Ow­szem, cie­ka­wią mnie twoje po­wo­dy, ale je­dy­ną osobą, która ma do­brze się czuć z de­cy­zja­mi do­ty­czą­cy­mi two­je­go życia, je­steś ty sama, Emmy.

Do­brze wie­dzia­łem, że z nią to jest igra­nie z ogniem. Ale chęt­nie wsko­czył­bym dla niej w pło­mie­nie.
Z ra­do­snym uśmie­chem na ustach.

– Wiesz. Jeśli nie po­do­ba ci się ścież­ka, po któ­rej kro­czysz, mo­żesz za­wsze wy­ty­czyć nową.
– Kto to po­wie­dział? Ro­bert Frost?
Bro­oks uśmiech­nął się i po­krę­cił prze­czą­co głową.
– Dolly Par­ton.

Czy głu­pio zro­bi­łam, po­zwa­la­jąc mu stąd iść? To mógł być jeden z tych szcze­gól­nych mo­men­tów. Tych, kiedy z po­zo­ru drob­ne zda­rze­nie nie­ocze­ki­wa­nie roz­wi­ja się w coś waż­kie­go. Tych, które po­tra­fią od­mie­nić bieg życia, skie­ro­wać na nową ścież­kę.
Chcia­łam tego. Nowej ścież­ki.
Jego chcia­łam.

Daw­niej my­śla­łam, że Me­adow­lark mnie przy­tła­cza, ale w grun­cie rze­czy chyba ro­bi­łam to ja sama, wiecz­nie go­niąc za jakąś ko­lej­ną po­zy­cją na li­ście spraw. Cięż­ko jest czuć się wy­star­cza­ją­co dobrą, kiedy czło­wiek nie po­tra­fi do­znać sa­tys­fak­cji z żad­ne­go ze swo­ich osią­gnięć.

Pa­trzy­łam w te oczy, a on mnie po­ca­ło­wał. Jak w fil­mach akcji, kiedy bo­ha­ter i bo­ha­ter­ka ca­łu­ją się zaraz przed bitwą i nagle wstę­pu­je w nich moc, by po­ko­nać ob­cych, zmu­to­wa­ne po­two­ry czy co­kol­wiek in­ne­go.
Wła­śnie zro­zu­mia­łam, o co w tym cho­dzi.

Ta myśl mnie jakoś prze­ra­zi­ła, za­ra­zem wzbu­dza­jąc we mnie po­czu­cie ogrom­ne­go szczę­ścia. Nie za bar­dzo wie­dzia­łem, co się robi z tym całym za­ko­cha­niem, ale wie­dzia­łem, że chcę dzie­lić z nią wszyst­ko. Po­wol­ne tańce w kuch­ni, nocne im­pre­zy z pi­ciem sho­tów, prze­jażdż­ki w gó­rach, na­mięt­ny seks, po­po­łu­dnio­we drzem­ki, jazdę autem z otwar­ty­mi okna­mi.
Pra­gną­łem tego wszyst­kie­go.

Chcia­ła, żebyś tu przy­szedł. Pro­si­ła o to. A ona nigdy nie prosi o nic. Po pro­stu staje do walki i tylko sobie zna­nym spo­so­bem, ana­li­zu­jąc spra­wy w swo­jej gło­wie, jakoś sama daje sobie radę. Ale cie­bie tu chcia­ła.

– Ko­cham cię – usły­sza­łem.
Nie­waż­ne, ile razy mi to już mó­wi­ła. Te słowa nie­ustan­nie dzia­ła­ły, roz­grze­wa­ły mnie od we­wnątrz, do­kład­nie tak samo jak wtedy, kiedy po­wie­dzia­ła mi to pierw­szy raz.

Jej po­wrót do Me­adow­lark to naj­lep­sza rzecz, jaka mi się w życiu przy­tra­fi­ła. Kiedy przy­je­cha­ła, nie spo­dzie­wa­łem się nawet, że się choć­by za­przy­jaź­ni­my. Już nie mó­wiąc o za­ko­cha­niu. Całe swoje życie or­bi­to­wa­li­śmy gdzieś wokół sie­bie, na obrze­żach. Ale teraz była w cen­trum mo­je­go świa­ta.

I used to think Meadowlark made me feel small, but in reality, I think I made myself feel that way by always chasing the next thing to mark it off my list. It was hard to feel good enough when you never celebrated what you'd achieved.

– Ogar­niesz to. Za­wsze tak jest.
W tym rzecz. Za­wsze tak by­wa­ło, ale teraz zna­la­złam się na roz­dro­żu. Nie wie­dzia­łam, jak to ogar­nąć – jak od­pu­ścić część sie­bie samej, jak za­cząć od po­cząt­ku.

To mógł być jeden z tych szczególnych momentów. Tych, kiedy z pozoru drobne zdarzenia nieoczekiwanie rozwijają się w coś ważkiego. Tych, które potrafią odmienić bieg życia, skierować na nową ścieżkę.
Chciałam tego. Nowej ścieżki.
Jego chciałam.

Najlepszy przyjaciel to cenna sprawa w życiu. Nie znajduje się tego na ulicy.

Ciężko jest czuć się wystarczająco dobrą, kiedy człowiek nie potrafi doznać satysfakcji z żadnego ze swoich osiągnięć.

Jeśli skrzywdzisz moją najlepszą przyjaciółkę, utnę ci pindola i cię nim nakarmię.

Jeśli nie podoba ci się ścieżka, po której kroczysz, możesz zawsze wytyczyć nową.