Cytaty z tagiem "gorzkogorzko" [5]

Podobnie jak Bruno czuję jeszcze ślad po łańcuchu, szarpnięcie, które sprawia, że potykam się w biegu albo nagle zapadam w stupor. Staram się więc być ostrożna. Nauczyłam się już, że życie po prostu toczy się dalej, bo mimo naszych oczekiwań i pretensji, nigdy nie robi nic innego, prócz mijania.

W szarej porze przedświtu, godzinie wilka, gdy jest tak cicho, że słyszę tylko bicie serca tego domu i oddech śpiącego mężczyzny, przenoszę się w czasy pierwszej z nas.

Gorzko, gorzko, powtarzam trzydziestoletnia, gdy boję się strachem odziedziczonym po tej małej silnej kobiecie, że stracę to, po co ośmieliłam się wyciągnąć ręce".

German najbardziej ze wszystkiego bał się, że powtórzy los ojca i stanie się wilczą karmą zamiast bohaterem. Ten lęk podsycała w nim od małego matka, klarując synom, że albo oni, albo ich zeżrą i generalnie całe życie polega na tym, by mieć co żreć i zeżreć się nie dać. Dopiero German odkrył, że oprócz tego chodzi jeszcze o miłość, ale do niej mądrość życiowa matki też najprawdopodobniej się odnosiła, bo kochać, nawet bez wzajemności, uświadomił sobie, to nie dać się zeżreć.

Przeżyli, ale życia, które w nich dwojgu zostało, wystarczyłoby tylko dla średniej wielkości psa i pewnie dlatego zawsze wspierali się na sobie nawzajem, sunąc powolnym krokiem. Nie mieli w sobie ducha walki, bo sami byli już prawie duchami, jakimi stają się ludzie, za którymi nie tylko nikt nie tęskni, ale których nie ma już nawet kto pamiętać, choćby i źle.