Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie. Nie da się więc człowieka zamknąć w granicach jego narodzin i śmierci; jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość.

Wyraz "psychiatria"pochodzi z greckiego "psyche" (dusza) i "jatrein" (leczyć, "jatros"- lekarz).

Zdarza się, że chory dopiero wówczas dokonuje zamachu na swoje życie, gdy nastrój jego pod wpływem leczenia nieco się poprawi.

W urojeniach miłości spełnia się pragnienie,by być kochanym.
Urojenia ubóstwa są charakterystyczne dla wieku starczego.

Człowiek, który w życiu doznał prawie wszystkich nieszczęść, potrafi się już tylko uśmiechać.

Rozmowa psychiatryczna polega na tym, że dwie osoby - chory i psychiatra, rozmawiają o trzeciej osobie - chorym ściślej mówiąc - o jego autoportrecie.

Ośmieszenie jest najczęściej używaną i najskuteczniejszą formą społecznej agresji.

Różnice między ludźmi sprowadzają się głównie do różnic w ich systemach wartości.

Umiera człowiek, ale zostaje po nim słowo, specyficzny dla niego gest, klimat uczuciowy, który wokół siebie roztaczał, a więc jego jakby symbole, które zostały swego czasu rzucone w świat otaczający i w tym świecie się zatrzymały, podczas gdy ciało przestało istnieć.

Cechą każdej kultury ludzkiej jest szacunek wobec śmierci i kult zmarłych, w którym wyraża się ludzka tęsknota do nieśmiertelności.

Choć człowiek niejednokrotnie narzeka na pracę, nie może się bez niej obejść.

U człowieka agresja, zabijanie, okrucieństwo mają główną przyczynę w chęci obrony lub poszerzenia granic „mojego”.

Homo faber kształtuje swoje widzenie świata według narzędzia, którym ten świat zdobywa.

Czytając podręcznik psychiatrii, można prawie każdego objawu u siebie się doszukać.

Matka przynosi radość życia, ojciec – radość moralności.

Pomostem łączącym świat zewnętrzny z nami jest symbol, jest znak, który świat otaczający nam daje i który dla nas coś oznacza.

Miliardy komórek nerwowych, z których zbudowany jest ludzki układ nerwowy, tworzą wspólną melodię, którą nazywamy strukturą czynnościową.

Dziecko jest dla siebie kosmosem.

To, co u zwykłego człowieka jest poczytywane jako objaw złego humoru, chwilowego nastroju lub rozdrażnienia, to u byłego pacjenta jest brane jako nawrót choroby.

Normalność nie jest równoznaczna ze zdrowiem psychicznym, a nienormalność - z chorobą.

Absolutna władza wiąże się z absolutną zależnością. Lek wobec władcy i sędziego jest może nawet silniejszy niż lek przed śmiercią.

Mimo że życie nasze jest pasmem cierpień i radości, przykrości i przyjemności, bólów i rozkoszy, to jednak nie potrafimy uchwycić istoty zasady przyjemności i przykrości.

Człowiek, który ma odwagę wziąć odpowiedzialność za samego siebie, na ogół szybciej się starzeje niż ten, który tę odpowiedzialność przerzuca na otoczenie.

Związek uczuciowy z matką jest matrycą, na której kształtują się dalsze powiązania uczuciowe z otoczeniem.

Gdyby psychiatra był obdarzony zdolnościami literackimi, z analizy każdego chorego mógłby stworzyć wspaniałą powieść biograficzną.

Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.

Ze wzrostem poczucia władzy rośnie poczucie własności, a maleje poczucie rzeczywistości.

Cywilizacja to władza nad światem, a kultura to miłość do świata.

Dziecko wcześniej rozpoznaje stan psychiczny swojej matki niż otaczające je przedmioty.

Praca jest jednym ze sposobów zespolenia się z otoczeniem.