Nie jesteśmy w stanie wybrać, jak potoczy się nasze życie, możemy jedynie zadecydować, czy będziemy iść przez nie z płaczem, czy z uśmiechem.

I nie zapomnij, że jesteś w sam raz taka, jaka jesteś. Nie wypatruj gwiazd na niebie, tylko zajrzyj w głąb własnego serca. Tam też znajdziesz światełko rozpraszające ciemność. Pamiętaj: cokolwiek będziesz robić, nawet bez tych drogich ciuchów, a w zwykłej poplamionej koszulce, jak teraz, samo twoje istnienie wystarczy, byś świeciła jasno jak prawdziwa gwiazda.

Ludzie to takie dziwne istoty. Wewnętrzna potrzeba nakazuje im trzymać innych na odpowiedni dystans, ale zdaje się, że żyć mogą tylko wtedy, gdy wokół siebie mają znajome twarze.

Człowiek nie ma żadnego wpływu na słońce, które wschodzi za oknem, na padający od czasu do czasu deszcz, nadciągającą noc i gwiazdy wraz z księżycem oświetlające ciemne niebo oraz nadchodzący potem świt, ale może zadecydować, jaka pogoda zapanuje w jego sercu. Ono należy do nas. Szczęście zawsze istnieje tam w środku. Na klimat na zewnątrz nie mamy wpływu, ale to my jesteśmy panami atmosfery wewnątrz nas samych.

Całe życie próbowałem uchwycić decydujący moment, a okazało się, że była nim każda z chwil.

Musisz przede wszystkim żyć. Wybierz życie, nie śmierć. Dopiero wtedy będziesz mogła szukać znaczenia czy przyjemności.

Dzisiaj" jest najbardziej wyjątkowym prezentem, jaki dostaje człowiek. Nieważne, ile byśmy żałowali, "wczoraj" już przeminęło, a "jutro", które nie nadeszło, wciąż pozostaje odległą przyszłością. Dlatego musimy żyć dniem obecnym. To właśnie on jest magicznym darem, który każdy z nas otrzymał po rowno.

To twoje życie. Gdy uznasz, że idziesz w złym kierunku, zawsze możesz zawrócić. Nie oglądaj się na innych i zajmij się tym, do czego cię ciągnie.

Szczęśliwe życie buduje sie własnym podejściem, a nie za sprawą innych.

Tak samo jest z każdą plamą na sercu. Kiedy zdamy sobie sprawę z jej istnienia i zaakceptujemy ją taką jaka jest, przestanie być skazą i stanie się jednym z obrastających nasza duszę słojów. Nie ma co przesadnie bać się życia. Nie wybiegaj myślami za daleko w przyszłość, do spraw, których nie sposób przewidzieć i których być może wcale nie doczekasz. Nie zamartwiaj się na zapas. Po prostu żyj dniem. Przeżyj, jak należy, ten dzisiejszy, potem kolejny, a jeśli nadejdzie jutro, ciesz się również nim. Tyle wystarczy.

Jeśli dziś doświadczacie czegoś przykrego to znak, że zabieracie się do rozpakowywania prezentu. Możliwe, że właśnie rozrywacie opakowanie wspaniałej niespodzianki.

Człowiek potrafi płakać nawet, gdy na jego twarzy pojawia się uśmiech.

Nie miała pojęcia, że miłość przemija równie naturalnie, co pory roku.

Umie­jęt­ność współ­od­czu­wa­nia smut­ku i le­cze­nie zra­nio­nych serc to wspa­nia­ła zdol­ność, ale moc wpra­wia­ją­ca w życie wszel­kie pra­gnie­nia… jest nie­zwy­kle nie­bez­piecz­ną i po­tęż­ną siłą.

Człowiek nie zdaje sobie bowiem sprawy z wartości pewnych rzeczy, póki ich nie straci.

– Tak jest. Jeśli na­uczysz się od­dy­chać, jak trze­ba, bę­dziesz w sta­nie iść przez życie, sta­wia­jąc czoła wszel­kim pro­ble­mom. Nie ma życia po­zba­wio­ne­go trud­no­ści. Po pro­stu trze­ba jakoś je prze­zwy­cię­żyć, kiedy już się po­ja­wią. Uciecz­ka czy zna­le­zie­nie roz­wią­za­nia nie są rów­no­znacz­ne z ich po­ko­na­niem. Trze­ba wy­trzy­mać do końca, nie od­wra­ca­jąc wzro­ku.

– Skoro o prze­zwy­cię­żo­nym pro­ble­mie mó­wi­my wtedy, gdy uda nam się wy­trwać do końca… to czy to nie za bar­dzo mę­czą­ce?

– Mę­czą­ce, a jak. Nie ma lekko. Ale jeśli uda nam się upo­rać z nim do końca, już wię­cej nie bę­dzie nas nie­po­ko­ił. Tak samo jest z każdą plamą na sercu. Kiedy zdamy sobie spra­wę z jej ist­nie­nia i za­ak­cep­tu­je­my ją taką, jaka jest, prze­sta­nie być skazą i sta­nie się jed­nym z ob­ra­sta­ją­cych naszą duszę sło­jów. Nie ma co prze­sad­nie bać się życia. Nie wy­bie­gaj my­śla­mi za da­le­ko w przy­szłość, do spraw, któ­rych nie spo­sób prze­wi­dzieć i któ­rych być może wcale nie do­cze­kasz. Nie za­mar­twiaj się na zapas. Po pro­stu żyj dniem. Prze­żyj, jak na­le­ży, ten dzi­siej­szy, potem ko­lej­ny, a jeśli na­dej­dzie jutro, ciesz się rów­nież nim. Tyle wy­star­czy.

Tak samo jest z każdą plamą na sercu. Kiedy zdamy sobie sprawę z jej istnienia i zaakceptujemy ją taką, jaka jest, przestanie być skazą i stanie się jednym z obrastających naszą duszę słojów. Nie ma co przesadnie bać się życia. Nie wybiegaj myślami za daleko w przyszłość do spraw, których nie sposób przewidzieć i których być może wcale nie doczekasz. Nie zamartwiaj się na zapas. Po prostu żyj dniem. Przeżyj, jak należy ten dzisiejszy, potem kolejny. A jeśli nadejdzie jutro, ciesz się również nim. Tyle wystarczy.

To nie sen. To rze­czy­wi­stość.
Tyle że cza­sem – nie, wła­ści­wie bar­dzo czę­sto – jawa bywa okrut­niej­sza od snów.

A więc póki żyję, ani ciem­ność, ani świa­tło nie będą wiecz­ne.

Jeśli uda nam się za­skle­pić rany, jeśli na­praw­dę się ich po­zbę­dzie­my… czy zdo­ła­my w końcu za­znać szczę­ścia?

Gdy sta­jesz w ob­li­czu trud­no­ści, zaraz się za­sta­na­wiasz, kiedy miną. Gdy zaś spo­koj­ne dni trwa­ją za długo, pod­świa­do­mie za­czy­nasz od­czu­wać lęk.

Cale życie próbowałem uchwycić decydujący moment, a okazało się, że jest nim każda z chwil.

Nikt z ze­wnątrz nie wie o ist­nie­niu tego mia­stecz­ka. Żaden z miesz­kań­ców poza mną nie ma po­ję­cia, czym jest nie­po­kój.

- Wie pani, kiedyś myślałam, że jestem najnieszczęśliwsza na świecie, że cierpię najbardziej i nikt nie ma tak ciężko jak ja. Z czasem zdałam sobie jednak sprawę z tego, że każdy doświadcza w swoim życiu bólu. Nie byłam jedyną, która napotkała na swojej drodze trudności.

- Drobne radości można znaleźć wszędzie. Na przykład gdy zaśpię i zrywam się w pośpiechu z łóżka, żeby zdać sobie sprawę, że jest weekend. Wtedy z ulgą ponownie zamykam oczy.

W dziew­czy­nie, gdzieś głę­bo­ko, tli się na­dzie­ja, że jeśli przy­nie­sie uko­je­nie wielu oso­bom, któ­re­goś dnia i ona zazna spo­ko­ju.

Wystarczy jedna tylko osoba, która nam zaufa i będzie dla nas wsparciem, by móc jakoś przeć przez życie.

Chciałbym zresetować swoje życie i zacząć wszystko od nowa.

Nie­kie­dy smu­tek staje się siłą na­pę­do­wą do dal­szej walki.

Czy to, co leży ci na sercu, jest plamą, którą chciał­byś usu­nąć, czy jed­nak za­gnie­ce­niem, które wy­star­czy prze­pra­so­wać?