Wszyscy pragnęli smoka.
Pragnęli nim być lub go posiąść. Zaprzyjaźnić się z nim bądź go wykorzystać. Pragnęli jego śmierci, a czasami pragnęli, by żył wiecznie.
Ludzie natomiast pożądali jego łuski, bo ponoć to przynosiło szczęście.

- Nie jestem piecykiem, Val...

-Może jesteś tym, co ma go uratować, Królowo Cieni. Może ty odmienisz bieg tej historii.

Choć czuł na sobie spojrzenia innych, sam wpatrywał się w jeden punkt. Cel. To jemu poświęcił wszystko i teraz, gdy znalazł się już na wyciągnięcie ręki, nie przynosił pożądanego spełnienia. Raczej gorzki posmak zwycięstwa, które okupione zostało zbyt wieloma wyrzeczeniami.

Od miesięcy był w podróży i łaknął jakichś przygód. Czegokolwiek, co przypomni mu, czym jest.

Kiedyś myślał, że nie będzie mógł się doczekać chwili, w której ziszczą się jego sny o zemście. Teraz chciał mieć to wszystko już za sobą.

Las mówił do niego. Szeptał ciche słowa słyszalne tylko przez postać w czarnym płaszczu. Szeptał historie i rozprawiał nad przepowiedniami, kusił możliwościami, ostrzegał konsekwencjami.