Od tego więc czasu ustało następstwo książąt wrocławskich, a miasto Wrocław, które jak odstępca przyrzekło posłuszeństwo królowi czeskiemu, postarało się o oderwanie od całości Królestwa Polskiego i przejście pod obce rządy. Ale czynsz i denar św. Piotra, które z tego [miasta] i całej diecezji wrocławskiej były uiszczane papieżowi i zależność założonej przez pierwszego króla polskiego Bolesława i jego ojca księcia Mieszka katedry wrocławskiej od arcybiskupa gnieźnieńskiego z tytułu prawa metropolitarnego, i wiele innych pamiątek i zaszczytów, których mimo ponawianych raz po raz usiłowań nie udało się zatrzeć, ale bardziej jeszcze były widoczne, wołają i wskazują, że Wrocław był częścią Królestwa Polskiego i że za zmiłowaniem Bożym, po usunięciu nieprawego i dumnego panowania wróci do jedności z całością Królestwa Polskiego, kiedy Pan zmiłuje się nad ludem polskim, a Polacy odpowiednimi ofiarami zetrą brudy swoich zbrodni, z powodu których nastąpiło takie okrojenie Królestwa Polskiego.

Za sprawą zaś nieprzyjaciela rodzaju ludzkiego, który zasiał kąkol na żyznej niegdyś glebie, książęta i szlachta śląska zaczęli odtąd tak bardzo gardzić Polakami i mieć ich w nienawiści, że ich szczęście, powodzenie i sława martwią ich i bolą, a ich upadkami i niepowodzeniami bardzo się cieszą i radują. I podobno żaden naród sąsiadujący z Królestwem Polskim nie jest bardziej zawistny i wrogi Polakom od Ślązaków.