Bałam się tej relacji, bałam się tego, co przy nim czułam, i tego, jak łatwo omijał wszystkie moje starannie wzniesione mury. Bałam się do niego przywiązać, bo wiedziałam, że niedługo zniknie. Był tak przedziwnym facetem, a równocześnie tak niesamowitym w tej swojej dziwności, że aż niedowierzałam. Nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak bardzo postawiłby moje życie na głowie. Ale to było pozytywne, bo dzięki niemu czułam, że żyję.

- Nie możemy pozwolić, żebyś coś ci się stało - oznajmił Forest w swoim stylu. - To wszystko dotyczy też twojej rodziny, ale poświęciłbym każdego, żeby zapewnić bezpieczeństwo tobie.

Komicznie przekrzywił głowę. - Powinnaś była wiedzieć, że kawałek drewna mnie nie zatrzyma. No tak. Głupia ja. Sama byłam sobie winna, nie? Mogłam zostawić otwarte drzwi, bo przecież przy takim facecie w domu nie miało to znaczenia. Gdyby chciał, zapewne przebiłby się przez ścianę, a co dopiero przez drzwi i jakiś przystawiony do nich mebel.