Zamiast żyć, czołgałam się między resztkami.

Pijaną matkę i upośledzone dziecko znaleziono w mieszkaniu, napisałyby jutro gazety, gdybym teraz odstawiła kieliszek i otworzyła gaz. Gdybym pozwoliła przemówić rozumowi. Rozum i serce to nie to samo.

Są na świecie tacy ludzie, którzy nie mogą życ bez opowiadania. Dla nich, dla tych ludzi, zawsze pięknych i często szalonych, życie musi być opowieścią. Ponieważ tylko ona, ciepla, i czarowna, pozwala im pogodzić się ze złem i bólem, z chorobą i zdradą, ponieważ wiedzą. Wiedzą, że opowieść nie zostawia nigdy spraw nierozwiązanych. Opowieść - nawet najkrótsza i najsmutnejsza - zawsze zadba, by stała się sprawiedliwość.

Eto pizda. Dla żenszcziny ona ważnieje czem sierdce*. Pachniało kawą.

Po ilu wspomnieniach zostaje człowiek alkoholikiem, po ilu zdradzonych uczuciach serce dziecka robi się zatwardziałe?

Całe życie porwałam w kawałki, które podzieliłam między ludzi, a oni nakarmili nimi psy.