To prawda, że kryminaliści z psychopatią w wywiadzie nie mają zahamowań, jeśli chodzi o wprowadzenie w czyn najmroczniejszych scenariuszy. Robią rzeczy, o których większość z nas nie chciałaby nawet śnić. Ale jednego jestem absolutnie pewien: psychopatia sama w sobie nie jest motywacją ani powodem do czegokolwiek.

Brak skutecznej struktury pomocowej oznacza, że zawodzimy zarówno przestępców z psychopatycznym zaburzeniem osobowości, jak i ich ofiary.

Można się było nauczyć czegoś o sobie, przebywając z Tonym. Na przykład jak daleko sięga nasza wyrozumiałość dla bliźnich. Albo czy wolimy spokój od konfrontacji, nawet kiedy ktoś kłamie nam w żywe oczy. Albo czy jesteśmy zdolni do sympatii wobec kogoś tak okropnie niesympatycznego.

Na początku jesteś poruszony jego niewinnością; potem czytasz akta jego sprawy i serce ci krwawi; wreszcie patrzysz, jak ten ktoś niweczy i sabotuje wszelkie szanse na resocjalizację, marnując całe życie za murami szpitali czy więzień. Wtedy twoje serce pęka.