Cytaty z tagiem "tysiąc złamanych serc" [14]

Ale tliła się we mnie iskra...
I postanowilem jej nie zdusić.

Dałem sobie tę chwilę wolności, życia, którego nie obciążał smutek. Pozwoliłem swojej duszy odzyskać pasję […].

Pomyślałam, że to właśnie najgorsze w utracie bliskiej osoby. To, że ma się dobre wieści i przez chwilę - przez jeden pożyczony moment - człowiek cieszy się, że powie jej o tym. Jednak nieuchronnie powraca rzeczywistość i przypomina ci, że nigdy już z nią nie porozmawiasz.
A dobra wiadomość, którą człowiek chciał się podzielić, całkowicie przestaje cieszyć. Właściwie boli tak, jak dźgnięcie nożem w pierś, więc już nie czekasz na żadne znaczące chwile.

Po prostu idźcie. Przełamcie się. Zmęczcie ból. Nie dajcie mu mu okazji do zaczerpnięcia oddechu.

Życie to zmiana. Ludzie się zmieniają. To podróż. Nie mamy wyjścia, musimy się w nią udać.

Dzielić się miłością tak nieustępliwie, żeby nikt nie miał wyjścia i czuł ją aż w kościach.

Być może strata bliskich uczyła, by bardziej ich kochać, ponieważ rozumiało się nieuchronność śmierci. Nie brało się dłużej życia za pewnik.

Potrzeba było wytrwałości i cierpliwości, by się pozbierać, a potem być jeszcze piękniejszym.

Ponieważ kiedy tracisz coś cennego, a później coś zyskujesz, chwytasz to obiema rękami.
I nie puszczasz.

Śmierć bliskiej osoby nie jest jednorazowym wydarzeniem, które trzeba jakoś przetrwać. To niekończący się cykl.