[...]
— Czy przez słowo „dar” rozumie pani zdolność widzenia przyszłości?
— Tak, przyszłości i przeszłości… wszystko jedno.

[...]
Ślepy dar jasnowidzenia okazał się dla niej zgubny, a nie zbawienny… .

[...]
— Sądziłam, że pan ma… Powinien pan to mieć. Wygląda pan tak, jakby pan też to miał, ten…
— Co?
— Ten dar… to przekleństwo… może pan to nazywać jak chce. Tak, chyba pan to ma. Niech pan zatrzyma wzrok na tym zagłębieniu w skale. Proszę o niczym nie myśleć, tylko patrzeć… Och! — zawołała, widząc, że lekko drgnął. — I co… dostrzegł pan coś?
— Musiał to być produkt mojej wyobraźni. Przez chwilę wydawało mi się, że jest ono wypełnione krwią!.

[...]
Można być podzielonym na wiele sposobów: wzdłuż, na wysokość i na szerokość… ale najgorzej jest być podzielonym przez czas… .