Albowiem możni nigdy niczego nie oddadzą, ani chleba, ani wolności.

Dlaczego bóg ubogich w tak niepojęty sposób stoi zawsze po stronie bogaczy, z bogaczami? Dlaczego o tym, by wszystko zostawić, mówi ustami tych, co wszystko wzięli dla siebie?

Kiedy Luter tłumaczy Biblię na niemiecki, Münzer zwraca się do tych, co nie umieją czytać w ich własnym języku.

Bóg nie poczyta sobie przecież za zniewagę, jeśli się go grzecznie poprosi, by mówił po naszemu.

A przecież jesteśmy ulepieni z opowieści.

Natchnieniem są mu zielone liście, łajno, ospa, obłoki, miejskie mrowiska własne wyzwolicielskie idee, tratowane pola, folwarki i dwory, karczowane winnice, podatki, pańszczyzna, obelżywe przezwiska, kosy, sztachety, drągi, włócznie, tak, natchnieniem jest mu grymas chorego zwierzęcia, rozdzierana zasłona, nawałnica, warsztat rzemieślnika, praca dnia powszedniego i mnogość zdarzeń; tak, działa z natchnienia Boga, lecz w tamtym czasie Bóg to krwawiąca rana, liczenie ziaren piasku, plik kartek zaczernionych goryczą i zgnębieniem.