cytaty z książki "Autoportret człowieka. Myśli, aforyzmy"
katalog cytatów
Każdy człowiek, nawet najskromniejszy, zostawia ślad po sobie. Nie da się więc człowieka zamknąć w granicach jego narodzin i śmierci; jego życie zahacza o przeszłość i sięga w przyszłość.
Wyraz "psychiatria"pochodzi z greckiego "psyche" (dusza) i "jatrein" (leczyć, "jatros"- lekarz).
Zdarza się, że chory dopiero wówczas dokonuje zamachu na swoje życie, gdy nastrój jego pod wpływem leczenia nieco się poprawi.
W urojeniach miłości spełnia się pragnienie,by być kochanym.
Urojenia ubóstwa są charakterystyczne dla wieku starczego.
Człowiek, który w życiu doznał prawie wszystkich nieszczęść, potrafi się już tylko uśmiechać.
Rozmowa psychiatryczna polega na tym, że dwie osoby - chory i psychiatra, rozmawiają o trzeciej osobie - chorym ściślej mówiąc - o jego autoportrecie.
Ośmieszenie jest najczęściej używaną i najskuteczniejszą formą społecznej agresji.
Różnice między ludźmi sprowadzają się głównie do różnic w ich systemach wartości.
Umiera człowiek, ale zostaje po nim słowo, specyficzny dla niego gest, klimat uczuciowy, który wokół siebie roztaczał, a więc jego jakby symbole, które zostały swego czasu rzucone w świat otaczający i w tym świecie się zatrzymały, podczas gdy ciało przestało istnieć.
Cechą każdej kultury ludzkiej jest szacunek wobec śmierci i kult zmarłych, w którym wyraża się ludzka tęsknota do nieśmiertelności.
Choć człowiek niejednokrotnie narzeka na pracę, nie może się bez niej obejść.
U człowieka agresja, zabijanie, okrucieństwo mają główną przyczynę w chęci obrony lub poszerzenia granic „mojego”.
Homo faber kształtuje swoje widzenie świata według narzędzia, którym ten świat zdobywa.
Czytając podręcznik psychiatrii, można prawie każdego objawu u siebie się doszukać.
Matka przynosi radość życia, ojciec – radość moralności.
Pomostem łączącym świat zewnętrzny z nami jest symbol, jest znak, który świat otaczający nam daje i który dla nas coś oznacza.
Miliardy komórek nerwowych, z których zbudowany jest ludzki układ nerwowy, tworzą wspólną melodię, którą nazywamy strukturą czynnościową.
Dziecko jest dla siebie kosmosem.
To, co u zwykłego człowieka jest poczytywane jako objaw złego humoru, chwilowego nastroju lub rozdrażnienia, to u byłego pacjenta jest brane jako nawrót choroby.
Normalność nie jest równoznaczna ze zdrowiem psychicznym, a nienormalność - z chorobą.
Absolutna władza wiąże się z absolutną zależnością. Lek wobec władcy i sędziego jest może nawet silniejszy niż lek przed śmiercią.
Mimo że życie nasze jest pasmem cierpień i radości, przykrości i przyjemności, bólów i rozkoszy, to jednak nie potrafimy uchwycić istoty zasady przyjemności i przykrości.
Człowiek, który ma odwagę wziąć odpowiedzialność za samego siebie, na ogół szybciej się starzeje niż ten, który tę odpowiedzialność przerzuca na otoczenie.
Związek uczuciowy z matką jest matrycą, na której kształtują się dalsze powiązania uczuciowe z otoczeniem.
Gdyby psychiatra był obdarzony zdolnościami literackimi, z analizy każdego chorego mógłby stworzyć wspaniałą powieść biograficzną.
Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.
Ze wzrostem poczucia władzy rośnie poczucie własności, a maleje poczucie rzeczywistości.
Cywilizacja to władza nad światem, a kultura to miłość do świata.
Dziecko wcześniej rozpoznaje stan psychiczny swojej matki niż otaczające je przedmioty.
Praca jest jednym ze sposobów zespolenia się z otoczeniem.