznym jest bowiem, iż w dobie różnorodnych kryzysów i braku stabilności polityczno-gospodarczej, dobra luksusowe spadają na ostatnie miejsce na liście istotnych zapotrzebowań jednostki. Była ta niezwykle ciekawa podróż przez stulecia, pokazująca rozwój oraz przemiany, jakie następowały w poszczególnych latach. Raz jeszcze polecam Wam lekturę tej dosyć nietypowej ale świetnie napisanej książki😊🔥

Wzornictwo na (czytelny) przestrzał (Studenci ASP i kandydaci na studia ze słowem "projektowanie" w nazwie – dobrze jest mieć takie mini-kompendium na swojej półce. Małe to, ale pożyteczne.) Sposób, w jaki przedstawiane są dane dotyczące twórców/nurtów/cech poszczególnych stylów, a także szczegółowe wykresy chronologiczne na początku książki sprawiają, że całość traktuję jako mini ściągę lub podręcznik. Całość podana w sztywnej, tabelkowo-kolumnowej estetyce. Rozumiem, że takiej ilości treści jaką w tej małej książeczce zapodała Bhaskaran nie da się przedstawić w inny sposób, ALE dla osób, które po prostu muszą (czyt. zakuć/zdać/zapomnieć) te rzeczy wiedzieć będzie w sam raz. Zawsze można się łudzić, że mając książkę napakowaną tyloma pięknymi rzeczami, można kogoś do tego piękna zarazić. I w tym tkwię już od jakiegoś czasu.

Bardzo praktyczna i napisana z humorem książka dla dizajnerów początkujących, ale też tych doświadczonych. Taki trochę pocieszacz. Kiedy ją czytałam, nie raz z uśmiechem myślałam sobie "achaa, czyli jednak nie tylko ja przeżywam takie kryzysy" czy coś w tym stylu :). Polecam każdemu kto ma styczność z dizajnem, pomaga przetrwać w tym szalonym świecie, i dosłownie nie stracić przy tym duszy :D

Kupiłem tą książkę ponieważ chciałem się nauczyć o historii malarstwa oraz zobaczyć najsłynniejsze obrazy świata ułożone chronologicznie.Zapoznałem się z największymi dziełami. W książce oprócz chronologii podane są Tytuł obrazu, autor, rok powstania, wymiary oryginału,życiorys malarza,technika malowania np obraz na płótnie oraz miejsce w którym można ten obraz zobaczyć.Myślę że to ostatnie to cenna informacja dla kogoś kto chciałby dany obraz zobaczyć na żywo. Serdecznie polecam.

„JAK CZYTAĆ MODĘ. Szybki kurs interpretacji stylów” jest pięknie wydanym albumem-książką. Albumem wręcz bibliofilskim wydanym na bardzo dobrej jakości papierze fotograficznym. Co w stosunku do niewygórowanej ceny jest bardzo zachęcające. Dawniej lubiłem oglądać kanał "Fashion TV" ze względu na walory estetyczne, widok pięknych modelek, jak i ciekawą oprawę muzyczną, która zawsze towarzyszyła pokazom mody. Dlatego też z zainteresowaniem sięgnąłem w bibliotece po tę niepozorną, niewielkiego formatu książeczkę. Wydawca, zacna oficyna ARKADY wydała w tym samym cyklu, czyli książek traktujących o modzie, jeszcze takie pozycje jak: - „Historia mody”, François Boucher - „Ilustrowana historia strojów”, Melissa Leventon - „Ilustrowanie mody”, Bethan Morris - „Podręcznik ilustrowania mody”, Maite Laufente Tych polecanych pozycji książkowych akurat nie znam. Natomiast owa książka po pobieżnym przejrzeniu sprawia wrażenie naprawdę profesjonalnej pozycji. Pasjonaci interesujący się modą lub krawiectwem znajdą w niej omówienie takich głównych zagadnień jak: Systematyka stylów, Techniki, Materiały, Formalny ubiór męski, Formalny ubiór damski, Codzienny ubiór męski, Codzienny ubiór damski, Swobodny ubiór męski, Swobodny ubiór damski, Dodatki męskie, Dodatki damskie, Biżuteria, Fryzura i makijaż, Projektanci i marki. Na końcu książki znaleźć można również krótki słowniczek pojęć i bogatą bibliografię oraz mnóstwo innych podrozdziałów jak np. w rozdziale „Systematyka stylów”, takie kreacje jak: „na chłopczycę”, „na buntownika”, egzotyka: Japonia, Afryka i inne. Mnie akurat zawsze pasjonował „styl militarny”, obecnie, a właściwie od zawsze modny np. w środowisku hip-hopowym. Wylansowany przez amerykańską grupę rapową Public Enemy jak dowiedziałem się z owego albumu. Fragment z podrozdziału: „Mundury wojskowe w wersji funkcjonalnej i galowej od dawna inspirują formę, krój oraz detale odzieży, zarówno męskiej, jak i damskiej. Przejawia się w kolorystyce i dese­niach tkanin — przykładami są odcień khaki i wzór moro — ale również w używaniu żywych barw, metalowych guzików i szamerunków. Wyjmując mundury z ich normalnego kontekstu, projektanci mog­li złagodzić pierwotne przesłanie tych ubiorów: „władza i posłuszeństwo”. Ubiór maskujący NATO, lata 80. U schyłku lat 80. XX w. militarny styl Czarnych, nazwany B-boy, został upowszechniony przez zespół Public Enemy, którego członkowie nosili stroje podobne do tego maskującego ubioru NATO. „Sergeant Pepper”, [2006] W nawiązującej do lat 60. kolekcji Hediego Slimane’a znalazła się ta satynowa kurtka, inspirowana Beatlesowskim albumem Sgt Pepper. Prezentowana na charaktery­stycznej dla tego projektanta szczupłej sylwetce, ukazuje jego krawieckie umiejętności. Takie teatralne stroje lubiane są przez celebrytów. Obok tych opisów znajdują się oczywiście zdjęcia modeli na wybiegu lub sam strój, np. uniform NATO na manekinie. Ciekawie opisany jest również tzw. styl gotycki związany z subkulturą „gotów”, który również mnie intryguje ze względu na moje mroczne gusta muzyczne promowane dawniej przez śp. Tomasza Beksińskiego i fascynację m.in. malarstwem Mistrza Zdzisława Beksińskiego. W tym podrozdziale czytamy m.in.: „Pierwotnie odnoszący się do okresu w sztuce średniowiecza, gotyk jako styl ubioru interpretowano na rozmaite sposoby. Od początku XIX wieku moda damska czerpała inspira­cję z bogatych faktur aksamitów i futer noszonych ze złotą i emaliowaną biżuterią w kształcie czaszek i krzyży. W mo­dzie funkcjonuje również bardziej mroczna interpretacja go­tyku, związana z żałobą i literaturą grozy, co uwidacznia się w użyciu piór, czarnej skóry i koronki oraz takich wzorów, jak nietoperze i kruki”. „Muzyka nocy”, [1956] Dior nadał tę romantyczną nazwę zaprojektowanej przez siebie sukni z jedwabnej faille. Na zdję­ciu zrobionym przez Richarda Avedona dla „Harper's Bazaar” ukazana została w teatralnej kon­wencji z erotycznym podtekstem — na modelce w pozie seksownej wampirzycy zamierzającej rzucić się na swą ofiarę. Zjawa, [2010] Słynny ze swych gotyckich projektów Gareth Pugh zaprezentował dramatyczną, nawiązującą do horroru stylizację na bladolicym modelu. Wystające spod bolerka, zakrywające klatkę piersiową sznury o łańcuchowym splocie przypominają wystrzępione ubrania "nieumarłych”. Motyw pająka, [2010] Ta krótka jedwabna sukienka od Gilesa Deacona jest drukowana i haftowana w duże pająki. Od­zwierciedla osobiste zaintereso­wanie projektanta ogrodnictwem, ale zarazem szokuje, odwołując się do głęboko zakorzenionego w ludzkiej psychice strachu przed pająkami. Joanna Szalona, [1496] Joanna, dziedziczka hiszpańskiego tronu, ubrana jest w suknię i płaszcz z wzorzystej wełny łub aksamitu, obszyte królewskimi gronostajami. Tkaniny te nadal inspirują projektantów. Na skrzydełku okładki wydawca dodatkowo tak podsumowuje tę ambitną książką, która jest z pewnością warta polecenia, wszak moda dotyczy nas wszystkich, bez względu na rasę, wyznanie czy poglądy polityczne. „Moda otacza nas ze wszystkich stron i mało kto pozostaje na nią obojętny. Ale jak wiele osób wie, skąd wzięła się „mała czarna” czy spódnica kloszowa? Kto z nas potrafi wyjaśnić związek popularnego fasonu płaszcza z wojennymi okopami lub dlaczego słynna torebka Chanel nosi nazwę „2.55”? W książce "Jak czytać modę" omówiono najważniejsze historyczne style ubierania się oraz ich wpływ na odzież współczesną. Od neoklasycyzmu po subkulturę gotów, od sukien empire po stroje hiphopowe, przedstawione tu zostały charakterystyczne cechy poszczególnych trendów w modzie. Rozdziały na temat technik i materiałów dostarczą wam niezbędnej wiedzy, pozwalającej zrozumieć, jak za ich pomocą tworzy się damskie i męskie ubiory formalne, codzienne i weekendowe. Dowiecie się również sporo o dodatkach, biżuterii, fryzurach i makijażu, a na koniec poznacie sylwetki najwybitniejszych projektantów mody”. Ta książka to praktyczny, wzbogacony zachwycającymi ilustracjami przewodnik dla każdego, kto kocha modę i pragnie nauczyć się analizować oraz interpretować zachodzące w niej zmiany".

Delicje i ptasie mleczko. Wasze oczy będą Wam za tę książkę wdzięczne - zdjęcia, a w zasadzie obiekty na nich przedstawione są fantastyczne. Fantastyczny jest też sposób ekspozycji, zwłaszcza garderoby XVIII i XIX wieku. To oczywiście odczucie bardzo indywidualne, ale chyba nigdzie nie widziałam wdzięczniej upozowanych manekinów. Każda epoka poprzedzona jest krótkim i skondensowanym tekstem o jej cechach charakterystycznych i przemianach jakie w modzie zachodziły. Album dość wyraźnie faworyzuje XX wiek i im dalej w las tym więcej jest o japońskich projektantach (nic dziwnego skoro książka jest wydana przez Instytut Ubioru w Kioto), ale fani sznurówek i gorsetów z pewnością będą usatysfakcjonowani.

Książka, którą powinien przeczytać każdy zainteresowany światem sztuki. Interesujące historie twórców - plakacistów, designerów, malarzy, ich walki o ukazanie siebie w pracach, drogi na szczyt. Wyjątkowa pozycja. Chętnie przejrzę także pozostałe tomy cyklu "Artyści mówią" - to już postanowione ;)

Książka to więcej niż kompendium wiedzy na temat mody. Pozycja ta daje wiedzę, w którym kierunku ma pójść osoba aspirująca do zawodu projektanta mody i nie tylko ukazuje ścieżki innych zawodów związanych przemysłem tekstylnym. Książka ta zawiera mnóstwo cennych rad i jest opatrzona spaniałymi zdjęciami oraz ilustracjami, które w fachowy sposób zaznajamiają z tajnikami projektowania, szycia i produkcji ubrań na szerszą skale. A wszystko to opisane jest przystępnym językiem. Rewelacyjna pozycja wydawnicza dla pasjonatów mody.

Trudna książka z pogranicza historii sztuki, antropologii oraz psychologii. Autor skupia się na różnych aspektach wizerunków, a także - bardziej nawet - na ich oddziaływaniu. Pochwalić należy bardzo szeroki zakres przebadanego materiału. Zakres tak geograficzny i tematyczny jak i chronologiczny. Pracy tej z pewnością nie czyta się łatwo, niemniej z pewnością czytelnik doceni jej wysoki poziom merytoryczny, zwrócenie uwagi na bardzo istotne kwestie dotyczące naszego postrzegania wizerunków w ujęciu historycznym. Do tego bardzo duży korpus ilustracyjny. Książka zdecydowanie in plus, choć znalazło się w niej kilka nieścisłości natury historycznej. Przeszkadzało mi też nieco nadmierne psychologizowanie, choć na dobrą sprawę nie powinno ono specjalnie dziwić w pracy częściowo przynajmniej poświęconej właśnie psychologii. Mnie osobiście najbardziej interesowała jej warstwa historycznosztuczna i w tym względzie się nie zawiodłem.

Bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Pomimo faktu, iż jest to synteza - a taka forma wymaga dużej dozy uogólniania treści, przez co zazwyczaj są to po prostu "wymienianki" kolejnych zjawisk - autorka prowadzi wywód o współczesnej fotografii nie tylko ciekawie, a przede wszystkim spójnie i merytorycznie. Unika rudymentalnych opisów faktograficznych i treści pt. co-widać-na-zdjęciu, tropi zależności i relacje, wpisuje w konteksty ale przede wszystkim - snuje niezwykle ciekawą opowieść o fascynującym zjawisku, jakim jest fotografia. (Osobiście uważam, iż książka ta wypada o niebo lepiej od pewnego polskiego albumu prezentujące zjawiska w fotografii polskiej po 2000 roku; choć Pana tego bardzo wysoko cenię, jego synteza nie umywa się do wyżej recenzjonowanej.)

Wyzwanie czytelnicze LC na czerwiec Gdyby zmienić tytuł tego albumu ze „100 najsłynniejszych obrazów świata” na „100 słynnych, choć niekoniecznie najpopularniejszych obrazów”, wszystko by się zgadzało. Nie jestem żadnym znawcą malarstwa, choć bardzo nad tym boleję. Sądzę, że ten album jest adresowany właśnie dla takich amatorów jak ja. Więc jak coś jest zgodnie z tytułem najsłynniejsze, to nawet laik powinien to znać. Z wyjątkiem Rembrandta i da Vinci każdego malarza reprezentuje jeden obraz. Dlatego zgrzyta mi np. „Kobieta czytająca list” zamiast „Dziewczyny z perłą” Vermeera. Przy van Goghu można dyskutować, czy „Słoneczniki”, czy „Gwiaździstą noc”, ale na pewno nie „Autoportret z zabandażowanym uchem” jest najbardziej znany. Przy nieznanych mi malarzach nie mam więc zaufania, czy przedstawione obrazy są rzeczywiście najważniejsze. Oprócz dyskusyjnego wyboru zdjęć, co z pewnością nie było proste, album spełnił moje oczekiwania. Jest przejrzysty, świetnie wydany, na pięknym papierze, z doskonałej jakości reprodukcjami. Najbardziej charakterystyczny szczegół jest powiększony na stronie obok i skomentowany. Dzięki szczegółowemu opisowi obrazu wiedziałam na co zwrócić uwagę, ale nie czułam się przytłoczona informacjami. Do tego krótki dwu-, trzyzdaniowy życiorys artysty metryczka obrazu informująca o formacie, technice malarskiej i miejscu przechowywania oraz krótki szkic zawierający anegdoty i historie z życia twórców, sekrety związane z technikami malarskimi, ciekawostki związane z losami dzieł. Znawcom malarstwa album pewnie nie przypadnie do gustu. Dla mnie wszystkiego było w sam raz, poszerzyłam wiedzę, poobcowałam ze sztuką. To było dobrze spędzone kilka godzin.

Książka obfituje w trudno dostępne fotografie, które, co warto zaznaczyć, uwieczniły realną kobietę, a nie świadomie eksponujący swe wdzięki produkt o nazwie Marilyn Monroe. Owszem, znalazły się w niej również zdjęcia pochodzące z profesjonalnych sesji autorstwa "hollywoodzkiego Bernarda", jednak tym, co odróżnia "Marilyn. Ujęcia z bliska" od pozostałych tego typu publikacji, jest możliwość ujrzenia blond piękności ustawionej w niekorzystnej dla jej obfitych kształtów pozycji, na dodatek z grymasem na twarzy. Wszystko to sprawia, że czytelnik ma wreszcie do czynienia z postacią z krwi i kości, a nie wygładzoną i dopasowaną do konkretnej wizji maszynką do zarabiania pieniędzy. Poza samą Monroe, na zdjęciach pojawiają się osoby z jej najbliższego otoczenia, w tym Natasha Lytess, z którą łączyła ją niezdrowa więź, porównywana przez Bernarda do uzależniającej relacji matki i córki.

http://obliczakultury.pl/literatura/albumy/2364-marilyn-ujecie-z-bliska-bernard-recenzja

Powieść francuskiego Noblisty jest czymś więcej niż biografią dwojga wielkich malarzy meksykańskich Fridy Kahlo i Diego Rivery, z których każde wyrosło w legendą a ich małżeństwo, przeżywające wzloty i upadki, obrazuje – w ujęciu Gustave’a Le Clezio – trudną sztukę budowania miłości i bycia we dwoje. Biiografie Kahlo i Rivery każdy może sobie przeczytać, chociażby na hiszpanojęzycznych stronach Wikipedii. O obojgu zresztą powstalo wiele opracowań. Co mnie zainteresowało, to sposób, w jaki Le Clezio, który doskonale zna Meksyk, prowadzi swoją opowieść. To naturalnie, opowieść o miłości i cierpieniu. Ale portret obojga artystów, którzy stali się symbolami rewolucyjnego Meksyku, Le Clezio maluje na tle burzliwej epoki, gdy w Meksyku wrze, trwa rewolucja społeczna i polityczna, pojawia się komunizmu, ale kwitną także ruchy artystyczne - dadaizm, prymitywizm, kubizm… Le Clezio opisuje i wyjaśnia ten fenomen kulturowy ze znawstwem i głębią zawodowego historyka sztuki.

Uh, przebrnęłam przez nią. I muszę zaznaczyć, że problem nie tkwił w treści książki, a w układzie tekstu. Bo o ile okładka jest ciekawa i oryginalna, to środek zaprojektowany fatalnie. We wprowadzeniu jesteśmy zaatakowani wielkością czcionki rodem ze zbioru baśni lub podręcznika do pierwszej klasy podstawówki. Irytujące jest przeskakiwanie kilku kartek w celu dokończenia tekstu, który został urwany, ponieważ właśnie w tym momencie trzeba wtrącić kilkustronicową notatkę o projektancie. A tak na marginesie - dlaczego właśnie "DESIGN historia wzornictwa" a nie "Geniusze designu" (ang. tytuł oryginału)? A żeby mi nikt nie zarzucił, że się czepiam ;) - fotografie rewelacja. Duże, wyraźne, nie trzeba sięgać po lupę ;) Merytorycznie bardzo dobrze napisana publikacja.