W tym piekielnie drogim kraju, ale też samotnym, odludnym i melancholijnym, jakim jest Islandia, dokąd może już nigdy nie wrócisz, gdy stoisz pośród smaganych wiatrem pól lawy i oglądasz zielony taniec na niebie - nic nie ma i nie powinno mieć znaczenia. Tym bardziej twoje rozczarowanie.

Według wielu poznanych przez nas Islandczyków, na końcu świata - jak często określa się na północy zachód Islandii - znaleźć można wszystko, choć nie ma tu prawie niczego.

To nie jest kraj dla ludzi o delikatnej skórze. Jeśli ktoś ma skłonności do depresji, nie lubi ciemności i deszczu, to dajemy takiemu komuś najwyżej rok. Islandia zweryfikuje wszystko, co ze sobą przywiozłeś: nadzieje, obawy, zapas gotówki, nawet miłość. Jeśli będziesz się wahać, ten kraj nie da ci szans.

Nieważne dokąd jedziesz, co znika za tobą, jakie są powody twojej wędrówki, co masz przed oczami, trzeba pamiętać, że zawsze i we wszystkim najważniejsi są ludzie.

Helena , podobnie jak jej matka, nie do końca wierzy w materialny byt elfów. Uważa, że to one właśnie są naturą, jej personifikacją, sercem i głosem.

Kamienie tu mówią. Szepczą i czasami śpiewają, trzeba tylko posłuchać.

Luksus zaczyna się tam, gdzie kończy się zasięg telefonów.

Surtsey, Elliðaey i Heimaey mogłyby śmiało odzwierciedlać kolejno: fascynację, ucieczkę i żywioł. Łączy je znacznie więcej niż wulkaniczne pochodzenie, izolacja, nieskazitelna natura czy trudna pogoda. Vestmannaeyjar jest wyjątkowe, a przetaczające się pory roku przez jedyną zamieszkaną wyspę nie tylko determinują codzienność, ale przede wszystkim na nowo definiują pojęcie klaustrofobii.