Kiedy pamiętasz o tym że, masz zapomnieć, to znaczy, że jeszcze wspominasz. Dopiero gdy całkiem zapomnisz o zapominaniu, to zapomniałaś na prawdę.

Pragnienie jest doprawdy rzeczą idiotyczną. Pragniesz czegoś tak długo, dopóki tego nie dostaniesz, po czym raptem tracisz całe zainteresowanie. Uważasz zdobytą rzecz za coś oczywistego, dopóki jej nie stracisz.

Dom przestał być konkretnym miejscem, był czasem, który przeminał.

Nie psuj tego co masz, pragnac rzeczy, których mieć nie możesz.

Jeśli się nigdzie nie należy, to tak jakby się należało wszędzie.

Radość można znaleźć nawet w rzeczach, które się skończyły.