Ale jak to z wojną bywa: ten, kto miał się wzbogacić, wyszedł na swoje, a biedacy dostali tanie medale i niską rentę za utracone kończyny.

Koszmary wojny zatarły się w jego pamięci, a wszystkie okrucieństwa, których był świadkiem, wyblakły, pozostawiając po sobie zmęczenie, odrętwienie, pewną niewrażliwość i poczucie humoru, za które według niektórych powinno się siedzieć.

Wła­ści­wie im jest ład­niej­szy, tym więk­szym psy­cho­pa­tą może się oka­zać.

Nawet odrobina magii nie przetrwała do obecnych czasów. W przeciwieństwie do ludzkiego okrucieństwa, które zdawało się tylko rosnąć w siłę.

Niektórzy po prostu rodzą się, żyją i umierają w bajce.

Nie miała zamiaru rozpamiętywać tamtych wydarzeń. Odsunęła je daleko od siebie, zamknęła w skrzyni i przekręciła w zardzewiałej kłódce stary klucz.

Musi znów zobaczyć nad sobą niebo, inaczej się udusi.

Nawet motyle, te piękne owady, żywiły się padliną i co jakiś czas przylatywały do ogrodu zobaczyć, czy Adela jeszcze żyje.

Patrzył w gwiazdy i podziwiał ich piękno. Nawet jeśli były tylko dziurami w skorupie.

Czasem okrucieństwo jest celem samym w sobie.

W Ko­lo­nii bo­wiem nie dys­kry­mi­no­wa­ło się ni­ko­go ze wzglę­du na płeć, wiek, po­cho­dze­nie czy kolor skóry. Wyspa szyb­ko li­kwi­do­wa­ła tych, któ­rzy nie nada­wa­li się do życia na jej te­re­nie.