Kto kontroluje Niemcy, kontroluje Europę. -Józef Stalin.

Ten kto ma Berlin, ma całe Niemcy. - Karol Marks.

Wojna się skończy dopiero wtedy, gdy Göring wejdzie w spodnie Goebbelsa.

Teraz bycie oficerem oznacza kołysanie się tam i z powrotem, jak wahadło, między Krzyżem Rycerskim a sądem wojennym i krzyżem brzozowym.

Hitler zawsze gwałtownie zaprzeczał konsekwencjom swoich własnych działań i Niemcy zbyt późno zdali sobie sprawę, że wpadli łapkę przerażającego chaosu wywołanego przepaścią między dążeniami a skutkami. Zamiast eliminacji bolszewizmu nazizm doprowadził do tego, że Armia Czerwona znalazła się w samym środku Europy. Zaplanowana przez Hitlera inwazja niemiecka na Rosję została dokonana przez pokolenie wychowane w demonicznej indoktrynacji. Goebbelsowska propaganda nie tylko zdehumanizowała Żydów, komisarzy i narody słowiańskie, ale także spowodowała, że Niemcy bali się ich i jednocześnie nienawidzili. Hitler, poprzez ogromne zbrodnie, przykuł niewidzialnymi kajdanami do siebie większość narodu i przemoc niesiona przez Armię Czerwoną była jak gdyby spełniającą się jego przepowiednią.

W Polsce określenie Stalina dotyczące „elementów niepewnych nie odnosiło się tylko do niewielkiej grupy, która kolaborowała z Niemcami. Stosowano je również do wszystkich popierających rząd polski uchodźstwie i Armię Krajową, która doprowadziła w poprzednim roku do wyb chu Powstania Warszawskiego. Stalin uważał powstanie za"kryminalny akt polityki antyradzieckiej". W jego oczach była to oczywista próba zdobycia polskiej stolicy dla „rządu emigracyjnego w Londynie" jeszcze przed dotarciem do miasta Armii Czerwonej, której żołnierze przelewali krew i umierali dla wyzwolenia tego kraju. Jego zdrada sprawy polskiej w 1939 roku i masakra polskich oficerów w Katyniu nie wydawały się mu oczywiście warte wspomnienia. Ignorował również fakt, że Polska ucierpiała w czasie wojny bardziej niż Związek Radziecki, tracąc blisko 20 procent swoich obywateli. Stalin był całkowicie przekonany, że Polska należy teraz do niego na mocy prawa zdobywcy, i taki sposób traktowania Polaków panował też w Armii Czerwonej. Gdy żołnierze radzieccy przekroczyli granice Rzeszy, mówili: „wreszcie oczyściliśmy z wroga nasze terytorium", przyjmując, że Polska stała się już integralną częścią Związku Radzieckiego.

Wszyscy uchylali się od odpowiedzialności za to, co się stało.Członkowie party nazistowskiej twierdzili że zmuszony ich do wstąpienia do niej. Tylko przywódcy byli winni nie zwykli Niemcy, którzy zostali belogen und betrogen-"oszukani i zdradzeni". Nawet generałowie czuli się ofiarami nazizmu ponieważ gdyby Hitler nie przeszkadzał im w prowadzeniu wojny, nigdy nie doszłoby do klęski.

Oprócz Wrocławia kolejnym celem 3. Armii Pancernej Gwardii generała Rybałki i 4. Armii Pancernej Gwardii generała Leluszenki stał się Górny Śląsk, jeden z najbardziej uprzemysłowionych regionów Europy Środkowej. Gdy Stalin w Moskwie zapoznawał Koniewa z planami ofensywy, wskazał na mapę i zakreślił palcem cały obszar. Wypowiedział tylko jedno słowo: „Złoto ". Nie trzeba już było żadnych komentarzy. Koniew wiedział, że Stalin chciał, by fabryki i kopalnie dostały się w ręce radzieckie nietknięte.

Odpowiedzią Hitlera na napór radzieckich brygad pancernych był rozkaz o sformowaniu „,dywizji myśliwców przeciwpancernych", ale ta szumnie brzmiąca nazwa w nazistowskim stylu niezbyt przystawała do rzeczywistości. Dywizja składała się głównie z kompanii cyklistów z Hitlerjugend. Każdy z rowerzystów miał wieźć z sobą dwa panzerfausty przymocowane do kierownicy roweru. Głównym zadaniem jednostki było niszczenie radzieckich czołgów.