- Jak się czujesz?- zapytała, wyprowadzając go z błędu.
- Jak ananas na pizzy.
- Czyli?
- Bardzo nie na miejscu.

Przesadziłam [...] zaczęłam pierdolić bez sensu, jak chuj do kredensu.

Wasza ścieżka jest naprawdę wspaniała (...) Nikt was na nią nie wprowadzi, to musi być wasza decyzja.

sta­rze­jąc się, w isto­cie po­wo­li sta­je­my się ludź­mi, któ­rych naj­bar­dziej po­trze­bo­wa­li­śmy jako dzie­ci?

Jeśli słyszysz tętent kopyt, spodziewaj się stada koni, a nie zebr .

Jego córka najwyraźniej żyła w mylnym przeświadczeniu, że bycie rodzicem to osiemnastoletni wyrok. Prawda była jednak zupełnie inna. To dożywocie z możliwością warunkowego przedterminowego zwolnienia po odbyciu jakiś dwudziestu lat kary.

Wszyst­kie moje winy leżą w prze­szło­ści.

– Wiesz, dla­cze­go mleko nie jeź­dzi na koniu? – spy­tał.
– Nie.
– Bo zsia­dło.

Sens życia zaczyna się po drugiej kawie.

Po cza­sie prze­ko­na­ła się jed­nak, że myśli o Se­we­ry­nie są jej nie­zbęd­ne do życia.

Mała zgro­mi­ła ją wzro­kiem, który nie zwia­sto­wał ni­cze­go do­bre­go.

Sy­tu­acja wy­da­wa­ła się zbyt skom­pli­ko­wa­na, by ubrać ją w ja­kie­kol­wiek słowa.

Jego córka naj­wy­raź­niej żyła w myl­nym prze­świad­cze­niu, że bycie ro­dzi­cem to osiem­na­sto­let­ni wyrok.

Se­we­ryn Za­or­ski był jej ko­chan­kiem. Przej­ścio­wym im­pul­sem wy­wo­ła­nym dawną na­mięt­no­ścią.

Najwyraźniej zyła w mynym przeświadczeniu, że bycie rodzicem to osiemnastoletni wyrok. Prawda była jednak zupełnie inna. To dożywocie z możliwością warunkowego przedterminowego zwolnienia po odbyciu jakichś dwudziestu lat kary.

Kiedy się odsunęła, zobaczył na jej twarzy to dobrze znane, wyzywające spojrzenie.
Zazwyczaj kończyło się ostrym, dzikim pieprzeniem. Nie sposób było inaczej tego nazwać – i cała ich relacja na początku sprowadzała się właśnie do tego. Zupełnie jakby w ten sposób rozładowywali całą niechęć, którą przez lata do siebie czuli.

-Jak się czujesz? (...)
- Jak ananas na pizzy.
- Czyli?
- Bardzo nie na miejscu.