Jesteśmy fikcją. Konstruujemy siebie ze słów.

Kłamstwo ma własną anatomię, także wtedy, gdy zdaje się konieczne. Także wtedy, gdy pojawia się z czyjegoś powodu.

Powoli robi się nieczuła na miłość. Die Verhärterung.
Nie wie, że staje się człowiekiem, którego trudno będzie pokochać. Na zewnątrz radosna, zawsze radosna. Od środka pokrywa się warstwą lodu, z którego wyłamanie będzie ją sporo kosztować.

Ambiwalencja to pragnienie dwóch rzeczy jednocześnie. W tym samym czasie kochać i nienawidzić[...] Nie móc się na nic zdecydować. Wciąż się martwić, żeby kogoś nie zranić. A przez to nie móc stworzyć własnych konturów.

Linii demarkacyjnej wobec innych. Ale czas płynie. Mija rok za rokiem, nic się nie zmienia. Ambiwalencja jest w niej coraz głębsza.

Aż staje się głęboka jak Rów Mariański.

Byt jest glissandem. Dysharmonią. Jest niespokojną muzyką, ale czasem słychać szczególny ton. Miękki klarnet. Kruche skrzypce.

Wstyd wbija się klinem tam, gdzie znajduje punkt zaczepienia.

Czuje znajome ukłucie wyobcowania, dręczące uczucie, że ciągle zmuszona jest obserwować siebie oczami innych.

Słowa są jak kry. Nie dlatego, że są zimne, ale ponieważ nikt nie przejmuje się wodą pomiędzy kawałkami lodu. To, co niewypowiedziane, wyostrza się.

Być może wróżby są jak propozycje nowych dróg, innych myśli. Wróżba może uwidocznić nowe aspekty istnienia.

Jakiś mądry człowiek powiedział, że składamy się wyłącznie z fikcji, którą tworzymy na swój temat. Zdarza się, że to, co opowiadam o sobie - o niej - dawno złożyło się w zastygnięte wspomnienie, które zmieniało się fragmentami, podczas gdy ona stawała się mną.

Słowa są ruchome, stwarzają nieporozumienia.

Należy stawić czoło temu, co się opiera,odnaleźć coś większego niż ja. Pisanie jest stawianiem czoła.

Uczucia mają archeologię; można w nich grzebać i odkrywać nowe rzeczy.

Jednocześnie wydarza się mnóstwo rzeczy, choć w oddzielnych miejscach jej samej.

Mówi się, że prawda jest niepodzielna. Ale jest niedokończona, ponieważ ma nieznośnie ostre kanty.

Człowieka otacza niepewność, nieprzyjemna, ale miłościwa. Sprawia, że życie jest do zniesienia. W każdym razie przebywanie pomiędzy niekompatybilnymi prawdami nie jest takie głupie.

Można spojrzeć na życie jako na serię występów na scenie.

To, że mężczyźni zdradzają, traktuje się jak naturalną sprawę, nie należy się tym przejmować. Jeśli kobieta jest oszukana, wściekła i zdesperowana, nauka mówi, że cierpi na endogenną depresję.

Przed dziewczynką, którą była, postawiono wiele przeszkód: być uprzejmą, wspierającą, empatyczną. Jednocześnie wymykać się tym nieustającym seksualnym żądaniom – to jak przedzieranie się przez gęsty żywopłot wymogów – nie kalecząc się.