Właściwości, które umownie określiliśmy jako witalizujące, mają surowce powstałe w ekosystemach naturalnych, bez ingerencji człowieka (np. rośliny dziko rosnące). Zakłada się, że analogiczne właściwości mają produkty rolnictwa ekologicznego, którego metody naśladują przyrodę. Trzeba stanowczo podkreślić, że teza o właściwościach witalizujących żywności jest oparta na przesłankach, a nie dowodach. (...) Podsumowując: w rolnictwie ekologicznym zakłada się, że jakość biologiczna żywności jest pochodną warunków środowiskowych i sposobu wytwarzania. Co składa się na jakość biologiczną – nie wiadomo. Jej materialnej bazy, jak już wspomniałam, nie udowodniono. O jej istnieniu wnioskuje się na podstawie empirii – uogólnionych obserwacji i zbiorowego doświadczenia. Nie wiadomo zatem, jaka jest natura domniemanego czynnika, czy też czynników witalizujących. Czy mamy do czynienia z subtelną substancją, obecną tylko w produktach nie przetworzonych, i wymykającą się metodom chemicznej analizy? Czy też jest to czynnik zgoła niesubstancjalny: rodzaj promieniowania biofizycznego lub – jak chcą niektórzy – swoisty przekaz informacji? Nauka jest dzisiaj bezradna wobec zjawisk wykraczających poza prostą, biochemiczną interpretację oddziaływania żywności.