(...) nie ma co szukać doskonałości w niedoskonałym świecie, tylko należy przyjmować wszystko, co życie łaskawie zechciało dać.

Śmierć – niby równa wobec wszystkich, ale zabierając jednych, sprowadza na żyjących niewyobrażalną rozpacz i żałobę, a wzywając do siebie drugich, pozostawia ulgę i zapomnienie, tak jakby tych ludzi nigdy na świecie nie było.

Na początku żałobę nosi się niby najlepiej dopasowaną suknię, bo nie można inaczej, bo człowieka żal gniecie i rozpacz, bo jak oddychać, kiedy ginie ktoś najdroższy, ale niedobrze, gdy miłość do zmarłego przysłania codzienność.

- Boję się znów kochać i znów stracić.
- Taka jest cena miłości...

W człowieku jest miejsce na godność i szlachetne zamiary, ale kiedy przemoc zabija wszystko, co ludzkie, i pozostawia jedynie zmaltretowane ciało, czy można mieć żal, że istota kuli się i pragnie przetrwać?