- Samotność - oznajmiła stara panna - to błąd w odejmowaniu.

Dlaczego mamy sobie wyobrażać, że lepiej pod innym niebem?

To, co obce, fascynuje.

Przyszłość poznajemy chwila po chwili. Przyszłość wymaga tyle samo cierpliwości, co przeszłość. Czekać. Tak, czekam.

[...] kiedy człowiekowi wydaje się, że wyzbywa się egoizmu i gotów jest otworzyć ramiona światu, naprawdę obejmuje tylko samego siebie [...].

Wykarmiłem w mojej piersi embrion samotności.

[...] w sztuce nigdy nie da się powiedzieć słowa koniec.

Prawdziwe przygody nie miewają początku ani końca. Wtrąca w nie człowieka ślepy traf, najczęściej spotykany z bogów.

[...] każdy człowiek od czasu do czasu staje się sfinksem, który patrzy przed siebie i nie wiadomo czy umiera, czy też uśmiecha się urzeczony horyzontem.

Każdy umiera, jak może, i każdy bawi się, jak potrafi.

Szczęście przypomina ślepców, którzy kroczą po omacku wąską uliczką otoczoną nieskończenie wysokimi murami.

Niebo przejrzyste jak na początku szczęścia, jak «a» wymawiane przez małe dziecko. «A». Powiedzcie «a». Powiedzcie «niebo». Zróbcie początek świata za pomocą pierwszej litery, a.

Tuliłem do siebie bolesne szczęście samotności.

Niewskazane jest wiedzieć więcej niż inni, o ile człowiek nie potrafi się odizolować.

Smak potraw mieszał mu się z ideałami, zwykła ludzka rzecz.