Rozwijała się wtedy tragedia i przez współczesnych była sławiona jako słuchowisko i widowisko cudowne, ponieważ dzięki fabule i afektom wywołuje złudę, a jak mówi Gorgiasz, ten, kto oszukuje jest sprawiedliwszy od tego, kto nie oszukuje, a ten, kto daje się oszukać, jest mądrzejszy od tego, kto się nie daje.

(...) przeznaczenia, jak się okazuje, nie tyle przewidzieć nie można, ile raczej uniknąć.

Tylko prawdziwa cnota tym pełniejszy ma blask, w im pełniejszym występuje świetle i ludzie prawdziwie szlachetni niczym tak nie zyskują sobie czci u tych, których trzymają z dala od siebie, jak u swych najbliższych przez codzienne z nimi współżycie.

Niekoniecznie także w najsławniejszych czynach ludzi objawiają się najlepiej cnoty i wady ich charakterów. Przeciwnie bowiem, nieraz jakiś prosty czyn, jakieś krótkie powiedzenie czy nawet żart lepiej naświetlają wrodzone cechy ludzkiej natury niż bitwy, w których padały tysiące zabitych, niż ustawianie do walki olbrzymich wojsk czy też obleganie potężnych miast.

To, co osiągamy wewnętrznie zmieni naszą zewnętrzną rzeczywistość.

Lecz Aleksander uważał, że bardziej królewską rzeczą niż zwyciężanie wrogów jest panowanie nad samym sobą.