- Czy może nam pan opowiedzieć bajkę? - zapytał Franek nieśmiało.
- Dobrze, dobrze, zaraz... Siadajcie!
Obydwaj usiedli na dywanie, wpatrując się we mnie.
- Kiedyś, bardzo dawno temu, było dwóch czarodziejów, będących także królami w swoich krajach. Jeden nazywał się Józef Czerwony, a drugi – Adolf Czarny…
- Ja tej bajki przedtem nie słyszałem – wtrącił się Franek.
- Ja też, ale posłuchajcie – odparłem i wróciłem do opowiadania.
Improwizowałem, opowiadając w gruncie rzeczy historię swojego kraju. Mówiłem o losach królowej, której kraj leżał między krajami dwóch czarodziejów. I o zdradzie jej przyjaciół, gdy czarodzieje pokłócili się ze sobą – gdy Adolf Czarny zginął z ręki swojego byłego sprzymierzeńca, przyjaciele królowej Polonii wydali ją Józefowi Czerwonemu, który zabrał jej królestwo i ją samą zakuł w kajdany.
Gdy skończyłem, Franek zapytał zdziwiony:
- A co się stało z jej rycerzami?
- Los ich rozproszył po świecie, niewielu ich pozostało.
Chłopcy wstali zdziwieni i rozczarowani – wszystkie bajki, jakie znali, miały dobre zakończenia. Szeptali coś jeden do drugiego, kręcąc głowami z niedowierzaniem, gdy wracali do swojego pokoju.