Czasami samotność jest dla nas jedynym wyjściem.
Może nam bardzo pomóc, ale i wiele utrudnić.

Nadzieja jest płomieniem, który miga, ale nie gaśnie.

-Więc niech nasze życie płynie własną rzeką. Niech obiera nowe cele. Nie ingerujmy w nie. - Pochylił się nad moją twarzą i oparł swoje czoło o moje - Dajmy się zniszczyć, a wtedy poznamy przeznaczone dla nas zakończenie.

Pamiętaj, myszko, że opinia ludzi jest dla ciebie jak powietrze. Wdychasz i wydychasz, jasne?

-Nie żałuj umarłych, White. Żałuj tych, którzy nie chcą żyć a muszą.

Choć można powiedzieć, że naiwność jeszcze bardziej prowadzi nas do piekła. Bo wtedy zaczynamy ufać istnym demonom, które niszczą nasze życie wraz
z marzeniami.

- Masz ładny uśmiech, wiesz?
- Tak sądzisz?- spojrzał na mnie zaskoczony.-Nikt mi tego jeszcze nigdy nie powiedział z taką szczerością w oczach.

- Nie żałuj umarłych, White.

- Jak ci się mieszka z Christianem?
Pokręciłam głową, patrząc na pytającego mnie Nicholasa.
- Masz minę, jakbyś zobaczyła ducha albo jakiegoś przystojniaka.
- Stawiam na to drugie – odezwała się Molly.

- Ktoś cię kiedyś zranił?
- Ludzie robią to nieustannie, White.

- Błagam, wybacz mi ten grzech, laleczko.