Ksi­ążka po­wsta­ła z my­ślą o tym, by po­móc ci uświa­do­mić so­bie, co się w two­im dzie­ci­ństwie nie zda­rzy­ło oraz cze­go nie pa­mi­ętasz. Po­nie­waż to, cze­go nie było, ma nie­raz za­sad­ni­cze prze­ło­że­nie na cie­bie jako do­ro­słe­go czło­wie­ka.

Na tym wła­śnie po­le­ga nie­bez­pie­cze­ństwo za­nie­dba­nia emo­cjo­nal­ne­go: do­brzy lu­dzie, ko­cha­jący swo­je dziec­ko, ro­bią, co w ich mocy, by wy­pe­łniać swo­je za­da­nia jak naj­le­piej, jed­no­cze­śnie prze­no­sząc na dziec­ko nie­wi­docz­ne, ale po­ten­cjal­nie krzyw­dzące wzor­ce. W tym miej­scu na­le­ży jesz­cze raz pod­kre­ślić, że ce­lem tej ksi­ążki nie jest obar­cza­nie winą ro­dzi­ców, a je­dy­nie zro­zu­mie­nie ich oraz tego, jak ro­dzi­ciel­stwo w ich wy­ko­na­niu wpły­wa na dzie­ci.