Tylko że "gdyby" w czasie przeszłym niczego nie zmienia w czasie teraźniejszym. Albo raczej zmienia, bo pogłębia beznadzieję.

Odbudowa poczucia wartości wymaga akceptacji siebie wraz z rozmaitymi niedoskonałościami. Akceptacja nie opiera się bynajmniej na podziwie i zachwycie, lecz na wyrozumiałym zaprzyjaźnieniu się ze sobą i polubieniu w sobie tego, co dobre.

Po­czu­cie war­to­ści sta­no­wi tar­czę obron­ną przed zbyt da­le­ko idą­cy­mi ustęp­stwa­mi – w róż­nych spra­wach, ale przede wszyst­kim w tym, na co po­zwa­la­my innym lu­dziom.

Złość nie jest ani dobra, ani zła. Jest tak samo naturalna jak smutek czy uczucie głodu. Gdy odczuwasz głód, niczego przecież nie uzasadniasz i nie pytasz, czy masz prawo.

Oto mój apel: koniec z samobiczowaniem, a także koniec z obwinianiem. Ani jedno, ani drugie nie zmieni przeszłości, na pewno natomiast zatruje teraźniejszość, a przecież od jej jakości zależy twoja przyszłość.

Broń swoich sensownych postanowień, zabezpieczaj się wsparciem życzliwych i rozumnych ludzi, odrzucaj z miejsca kuszące wymówki i negatywne podpowiedzi w rodzaju "nawet nie próbuj, i tak ci się nie uda". Wręcz przeciwnie próbuj i dokładaj starań, aby ci się właśnie udało. Wykłócaj się z tą rozkapryszoną smarkulą w sobie i nie odstępuj od rozsądnych decyzji. W drobiazgach odpuszczaj, ale w ważnych sprawach bądź stanowcza i skuteczna jak...Odys. Bądź asertywna, jak to się dzisiaj mówi.

Sukces dla mnie to poczucie, że żyje się własnym życiem, idzie właściwą drogą z otwar- tością na to, co jeszcze nas na niej spotka. Takie po- czucie zgody ze sobą muszę nieustannie budować, pracować nad nim. Moja siła wynika nie tylko ze sprawczości, odwagi i ciekawości świata, ale także z zaakceptowania własnej nadwrażliwości, słabości.

Można zmienić co innego - swoje zdanie na temat przeszłości i "tamtej siebie", która wtedy postąpiła tak, jak umiała. I jeszcze proszę założyć, że chciała jak najlepiej.

Poczucie wartości to ani poczucie wielkiej wartości, ani niewielkiej. To przekonanie, że nie musisz nikomu (ani sobie) uzasadniać swojego istnienia w świecie.

zaakceptowanie siebie osiągamy nie przez rezygnację z dążeń, lecz przez czuwanie, aby nigdy za żaden sukces nie zapłacić wyrzeczeniem się swoich najważniejszych wartości i zaparciem się samej siebie.

A więc to, jak postępujesz, nie jest wadą (ani zaletą), lecz stanowi rezultat twoich decyzji, przyzwyczajeń lub odruchów. Szczęśliwie akurat te trzy sprawy podlegają zmianom.

...ludzie różnią się pod względem sposobu uczenia się. Nie oznacza to bynajmniej, że ci, co siedzą cicho, są lepsi od tych, którzy nie siedzą cicho.