Czytanie dobrych książek jest niczym rozmowa z najwspanialszymi ludźmi minionych czasów.

Dobrze jest iść niekiedy za mniemaniami, o których się wie, że są bardzo niepewne, tak jak gdyby były niewątpliwe.

...tak więc różnorodność naszych mniemań nie pochodzi stąd, że jedni są rozumniejsi od innych, a stąd tylko, że prowadzimy nasze myśli rozmaitymi drogami, a także, że nie bierzemy pod rozwagę tych samych przedmiotów.

Nie dosyć bowiem, aby mieć umysł bystry, ale najważniejsza rzecz, aby właściwie go stosować.

Wszelka niedorzeczność znajdzie swego mecenasa wśród filozofów

Niekiedy dłuższe trwanie dobra powoduje nudę lub niesmak, podczas gry trwanie zła zmniejsza smutek. Wreszcie z myśli o dobru minionym rodzi się żal, który jest rodzajem smutku, a z myśli o złu minionym uciecha, która jest rodzajem radości.

Co do tych zaś, którzy łączą zdrowy rozsądek z nauką, a tych jedynie życzę sobie za sędziów (...).

Mimo to może być, iż się mylę; może to wszystko, to tylko trochę miedzi i szkła, które ja biorę za złoto i diamenty.

(...) wszystkie rzeczy podpadające pod poznanie ludzkie (...) nie istnieją z pewnością tak odległe, do których nie moglibyśmy dotrzeć, ani tak ukryte, których nie mielibyśmy odkryć.

Nie wyda się zgoła dziwne tym, którzy wiedzą, jak wiele różnych automatów, czyli poruszających się maszyn, ludzka przemyślność jest w stanie wytworzyć, posiłkując się bardzo niewielką liczbą części w porównaniu do wielkiej mnogości kości, mięśni, nerwów, tętnic, żył i wszystkich innych składników znajdujących się w ciele każdego zwierzęcia.

Wątpię więc myślę,myślę więc jestem.

Jeśli pragnę odkryć coś pewnego, nie powinienem uznawać za prawdę ani rzeczy podlegających najmniejszej wątpliwości, ani dowiedzionego fałszu.

Myślenie, istnieje, ono jedno ode mnie odłączone być nie może. Ja jestem, istnieję, oto rzecz pewna!

Albowiem, co może być samo przez się oczywistrze, jak to, że istnieje istota najwyższa, czyli Bóg, który jedynie z istoty swojej posiada istnienie?

Rozmawiać bowiem z ludźmi innych wieków - jest to poniekąd to samo co podróżować. [...] Ale kiedy człowiek obraca zbyt wiele czasu na podróżowanie, staje się wreszcie obcy w swoim kraju.

Ludzie, którzy mają pojęcia bardzo odmienne od naszych, niekoniecznie jeszcze są przez to dzikimi ani barbarzyńcami.

W ten sposób, skoro ostatni z kolei zaczną tam, gdzie poprzedni skończyli, wszyscy wraz, zespalając niejako żywoty i prace wielu, zajdziemy o wiele dalej, niżby to każdy pojedyńczo zdołał uczynić.

I przez całe następne dziewięć lat tłukłem się po świecie, starając się być bardziej widzem niż aktorem, we wszystkich komediach jakie się w nim rozgrywają.