Żaden żywy organizm nie może na dłuższą metę normalnie funkcjonować w warunkach absolutnego realizmu. Niektórzy utrzymują, że nawet skowronki i koniki polne miewają sny. Dom na Wzgórzu, choć nienormalny, opierał się samotnie o swoje pagórki i tulił ciemność w swym wnętrzu. Stał tak już osiemdziesiąt lat i zapewne stać tak będzie przez następne osiem dziesięcioleci. W środku ściany wznosiły się pionowo do góry, cegły przylegały równo jedna do drugiej, podłogi były w całkiem niezłym stanie, a drzwi – dobrze zamknięte. Pomiędzy drewnem a kamieniami Domu na Wzgórzu zalegała głucha cisza, a to, co po nim chodziło, chodziło samotnie.

Gruby płaszcz ciszy pokrywał drewno i kamień Domu na Wzgórzu, a cokolwiek wędrowało w tych murach, wędrowało samotnie.

Żaden żywy organizm nie może na dłuższą metę normalnie funkcjonować w warunkach absolutnego realizmu.

Wszystko od razu wydaje się straszne, jeśli myślimy, że ktoś na nas patrzy.

Ludzie [...] zawsze gorąco pragną wszystko naświetlić, wyeksponować i nazwać po imieniu, choćby to imię było zupełnie bezsensowne, ale byle brzmiało naukowo.

- Wszystko tutaj jest takie "matczyne" - zauważył Luke. - Wszystko jest takie miękkie, wymoszczone. Olbrzymie krzesła i kanapy, które zdają się obejmować cię, a gdy tylko się na nich usiądzie, natychmiast cię odrzucają.

No live organism can continue for long to exist sanely under conditions of absolute reality; even larks and katydids are supposed, by some, to dream. Hill House, not sane, stood by itself against its hills, holding darkness within; it had stood so for eighty years and might stand for eighty more. Within, walls continued upright, bricks met neatly, floors were firm, and doors were sensibly shut; silence lay steadily against the wood and stone of Hill House, and whatever walked there, walked alone.

Strach (...) to zaniechanie logiki, dobrowolna rezygnacja z racjonalnych wzorców postępowania. Albo mu się poddajemy, albo z nim walczymy. Nie można zająć pozycji pośredniej.

- Czy działo się tu coś podczas naszej nieobecności?
[...]
- Nic szczególnego. Ktoś pukał do drzwi armatnią kulą, a potem próbował się tu dostać, żeby nas pożreć. Kiedy powiedziałyśmy mu, że nie otworzymy drzwi, zaczął zanosić się od śmiechu. Poza tym nic nadzwyczajnego.

Żadne ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec owego nieszczęsnego punktu, w którym dziwny zbieg linii i płaszczyzn sugeruje zło w fasadzie domu. A jednak jakieś szalone zestawienie, źle ustawiony narożnik, przypadkowe spotkanie linii dachu i połaci nieba zamieniły Dom na Wzgórzu w miejsce prawdziwej rozpaczy, tym bardziej przerażające, że fasada domu zdawała się żywa, bacznie obserwująca otoczenie z pustych okien, z odrobiną rozbawienia w gzymsowych brwiach. Nieomal każdy dom, jeśli przyjrzeć mu się pod niewłaściwym kątem, może zrobić na obserwatorze bardzo humorystyczne wrażenie. Nawet mały komin albo choćby i mansardowe okienko, przypominające dołeczek na policzku, potrafi wzbudzić w przechodniu poczucie braterstwa. Jednakże dom tak arogancki, tak przepełniony nienawiścią i zawsze tak mający się na baczności, może być tylko zły. Dom ten sprawiał wrażenie, że uformował się sam, zespajając się podług własnego, potężnego planu pod rękami budowniczych. Sam stworzył swą specyficzną konstrukcję linii i kątów i wzniósł swój olbrzymi łeb do nieba bez żadnego przyzwolenia ze strony ludzkości. Był to dom pozbawiony wszelkiej życzliwości, nigdy nienadający się do zamieszkania. Nie było tu miejsca dla ludzi, dla miłości ani dla nadziei. Egzorcyzm nie jest w stanie zmienić oblicza żadnego domu, toteż Dom na Wzgórzu stać będzie tak jak stał, dopóki nie ulegnie zniszczeniu.

Widziała rysujące się na ich twarzach napięcie i lęk, zastanawiając się nad niepokojem, który tuż pod powierzchnią tkwił w nich wszystkich, a który sprawiał, że każde z nich zdawało się nieustannie czekać na czyjeś wołanie o pomoc.

Znalazła niewielki kawałek, w którym trawa była sucha i miękka, i położyła się na nim, zastanawiając się, ile to już lat upłynęło od czasu, gdy po raz ostatni leżała sama na trawie i rozmyślała. Wokół niej drzewa i polne kwiaty, z tym dziwnie szarmanckim gestem typowym dla żywych stworzeń, przerwały swe naglące zajęcia, polegające na wzrastaniu i umieraniu, i zwróciły na nią uwagę, bo choć szara i niepozorna, to jednak uważały, że należało być miłym w stosunku do stworzenia już i tak wystarczająco upośledzonego i godnego współczucia z racji tego, że nie jest zakorzenione w ziemi, lecz boleśnie ruchome, na zawsze skazane na przenoszenie się z miejsca na miejsce.

Przywykliśmy ślepo wierzyć naszym zmysłom równowagi i rozumowania. (...) umysł może szaleńczo walczyć o zachowanie swych własnych, znanych i stałych wzorców wbrew wszelkim dowodom na to, że wszystko pochyla się na boki.

Boję się samotności.

(...) nazwanie szczęścia po imieniu oznacza jego utratę.

Ludzie zawsze są o wszystko zazdrośni.

Nigdy nie wiemy, skąd bierze się nasza odwaga.

Plotkarstwo jest zawsze najzjadliwszym wrogiem.

Ludzie lubią odpowiadać na pytania o sobie.

Nie śpiewaj przed śniadaniem, bo będziesz płakać przed zachodem słońca.

Choć nigdy nie zamierzała być wstydliwa ani powściągliwa, to przeżyła tyle lat w samotności, nie mając nikogo, kogo mogłaby kochać, że trudno było jej rozmawiać z drugą osobą, nawet na zupełnie banalne tematy, bez niezręcznego zażenowania i nieudolnego poszukiwania odpowiednich słów.

(...) ludzie muszą gdzieś żyć i umierać, i trudno wymagać, aby jakiś dom stał przez osiemdziesiąt lat i aby w tym czasie nikt w nim nie umarł.

(...) tak naprawdę boimy się tylko siebie samych. (...).
- Obawiamy się tego, że zobaczymy wyraźnie siebie samych, bez żadnych osłonek i pozorów.
-Boimy się dowiedzieć, czego tak naprawdę pragniemy.

(...) ci, którzy przeszli na tamten świat, pragną, żebyśmy byli szczęśliwi i uśmiechnięci, chcą wiedzieć, że o nich myślimy z miłością.

- Czy zawsze pchasz się tam, gdzie cię wcale nie chcą?
Eleanor uśmiechnęła się spokojnie.
- Nigdy mnie nigdzie nie chciano - odpowiedziała.

Żadne ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec owego nieszczęsnego punktu, w którym dziwny zbieg linii i płaszczyzn sugeruje zło w fasadzie domu. A jednak jakieś szalone zestawienie, źle ustawiony narożnik, przypadkowe spotkanie linii dachu i połaci nieba zamieniły Dom na Wzgórzu w miejsce prawdziwej rozpaczy, tym bardziej przerażające, że fasada domu zdawała się żywa, bacznie obserwująca otoczenie z pustych okien, z odrobiną rozbawienia w gzymsowych brwiach.

Strach i poczucie winy to pokrewne uczucia(...). Ludzie trawieni gniewem, pochłonięci nadmierną wesołością, przerażeni czy zazdrośni upierają się zazwyczaj przy zachowaniu, którego w innych okolicznościach dawno by zaniechali.

Każdą rzecz w życiu robi się kiedyś po raz pierwszy.

Nigdy nie wiadomo, czego się chce, dopóki się tego jasno nie zobaczy.

Zwłoka nie przynosi obfitości...w chwilowej uciesze jest chwilowy śmiech.