Odczuwanie może wydawać się pasywne, jak gdyby oczy i inne narządy zmysłów były zaworami wylotowymi, przez które zwierzęta wchłaniają i odbierają otaczające je bodźce. Jednak z czasem prosty akt widzenia zmienia świat na nowo. Oczy, kierowane przez ewolucję, są żywymi pędzlami. Kwiaty, żaby, ryby, pióra i owoce – to wszystko pokazuje, że wzrok wpływa na to, co jest widziane, i że wiele z tego, co uważamy za piękne w przyrodzie, zostało ukształtowane przez wzrok naszych pobratymców. Piękno jest nie tylko w oku patrzącego. Ono powstaje dzięki temu oku.

Liczne dyskusje na temat bólu u zwierząt często obracają się wokół prostego pytania: Czy one go czują? A za tym pytaniem kryje się kilka innych. Czy gotowanie homara jest w porządku? Czy powinienem przestać jeść ośmiornice? Czy mogę łowić ryby? Kiedy pytamy, czy zwierzęta mogą odczuwać ból, pytamy mniej więc mniej o same zwierzęta, a bardziej o to, co my możemy im zrobić. Takie podejście ogranicza nasze rozumienie tego, co zwierzęta faktycznie odczuwają.

Nie wierzę w duchy ani astrologię, ale nie lekceważcie ewolucji. /Chris Clark/.

Zanieczyszczenie sensoryczne to zanieczyszczenie związane z oderwaniem. Odłącza nas od kosmosu. Zagłusza bodźce, które łączą zwierzęta z ich otoczeniem i ze sobą nawzajem. Czyniąc planetę jaśniejszą i głośniejszą, jednocześnie poddaliśmy ją fragmentacji.

Zanieczyszczenie światłem nie jest tylko problemem miejskim. Światło podróżuje, niczym rak przerzuca się nawet na miejsca objęte ochroną, które są nietknięte przez człowieka.

Normalizujemy to, co nienormalne, i akceptujemy to, co niedopuszczalne. Pamiętajmy, że ponad osiemdziesiąt procent ludzi żyje pod niebem zanieczyszczonym światłem, a dwie trzecie Europejczyków jest zanurzonych w hałasie odpowiadającym ciągłym opadom deszczu. Wielu ludzi nie ma pojęcia, jak wygląda prawdziwa ciemność czy cisza.