Mia­ła pro­blem z okre­śle­niem wła­snej toż­sa­mo­ści. Pro­za­icz­na, pro­sta dziew­czy­na, zu­peł­nie za­gu­bio­na w ota­cza­ją­cym ją świe­cie, już na­zbyt moc­no przy­zwy­cza­jo­na do sa­mot­no­ści, zna­ją­ca gorz­ki smak ludz­kiej eg­zy­sten­cji. Mia­ła za­le­d­wie kil­ka­na­ście lat, a już się o tym prze­ko­na­ła… .

Uwa­ża­ła, że to, co moż­na ku­pić za pie­nią­dze, nie jest naj­cen­niej­sze. Naj­wyż­szą war­tość sta­no­wił czło­wiek, czas po­świę­ca­ny dru­giej oso­bie. Są­dzi­ła, iż po­świę­ca­jąc ko­muś choć­by krót­ką chwi­lę, od­da­je­my mu cząst­kę wła­sne­go ży­cia, któ­rej już ni­g­dy nie od­zy­ska­my – dla­te­go jest ona tak cen­na. Praw­dzi­wej, szcze­rej re­la­cji z in­nym czło­wie­kiem nie da się ku­pić za żad­ne pie­nią­dze.

Praw­dzi­wej, szcze­rej re­la­cji z in­nym czło­wie­kiem nie da się ku­pić za żad­ne pie­nią­dze. Co bo­wiem da­ło­by ko­muś całe to bo­gac­two, któ­re by po­sia­dał, gdy­by nie obec­ność dru­giej oso­by, z któ­rą mógł­by cie­szyć się dniem dzi­siej­szym i nie mar­twić się o ju­tro; w któ­rej tak na­praw­dę zna­la­zł­by opar­cie. No i ko­niec koń­ców… cóż wów­czas zna­czy to, jaki ma­ją­tek się po­sia­da?

Za­wsze no­si­ła w so­bie pew­ne­go ro­dza­ju oba­wę przed zwie­rza­niem się ko­muś z pry­wat­nych spraw, trud­no jej było ko­mu­kol­wiek za­ufać.

Dzi­siej­sze cza­sy to tak na­praw­dę po­goń za wszel­kie­go ro­dza­ju tren­da­mi. Lu­dzie pró­bu­ją być tacy sami jak inni. Sta­le po­szu­ku­ją spo­so­bów, by upodob­nić się do ko­goś – czy to do ja­kiejś sław­nej oso­by, czy też do lu­dzi z bli­skie­go oto­cze­nia. Ży­cie wie­lu osób to cią­gła wza­jem­na ry­wa­li­za­cja.

To w książ­kach od­naj­dy­wa­ła zwy­kle ten lep­szy świat.

Żyła prze­szło­ścią i przy­szło­ścią, ale w żad­nym wy­pad­ku nie te­raź­niej­szo­ścią… .

Wy­da­wa­ło się, że jest jej co­raz mniej. Co­dzien­nie, pa­trząc w lu­stro, mia­ła wra­że­nie, że jej twarz sta­je się w pew­nym sen­sie obca jej sa­mej. Nie umia­ła już chy­ba być w peł­ni sobą. Pró­bo­wa­ła do­sto­so­wać się do to­wa­rzy­stwa, by­le­by nie zo­stać wy­śmia­ną czy – co gor­sza – nie stać się przed­mio­tem kpin, ko­złem ofiar­nym.

Każ­dy się cze­goś boi. Róż­ni­ca po­le­ga na tym, co z tym lę­kiem ro­bi­my.

Całe ży­cie wy­peł­nio­ne jest do­świad­cze­nia­mi, z któ­rych mo­że­my wy­cią­gnąć na­praw­dę mą­dre wnio­ski. To po­dróż, w trak­cie któ­rej sta­je­my się bo­gat­si o do­dat­ko­wą por­cję wie­dzy. Wę­drów­ka, któ­rej sami na­da­je­my kie­ru­nek. To my de­cy­du­je­my, w któ­rą stro­nę skrę­cić. Cza­sa­mi błą­dzi­my, ale nie ma ta­kiej sy­tu­acji, z któ­rej nie by­ło­by wyj­ścia.

Każ­da sy­tu­acja, w ja­kiej się znaj­du­je­my, jest po coś. Ma nam prze­ka­zać coś bar­dzo waż­ne­go. Nic nie dzie­je się bez po­wo­du.

Uciecz­ka ni­g­dy nie jest do­brą opcją, bo kie­dy za­cznie­my ucie­kać przed pro­ble­ma­mi, one same prę­dzej czy póź­niej nas do­go­nią, nie­waż­ne, jak da­le­ko by­śmy się ukry­wa­li. Od­naj­dą nas… .

Cza­sem trze­ba więc po­ka­zać swo­je bli­zny świa­tu, bo­wiem każ­dy z nas nosi w so­bie we­wnętrz­ne dziec­ko, któ­re szep­cze nam ci­cho do ucha: „Boję się. Pro­szę, za­opie­kuj się mną…" .

Na­sze ży­cie jest jak książ­ka. Otwie­ra­my ją, po­czy­na­jąc od pierw­szej stro­ni­cy. Na­stęp­nie od­sła­nia­my ko­lej­ne. Każ­da z nich jest inna i na każ­dej z nich mo­że­my do­szu­kać się cze­goś no­we­go. Cza­sem za­ska­ku­ją­ce­go i ra­do­sne­go, a cza­sem wręcz prze­ciw­nie. Kart­ku­je­my je stop­nio­wo, aż wresz­cie do­cho­dzi­my do koń­ca. Do za­koń­cze­nia na­szej po­wie­ści. Od­kry­wa­my praw­dę, któ­ra cza­sa­mi jest ra­do­ścią, a in­nym ra­zem – bo­le­snym cio­sem.