Szaleństwo? A któż z nas nie jest szalony? Normalność? Co to dokładnie znaczy? Granica między normalnością a szaleństwem jest umowna. I dla każdego może być inna.

Jeśli wiesz, że nic nie wiesz, ale powiesz, że wiesz, to jest duża szansa, że nikt nie uwierzy, że wiesz, że nic nie wiesz...

Wyglądasz na kobietę z jajami, a drzwi wywalić nie umiesz?

Analiza własnych życiowych wyborów jest najgorszą rzeczą na świecie. Bo po co nam wiedzieć, co by się stało, gdybyśmy danego dnia poszli w prawo, a nie w lewo, albo gdybyśmy powiedzieli 'nie' zamiast 'tak'? Głowa może od tego rozboleć!

Roma zawsze uważała, że wszystko dzieje się po coś. Że światem rządzi siła, której nie znamy, ale powinniśmy dążyć do jej zrozumienia. Że nasze myśli wysyłają w kosmos energię, która albo przyciąga, albo odpycha inne energie...

Każdy ma swój plan na życie. Niektórzy mają plany także na życie innych. Boże, chroń nas przed planistami!

Podczas biegania mogła wchodzić w te rejony umysłu, które na co dzień omijała. Robiła tak dla własnego bezpieczeństwa, bo był w nich ból i żal. Poczucie winy mieszało się tam z poczuciem krzywdy.

Podobno jesteśmy mistrzami w spychaniu w zakamarki duszy tego, co najbardziej boli. Bo zmierzenie się w prawdziwymi uczuciami to operacja na żywym organizmie. Tylu ludzi obywa się bez operacji! Po co zaglądać sobie w kiszki?! Poboli, poboli... i przestanie.

Marzę o mężczyźnie, przy którym mogę być spokojna, któremu mogę ufać i który by mnie kochał. Kochałby mnie tak, że jakby mnie wywieźli do jakiegoś Kabulu albo coś takiego, toby mnie odnalazł i przywiózł do domu.

Jestem wojownikiem. I potrzebuję partnera, z którym mogłabym iść na pole walki. Nie adoratora tylko drugiego wojownika, który będzie szedł przy mnie ramię w ramię i dawał z siebie wszystsko, tak jak ja.

Ale ja dalej nie wiem, dlaczego to robił! I też mogę przysiąc, jak te wszystkie ofiary, że chyba mnie kochał! Że mu zależało.

Jeśli to prawda, że wystarczy tylko chcieć, to czemu mamy tylu sfrustrowanych ludzi wokół? Doprawdy, z tymi optymistycznymi przesłaniami to już gruba przesada!

Zrozumiała nagle opowieści o dwóch połówkach, które szukają się przez całe życie. Druga połówka to ktoś, kto jest jak cząstka nas samych: wiesz, o czym myśli, co czuje, co chce powiedzieć.

Nie żyjemy na pustyni. Co dzień mijamy tysiące ludzi, nie znając ich, nie zapamiętując twarzy. Nie mamy czułego instrumentu, który by rejestrował, ile właśnie przeszło obok nas smutku, radości, cierpienia, miłości... To dobrze. Świat innych ludzi zawsze będzie dla nas zagadką. No, chyba że ktoś sam otworzy do tej krainy drzwi.

Cierpienie... Nie łudź się, że jesteś na nie za stary, zbyt chory, mało odporny. Nie ma limitu! Ale są tacy, którzy twardo mówią: biorę, co dają!

- Kooochaaam! - krzyknęła.
Jakie to było piękne, móc tak wyrzucić to z siebie, oznajmić całemu światu, wysoko nad ziemią. Przystań. Siekiera był tą przystanią, do której dobiła. Wyzwalał w niej szaleńczą odwagę, dla niego pokonywała granice strachu, jak teraz.

Jaszczuk opowiedział jej o zmianach w kraju i ludziach, którzy dorwali się do władzy. Niezbyt lotni, za to pazerni i bezwzględni. Nie szanowali kultury i tradycji, choć wycierali sobie gębę patriotyzmem na wszelkie możliwe sposoby.

- Całkiem spokojne cacko - stwierdził instruktor, patrząc w stronę strzelającej Pyskatej.
- Spokojne cacko? - Komisarz zrobił zdziwioną minę. - Nie powiedziałbym.
- Nie? Beretta M9 to nowsza wersja A3. - Teraz Lazurek nie krył zdziwienia. Uważał tamtego za znawcę broni.
- A, ty o spluwie! - zrozumiał Telak. - Zboczony jesteś.
- A ty o czym?

Związki Romy trwały krótko, na początku porażały intensywnością, potem przechodziły w fazę burz, wywoływanych zazdrością i podejrzliwością. a kończyły się czarną rozpaczą i poczuciem, że wszyscy ją opuszczają.

Zerkał z niepokojem na Romę. Sprawiała wrażenie wyciszonej i sennej. Ale najgorsze były jej oczy. Bezdennie smutne. Oczy kogoś, kto nie widzi przed sobą przyszłości.

Momentalnie wszedł w inny świat, choć nadal miał ciężar w sercu. Ciężarem były trzy młode kobiety. Jedna w nocy szeptała mu do ucha: "Uwielbiam się tobą zachwycać!". Druga odsuwała się w cień, cedząc przez zaciśnięte zęby: "Dam sobie radę". A trzecia, czarnowłosa, w milczeniu czyściła broń. O tę bał się najbardziej.

Kilka lat nieobecności odciska na opuszczonym domu piętno smutku.

Jerych przyglądał się jej podejrzliwie. Do tej pory nie mógł przeboleć, że gwiazda nie ma natury pogodynki, tylko jest wredną suką. I do tego nienormalną. Wczoraj wyglądała jak z krzyża zdjęta, a dzisiaj do rany przyłóż. To się chyba jakoś nazywa. Choroba dwubiegunowa czy coś takiego. Może lepiej to też przegadać z prawnikami.

- Czy nie jesteś zbyt niefrasobliwa? - zapytał lekko wuj.
- Niefrasobliwa?
- No wiesz... Ostatnio, jak byłaś niefrasobliwa, to wyszłaś za mąż. Nagle i niefrasobliwie.

Stała przed nią w lustrze wysoka szczupła dziewczyna o gęstych miedzianych włosach i wyjątkowo jasnych oczach. Bohaterka. Ratowniczka. Silna i nieustraszona. Tak ją wszyscy postrzegali. Mało kto wiedział, co kryło się pod tą delikatną, pokrytą piegami skórą. A tam, w środku, było piekło. I strach. I potworna samotność.

Umieranie. W pewnym momencie życie Romy zaczęło biec od umierania do umierania. Czasem umierała ze strachu, czasem z miłości, a czasem od prochów. Choć tak naprawdę wszystko sprowadzało się do miłości. I strach, i prochy były tylko konsekwencją zawodów uczuciowych. Za każdym razem musiała się potem rodzić na nowo.

Miłość, w której łączy się namiętność do kochanka z uczuciem do ojca, nie ma skali. Jest najpiękniejsza, najmocniejsza. Nieporównywalna z żadnym innym uczuciem... I najbardziej destrukcyjna.

Z żalem dostrzegł, że za murem kpiny i prowokacji krył się ból.
Którego nie osłoni żadna maska.

Nikt tak nie spierdoli życia człowiekowi jak rodzice.

Pomagać sobie... Ludzie wystawiają rachunek za pomoc. Więc lepiej liczyć na siebie.