Trudno mówić o wierze u Rosjanina. Wierzy się na Ziemi. On przyleciał tu, by nie musieć wierzyć. Przyleciał mieć pewność.

Po chuj chce pan lecieć do Alfy?
- Żeby zrobić to, do czego człowiek został stworzony - odpowiedział sam sobie - Odkrywać nowe światy.
Gówno prawda.
Człowiek został stworzony, żeby robić nowych ludzi.
Żeby jeść, spać, srać. Nie dać się zabić lampartom i bakteriom. Dogadywać się z mądrzejszymi od siebie. Ustępować głupszym. Przetrwać. A potem umrzeć.
Zaś nowe światy odkrywa wyłącznie, kiedy w starych nie da się już żyć.
To się nazywa depresja, prawda?
Nie, panie kolego, to się nazywa zdrowy rozsądek.

Człowiek jest zbyt kruchy. (...) Do przetrwania w kosmosie nie wystarczą nam twarde skorupy. Potrzebujemy złożonych mechanizmów. Zbyt złożonych, żeby je w ogóle zrozumieć. Musimy wierzyć, że będą wystarczająco sprawne. A i tak ochronią nas tylko przed tym, co potrafimy przewidzieć. I musimy też wierzyć, że tam, dokąd podróżujemy, czeka wytchnienie. Nowy dom.

Może za każdym razem kiedy nie umiemy powstrzymać sie od alternatywy: wiedzieć lub wierzyć, kiedy nie jesteśmy w stanie przyznać, ze nie tylko nie wiemy, ale i wiedzieć nie chcemy, rozpoczynalismy marsz ku kolejnej apokalipsie.

Wszystko - co spowodowalismy, już z nami zostanie, a co zniszczylismy juz nie powróci.

Mózg człowieka operuje pojęciami ze świata, w którym powstał- z plejstoceńskiej sawanny. Wszystko inne jest tylko metaforą. Czas płynie, jak woda, albo biegnie, jak antylopa. Emocje opadają, jak kamień puszczony z dłoni. Zapachy są kwiatowe, zwierzęce bądź ziemiste, a smaki mięsne, słodkie lub słone. Kolory nadajemy tylko falom, które emituje gwiazda codzienna, całą resztę spektrum musimy reprezentować za pomocą tych widzialnych. Dźwięki układają się w rytmy, jak melodia, która tańcem spaja społeczność: Jak bicie serca matki”.