Sprawdzając narządzenie formy na maszynie należy zwrócić uwagę, by kolumny umieszczone po obu stronach arkusza padały dokładnie na siebie. Padanie wierszy można osiągnąć, gdy pomiędzy ustępy treści nie są wstawiane interlinie (do czego ucieka się nieraz łamacz przy swoich kłopotach z łamaniem) i gdy justunek wierszy tytułowych jest prawidłowo obliczony. Przy sprawdzaniu podłożenia formy należy wyznaczyć miejsce przetłoczone i niedotłoczone. Najczęściej zdarzają się przy końcach wierszy i przy kliszach. Jeśli w formie znajdują się klisze, szczególniej siatkowe, należy ocenić krytycznie, czy maszynista zdołał wydobyć z nich te wszystkie subtelności rysunku, świateł i cieni, które znajdują się na odbitce próbnej, dołączonej zazwyczaj przez kliszarnię przy odsyłaniu klisz do drukarni, i ewentualnie wskazać miejsca do poprawienia.

Podstawowymi elementami pracy składacza są czcionki i justunek. Czcionka jest to prostokątny słupek (odlany ze stopu ołowiu, antymonu i cyny), na którego górnej powierzchni znajduje się wypukły, odwrotny rysunek litery, cyfry lub znaku, tzw. „oczko”. Litery w zależności od rysunku i wielkości dzielą się na małe (tzw. tekst), wielkie (tzw. wersaliki) i kapitaliki. Kapitaliki są to litery o wielkości liter tekstowych i rysunku liter wersalikowych. (…) Pisma dzielą się w zależności od rysunku na zwykłe, kursywy i tłuste lub półtłuste. Nie będziemy ich bliżej określać. Różnice między nimi zaznaczają się bardzo ostro, co też jest ich głównym celem – wyróżnienie pewnej części tekstu lub czasem tylko pewnych słów.