Nigdy w życiu nie wstydź się być człowiekiem, który ma uczucia. Wszystko jedno co to za uczucie, czuj je mocno i głęboko. Czuj jeszcze trochę mocniej, jeszcze trochę głębiej. Czuj je sam dla siebie. Czuj dla innych. A potem: pozwól mu odejść.

(...) niepłakanie też jest płaczem. A mimo to człowiek nie płacze. Napina szczękę. Przełyka.

Nic nie powinno mnie odciągać od prób uchronienia się przed samym sobą.

Dziś rozumiem: to niemożliwe, żeby nikogo nie spotkać. Już przez to, że człowiek istnieje i oddycha, spotyka cały świat.

To jest -
dokończyłem zdanie za niego
- decyzja.
Nie. Pokręcił głową. A przynajmniej nie taka, którą podjąłbyś z własnego wyboru. Widzę to teraz. W tej kawiarni. Pokazał na prawo i lewo. Jesteśmy w niewoli, wszyscy. Tyle że to nie zdejmuje z nas odpowiedzialności. Pomimo niewoli stale podejmujemy decyzje, za których skutki musimy odpowiadać. I dlatego też z każdą podjętą decyzją stajemy się coraz bardziej zniewoleni.

Żyje się tylko raz, mawiają, dlaczego więc tyle razy się umiera.

Uważaj, jaki wiek sobie wybierzesz. On się do ciebie potem przyklei. I zaklei cię. Wiek, który sobie wybierzesz, jest jak klej, który wokół ciebie zastyga.